نگرانی چین و روسیه از تحولات در خاورمیانه!
پس از اتفاقاتی که در تونس و مصر افتاد و مانند امواجی پس از افتادن یک سنگ در برکهای از آب امواجی را ایجاد کرد، کشورهای نزدیک به تونس و مصر نیز تحت تاثیر این امواج قرار گرفتند. این امواج همچنان در حال گسترش میباشند و در حال گسترش به کشوررهای اطراف.
پس از اتفاقاتی که در تونس و مصر افتاد و مانند امواجی پس از افتادن یک سنگ در برکهای از آب امواجی را ایجاد کرد، کشورهای نزدیک به تونس و مصر نیز تحت تاثیر این امواج قرار گرفتند. این امواج همچنان در حال گسترش میباشند و در حال گسترش به کشوررهای اطراف. حال سوال اینجاست که واکنش کشورهای چین و روسیه در قبال این اتفاقات چیست؟ دو کشوری که خود را برای برگزاری انتخابات در سال ۲۰۱۲ آماده میکنند. به گزارش سرویس بین الملل «فردا» به نقل از وب سایت مجله امریکایی فارن پالیسی، فیونا هیل در مطلبی به این بحث پرداخته است که با گسترده شدن روند اعتراضات در کشورهای خاورمیانه، کشورهای روسیه و چین تا به امروز موضع گیری خاصی را در این مورد نداشتهاند و حتی چندان هم موافق تغییرات انجام شده در این کشور نبودهاند. تحلیلگر فارن پالیسی از این دیدگاه به تحلیل موضوع پرداخته، و معتقد است این روند تنها به کشورهای عربی خاورمیانه محدود نخواهد شد. در ادامه این تحلیل گر به شرایطی که منجر به سقوط مبارک و بن علی شد میپردازد و اشاره میکند: «اقتصاد ضعیف، افزایش بیکاری، عدم توزیع مناسب ثروت در درون جامعه و عوامل دیگر موجب شدند که مردم مصر و تونس علیه حکمرانان خود به خیابانها بیایند». هیل سپس به مقایسه این دو کشور با چین و روسیه میپردازد و عنوان میکند «اگر چه چین در حال حاضر از نظر اقتصادی در دوران شکوفایی خود بسر میبرد، اما نظام تک حزبی حاکم بر این کشور مشکلات فراوانی را پیش روی این کشور قرار میدهد. روسیه نیز که فساد مالی شهرت دارد و تقریبا بیشتر درآمدهای خود را مدیون صادرات نفت و گاز است نیزهم مشکل اقتصادی دارد و هم مشکل سیاسی. سیاستهای این کشور نیز تنها به وسیله یک فرد اداره میشوند وآن هم کسی نیست جز «ولادیمر پوتین». این دو کشور در حال حاضر از کشیده شدن این موج به کشور خود و یا کشورهای اقماری خود بسیار بیمناک میباشند. نویسنده در ادامه از دل مشغولیهای این دو کشور پرده برمی دارد و اشاره میکند: «چین و روسیه در حال حاضر شرایطی را که هر لحظه در خاورمیانه تغییر میکند را رصد میکنند تا ببینند کشور بعدی کدام است. بعد از تونس و مصر در حال حاضر این ناآرامیها به لیبی و الجزایر و اردن و یمن کشیده شده است. اما این حوادث منحصر به خاورمیانه نمیشوند و احتمال دارد که به دیگر کشورهای خارج از این منطقه کشیده شود. کشورهایی که سالها از وجود دیکتاتورها در رنج میباشند و از قضا در نزدیکی چین و روسیه نیز حضور دارند. به طور مثال کشورهای چون قزاقستان، بلاروس، آذربایجان کره شمالی و...» نویسنده در ادامه، شواهد تاریخی نیز از ناآرامیها در این دو کشور ذکر میکند: «روسیه و چین نیز در طول تاریخ معاصر خود از ناآرامی در کشور خود مصون نبودهاند. برای مثال فروپاشی روسیه شوروی در ۱۹۸۹، یا حادثه میدان تیان آن من در چین. اگر دامنه این اتفاقات به این دو کشور کشیده شود، تبعات بیشتری برای آنها در بر خواهد داشت. این فقط مبارک نبود که بیش از سی سال در راس قدرت بود. در روسیه، اگر چه در حال حاضر پوتین در راس کار نمیباشد اما زمام امور را در دست دارد و زمزمهها حاکی از این است که او تصمیم دارد، دوباره در انتخابات شرکت کند. یا در چین که هیات حاکمه کمونیسست از سال ۱۹۴۹ در راس کار میباشد». در بخشی دیگر از این مقاله نویسنده اشاره میکند: «با گسترش تکنولوژی و اینترنت در سطح جهان، انقلابهای امروزی متفاوت از گذشته شدهاند. امروزه این انقلابها بیشتر از طریق شبکههای اجتماعی انجام میشوند. همان گونه که در تونس و مصر این عمل اتفاق افتاد». در انتها نیز نویسنده اشاره میکند که اگر چه چین، امریکا و روسیه هر سه خواهان تغییرات تدریجی در این کشورها بودند اما اتفاقات ایجاد شده آنها را بیمناک کرده است و ادامه چنین روندی روسیه و چین را از کشیده شدن آتش ناآرامیها به این دو کشور و یا کشورهای اطراف آنها بسیار نگران ساخته است.