مردی كه پشت به فوتبال داشت
علی كفاشیان این گونه رییس فدراسیون فوتبال شد؛ جایی بی رقیب و همه خسته از منازعه ای سخت میان سازمان تربیت بدنی وقت و كمیته انتقالی فیفا.
مردی كه پشت اش به زمین فوتبال است؛روی سكوی قهرمانی شادی خود را نه در مستطیل سبز كه روی پیست تارتان با دست های گره كرده نشان می دهد. دونده وقتی خط را رد كرد كه هیچ كس پشت سرش نبود. بی رقیب او جام را بالای سر برد و روی صندلی ریاست فوتبال نشست. به گزارش آینده علی كفاشیان این گونه رییس فدراسیون فوتبال شد؛ جایی بی رقیب و همه خسته از منازعه ای سخت میان سازمان تربیت بدنی وقت و كمیته انتقالی فیفا. از همان روز نخست نیز بی سرانجامی این كابینه پر تناقض را در خیابان سئول دید، جایی كه رییس اش نایب رییس را قبول ندارد و نایب رییس او را و بعد هیات رییسه ای پر اختلاف و پر گفت و
گو.
در این فضای سرد،پرتناقض و پردیدگاه كفاشیان رییس شد. دوم- این روزها دقیقا آقای كفاشیان سه سالگی اش را در فوتبال رد كرده است. 3 سالی كه به طور میانگین هر سالش یك مربی در تیم ملی حضور داشته و هر سال اش یك ناكامی سوغات تیم ملی از مسابقات بین المللی بوده است. اینكه مثلا كفاشیان می گوید ما در نوجوانان و جوانان قهرمان شده ایم خیلی نمی تواند كارنامه درستی باشد كه واقعیت این است كه كفاشیان نتوانست تیم ملی را به جام جهانی ببرد و نتوانست تیم ملی را در جام ملت ها قهرمان كند. واقعیت این است كه از بس فدراسیون او پرتنش است كه هزار تصمیم مدیریتی اش با هزار گفت و گوی متضاد روبرو شده و واقعیت این است كه علی كفاشیان گرچه از نگاه رفیق قطری اش، بن همام بهترین فدراسیون سال است كه در هیات اجرایی كنفدراسیون فوتبال آسیا به دلیل كم اراده بودن جایی ندارد. واقعیت حذف تیم ملی از جام ملت های آسیاست. واقعیت اینهاست كه كفاشیان برای فرار به جلو از بی سوادی و بی فرهنگی فوتبال ما انتقاد می كند كه او درست می گوید و اینها هست در كنار بی ارادگی و بی ثباتی و بی دقتی فدراسیون فوتبال ایران. سوم- مدیریت علی كفاشیان بر انتقاد است و اصرار او بر ماندن هم در نوع خود فرار به جلویی دیگر كه اگر پشتوانه اساسنامه فدراسیون فوتبال نبود، شاید او طور دیگری سخن می گفت. علی كفاشیان خودش می داند كه در یك فرآیند غلط رییس فدراسیون شد، جایی كه او در نقش سوپاپ اطمینان انتخابات به یكباره خود را روی صندلی ریاست دید و برای 3 سال ندانست كه چه می كند كه او هر سالش بهتر از سال دیگری فدراسیون فوتبالی كه قرار بود با استقلال خود و پشتوانه مواد قانونی كه در اختیار داشت به سوی پیشرفت رود، به قهقرایی كشاند كه امروز می بینیم.
تیم ملی كه حذف شده است، كرسی بین المللی كه از دست رفته است و دخالت هایی كه سازمان تربیت بدنی حتی در امور داوری هم می كند. ثمره اش این می شود كه امروز كفاشیان می گوید بی سوادی و بی فرهنگی. اینگه باید بپرسیم كدام یك از مسوولان فدراسیون فوتبال دانستگی مدیریت فوتبال را داشته اند؛ رییس اش، نایب رییس، اعضای هیات رییسه كه یك روز قطبی را دل شیر می دانند و دیگر روز دل گربه. كفاشیان كه مردی خنده روست و در مقابل سختی ها مقاوم، هیچ گاه روی زمین چمن فوتبال نرفت، همیشه دور تارتان قهوه دوید و روی سكو همیشه پشت به زمین فوتبال داشت. اینكه می گویند مدیر فوتبالی سابقه فوتبالی داشته باشد، چیز بیهوده ای نیست كه محمد دادكان با تمام عیب هایش كه واقعا اگر رفع نكند و به فوتبال بازگردد مصیبتی دیگر خواهد بود، حداقل این صفت غریبی را كه كفاشیان نداشت، دارد و چمن را با تمام وجود لمس كرده است. اینكه می گویند مدیر فوتبالی یعنی اینكه بعد از 3 سال از بی سوادی در فوتبال سخن نگویی كه خود اولین فرد در ردیف كلاس بی سوادی فوتبال بودی. به خودت، به ما و به فوتبال مهربانی نكردی؛ دونده قهرمانی كه پشت به فوتبال داشتی.