‌ام البنین مهم‌تر است يا هداگابلر ؟!

علاوه بر متولیان امور، رسانه‌ها که با موشکافی دقیق محتوا و شکل اجرای یک نمایش نامناسب را اطلاع رسانی کردند، اما تقریبا هیچ کدام از این دلسوزان اشاره‌ای هر چند گذرا به نمایش‌های مذهبی در حال اجرا در تالارهای نمایشی نکردند.

کد خبر : 134814

سرویس فرهنگی فردا-علیرضا غنچی:در حالی که نمایشی با موضوع زندگی قمربنی هاشم (ع) در تالار وحدت اجرا می‌شد، مسایل تاسف بار پیرامون نمایش هدا گابلر، مانع از توجه وی‍ژه نمایندگان مردم و مسوولان به این نمایش فاخر شد. در واقع این موضوع گریبان مسوولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نمایندگان مجلس شورای اسلامی را هم گرفت؛ حتی کار به جایی رسید که در برخی شهرستان‌ها خطیبان نماز جمعه نیز با ابراز تاسف شدید از آنچه که درباره این نمایش گفته می‌شد و بخصوص با اشاره به عکس‌هایی از این نمایش که یکی از خبرگزاری‌ها منتشر کرده بود، خواستار اصلاح این اشکالات و بهبود امور در تئا‌تر کشور شدند. گویا در همین یادداشت نیز شرح حال نمایش هدا گابلر می‌رود که مانع معرفی یک دامان ماه و ستاره شود، اما نه؛ ما اجازه نمی‌دهیم که آنچه در صحنه فرهنگی کشور رخ داد در صفحهٔ سفیدی که اختیارش با ماست، تکرار بشود. به مناسبت ماه محرم نمایشی با عنوان «یک دامن ماه و ستاره» با کارگردانی امیر دژاکام در تالار وحدت روی صحنه رفت که با استقبال بسیار قابل توجه مردم روبه رو شد؛ اگر چه در اغلب این روز‌ها، بدون توجه به ارزش‌های بسیار این نمایش، به دلیل گزارش‌های که رسانه‌های مدعی دغدغه‌مندی دربارهٔ نمایش هداگابلر منتشر کردند توجه بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر صرف آن نمایش (اجرا شده در جشنواره تئا‌تر فجر سال گذشته) و موضوعات پیرامون آن شد و نمایش مذهبی فاخری که با تلاش‌های بسیار بیش از ۸۰ نفر عوامل گروه روی صحنه رفته بود محجور ماند. در واقع شرایط آنچنان شد که علاوه بر متولیان امور، رسانه‌ها (بخصوص رسانه‌هایی که مدعی دلسوزی برای نظام هستند) که با موشکافی دقیق محتوا و شکل اجرای یک نمایش نامناسب را اطلاع رسانی کردند، اما تقریبا هیچ کدام از این دلسوزان اشاره‌ای هر چند گذرا به نمایش‌های مذهبی در حال اجرا در تالارهای نمایشی (و بخصوص اجرای نمایش یک دامن ماه و ستاره به کارگردانی امیر دژاکام، در تالار وحدت و نمایش در حال اجرا در سالن اصلی تئا‌تر شهر، کار خانم اعظم بروجردی و با رویکردی مذهبی) نکردند. اگر چه در این میان تماشاگران که سرمایه‌های اصلی این هنر هستند با روی باز و اشتیاق فراوان به این تالار‌ها رفتند و به عنوان به ویژه تالار وحدت رفتند و در تعزیت امام حسین (ع) و برادر سرافرازش ابالفضل (ع)، با گروه هشتاد نفره نمایش یک دامن ماه و ستاره همراهی کردند و حظش را بردند. در‌‌ همان حین نیز نگارنده چندین بار و به صورت‌های مختلف، به مسوولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و شخص وزیر یادآوری کردم که، «اگرناچار بوده‌اند به نمایش راه یافته به جشنواره تئا‌تر فجر اجرای عمومی بدهند، در همین حال نیز نمایشی مذهبی و فاخر با عنوان یک دامن ماه و ستاره نیز تولید کرده‌اند که با استفاده از هنر بازیگران توانمند تئا‌تر و نیز به کارگیری روش‌هایی مدرن و جذاب، درباره زندگی حضرت عباس (ع) اثری بسیار دیدنی شده و آمار‌ها نشان می‌دهد که همه روزه تعداد بسیار زیادی از مردم، بدون آنکه به اجرای نمایشی مثل هداگابلر کوچک‌ترین اهمیتی