پروژه آشوب به مثابه عملیات زمینی

1.اغتشاشات 18 دی ادامه تهاجم نظامی 23 خرداد است. هدف واضح تهاجم به ایران در بامداد 23 خرداد، سرنگونی جمهوری اسلامی بود. قرار بود با شوک سنگین حمله اولیه، قدرت تصمیم و اقدام متقابل از کشور سلب شود و همزمان هسته‌های خفته وابسته به موساد که با خوشه‌بندی‌های بظاهر مجزا اما در عمل همسو سازماندهی شده بودند، به عنوان پیشران آشوب داخلی عملیات کنند. ماجرا اما با ترتیب مطلوب دشمن متجاوز پیش نرفت. در میدان نظامی با تدبیر رهبری، سازمان رزم کشور به سرعت احیاء و ضربات موشکی ایران روانه سرزمین‌های اشغالی شد. در سطح ملی نیز از همان ساعات اول و با مشاهده جنایت حیرت‌آور رژیم صهیونیستی علیه فرماندهان و دانشمندان محبوب و آحاد مردم بخصوص زنان و کودکان، اجماع و انسجام ملی شیب صعودی بی‌سابقه‌ای به خود گرفت. روز اول جنگ تمام نشده بود که دشمن صهیونیستی و آمریکا متوجه شدند وارد باتلاق شده‌اند و جنگ را به اشتباه محاسباتی خود باخته‌اند. ادامه جنگ در 11 روز پس از آن، در واقع نوعی جنگ حیثیتی بود. دست زدن دشمن به اقداماتی همچون بمباران جلسه سران قوا -که امری بی‌سابقه حتی در جنگ‌های اول و دوم جهانی است- نشان داد دشمن به شدت از فرو ریختن اعتبار و ابهت خود دچار وحشت شده و برای جبران آن هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد؛ اگرچه به توفیق الهی آن نقشه نیز شکست خورد و استمرار ضربات موشکی هدفمند و ویرانگر ایران به مراکز مختلف نظامی، امنیتی، انرژی و تحقیقاتی رژیم صهیونیستی باعث شد که آنها از روز ششم در پی واسطه‌تراشی برای خاتمه جنگ برآیند.

2.از فردای توقف جنگ در روز 3 تیر 1404، حجم انبوهی از تحلیل‌های خارجی متمرکز بر قدرت ایران شد. در این تحلیل‌ها بر روی این واقعیت دست گذاشته می‌شد که ایرانِ سربرآورده از زیر جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی، ایران قبل از آن نیست. برخی از تحلیلگران معاند و مزدوران اجاره‌ای که در جنگ نظامی، اقتصادی و امنیتی علیه ایران نقش مشاور دشمن را دارند، در مقام آسیب‌شناسی ناکامی اربابان خود، این خط تبلیغاتی را آغاز کردند که لازمه هرگونه ضربه کاری به جمهوری اسلامی، تقدم ضربه از درون و ایجاد آشوب است و برای ایجاد آشوب، باید با افزایش فشار اقتصادی، مردم به ستوه آیند چرا که فشار اقتصادی زمینه‌ساز اعتراضات اجتماعی خواهد شد و در اعتراض، می‌توان رخنه و فضای خالی برای کلید زدن آشوب پیدا کرد.

3.افزایش فشار اقتصادی و تحریم در سه چهار ماه گذشته در کنار برخی بی‌تدبیری‌ها و ضعف‌های آشکار مدیریتی باعث شد که روز 7 دی، جرقه اعتراضات از بازار تهران زده شود. اگرچه شروع اعتراض بر بستر یک مطالبه اقتصادی بود اما دشمنِ مترصّد برای آشوب و ضربه به انسجام ملی، به صورت پر حجم کار تبلیغاتی برای سوار شدن بر موج اعتراض و تبدیل آن به اغتشاش را آغاز کرد.

4.با وجود فراخوان گسترده که با فعال کردن ظرفیت شبکه‌های اجتماعی به نفع شبکه آشوب انجام شد (به نحوی که الگوریتم برخی پلتفرم‌های آمریکایی کاملاً به خدمت وایرال‌سازی ویدئوی پیرکودک پهلوی درآمد) گزارش‌های واصله حاکی است حتی یک درصد مردم ایران در سراسر کشور از این اقدام تروریستی حمایت نکردند.

5.ویژگی آشوب کنونی با وجود کم‌شمار بودن آن، «خشونت» و «تخریب» است. با توجه به مشاهدات میدانی، تیم‌های آموزش‌دیده، هدایت تخریب و آتش‌افروزی را برعهده داشته‌اند. به نظر می‌رسد این تیم‌ها همان تیم‌ها و هسته‌های آماده اقدام در روز 23 خرداد و پس از تهاجم نظامی دشمن بودند که در آن مقطع، مجال عرض اندام پیدا نکردند.

6.آنچه در 18 دی تهران و برخی شهرهای دیگر کشور گذشت، اگرچه در ظاهر نوعی اظهار وجود از سمت شبکه آشوب بود اما به نظر می‌رسد این بار نیز کارفرمایان آشوب از واشنگتن و تل‌آویو دچار اشتباه محاسباتی عمیقی شدند و با تخریبگری و انجام عملیات تروریستی، باعث شدند ماهیت این فتنه و اتصال آن به جنگ نظامی خیلی زود افشا شود.

7.با تفکیک کامل منطقه اعتراض از اغتشاش، از این به بعد کار به گونه‌ای دیگر است. به تعبیر رهبر انقلاب، جمهوری اسلامی با فدا شدن صدها هزار خون شریف بر سر کار است بنابراین در مقابل تعدادی تخریبگر وابسته کوتاه آمدن در کار نیست. صحنه به قدری روشن است که هسته‌های وابسته به دشمن هر قدر هم که تلاش کنند نخواهند توانست خود را در تاریکی شب پنهان کنند.. بدیهی است که از این پس، اقدام به آشوب و تخریب باید در حکم جزیی از پروژه تهاجم نظامی دانسته شود؛ همچنانکه رئیس‌جمهور آمریکا به این رویکرد اذعان کرده است. بنابراین هر اقدامی به نفع استمرار آشوب باید در حکم عملیات زمینی علیه کشور معرفی قلمداد شود.

8.فاصله‌گذاری خردمندانه اکثریت قریب به اتفاق مردم با اقدامات تروریستی 18 دی با وجود گلایه‌ها و اعتراض‌های بحق مردم به وضعیت معیشتی و ناکارآمدی‌های انکارپذیر در مدیریت اقتصادی کشور، نشان از ارتقاء شگفت‌انگیز آگاهی و هوشیاری مردم ایران است. آقایان مسئول! به خود بیایید، قدر این مردم خوب و بی‌نظیر را بدانید. از همین مردم کمک بگیرید و برای مبارزه با ناکارآمدی و فساد طرحی نو دراندازید.