قائل باشند، به دیدن این نمایش مذهبی از اقصی نقاط تهران به تالار وحدت می‌آیند. اما با کمال تاسف هیچ‌گاه ندیدیم که وزیر یا یکی از مسوولان وزارت ارشاد اسمی از این نمایش ببرند. یا اینکه نمایندگان مردم برای بررسی هر چه بهتر وضعیت تئا‌تر و درک بهترمشکلی که اجرای آن نمایش غربی به وجود آورده بود، اشار‌های به اجرای یک نمایش مذهبی کنند؛ که اتفاقا از امکانات نسبتا مناسب تالار وحدت به خوبی استفاده کرده واثری دیدنی به مردم اهدا کرده است. اما مشکل چه بوده یا چیست که اینچنین می‌شود؟ یا باید پرسید که صرف نظر از موارد بسیار معدود و استثنایی مثل نمایش هداگابلر که به هر حال مناسب توقیف تشخیص داده شد، چرا مسوولان، یا نمایندگان مجلس شورای اسلامی، هنرمندان و.... از مردم عقب مانده‌اند و در حالی که وقتشان را صرف نمایشی که ندیده‌اند (هداگابلر)، کرده و برای دیدن نمایش‌هایی که همهٔ مختصات آن مطابق ذائقهٔ فرهنگی ایشان است به تالارهایی مثل تالار وحدت یا سالن اصلی تئاترشهر نیامده و به احتمال قوی، باز هم نمی‌آیند؟... و در حالی که تالارهای مختص اجرای نمایش‌هایی مثل یک دامن ماه و ستاره مالامال از حضور خالص مردم بوده و هست، ایشان، همچنان به عیب جویی ازهداگابلر‌ها نشسته و فریاد وااسفا سرداده و ناخواسته برای دشمنان رسانه‌ای، سوخت و سوژه تهیه کرده و می‌کنند؟ بر اساس آنچه ذکر شد، به نظر می‌رسد باید تاکید شود: • در این تردیدی نیست که مسوولان مختلف، علیرغم وظیفه‌شان، در مجامع عمومی فرهنگی و هنری حضور نمی‌یابند و حتی، (با صرف نظر از اینکه وظیفهٔ ایشان است به دیدار اهالی فرهنگ وهنر بیایند و بروند)، با وجود اینکه حتما باید برای تغذیه روح و روانشان از دستاوردهای فرهنگی مناسب استفاده کنند، تا انرژی معنوی لازم برای انجام وظایفی که مردم بر عهده ایشان گذارده‌اند کسب کنند، با تاسف فراوان، چنین نمی‌کنند. • متاسفانه با وجود تاکید چندهزارباره بر اهمیت موضوع «عرضه و اطلاع رسانی» در فرهنگ و هنر، و البته تخصیص صد‌ها میلیون تومان از بودجهٔ تئا‌تر برای تبلیغات، اوضاع این موضوع بسیارمهم و تعیین کننده، در مراکز نمایشی بسیار ناشایست و باعث تاسف است و با صد‌ها تاسف دیگر، مبانی نخستین این کار هم رعایت نمی‌شود و بدیهی است که فضا، برای ایجاد سوء تفاهم بسیار فراخ، و درست بر عکس، برای نشو و نمای تئا‌تر و دیده شدن تلاش‌های بسیار هنرمندان بسیار تنگ. اگرچه البته ظاهر برخی نشان می‌دهد کاربلد هستند، اما‌‌ همان ظواهر و شواهد این را هم نشان می‌دهد که متاسفانه این قابلیت‌ها و توانایی‌ها صرف چند شغل و اشتغال در چندین منصب و شورا و جشنواره‌ها و بولتن‌هایشان شده و در نتیجه، اشتغال در چند جا و پذیرش چندین پروژه همزمان، آن چنان انرژی از کاربلدان (!) صرف کرده که دیگر نایی برای امور جاری تئا‌تر ندارند و اوضاع به امان خدا‌‌ رها شده است. و مگر نه اینکه این تئا‌تر، هزاران فارغ التحصیل بیکار دارد که با آموزش‌های موردی و کوتاه مدت به خوبی می‌توان از قابلیت‌هایشان برای رفع این معضل بهره جست؟، اما کجاست اراده‌ای که چنین بخواهد؟ در هر حال رسیدگی به این موضوع (که مثلا، حداقل باعث می‌شود که وزیر ارشاد در جریان نمایش‌های روی صحنه قرار بگیرد، تا از حق و حقوق خود ایشان در جایی مثل مجلس شورای اسلامی دفاع کند)، تقاضای زیادی نیست؛ وفقط به قدر حلال کردن حقوق ماهانه کسانی است که وظیفه‌شان این چنین ایجاب می‌کند.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: