من از بچه های دیروزم
نویسنده وبلاگ "اینجا چراغی روشن است" نوشته است:
قدیم ترها، پرتقال ها ریزتر بودند. با طعم خاص خودشان. خوشمزه تر و طبیعی تر. بعدترها، پرتقال ها را آنقدر دستکاری کردند تا رسیدیم به پرتقال های تامسون امروز که هم درشتند و هم آبدار اما طعم شان... نمی دانم شاید من طعم پرتقال های قدیمی، آن پرتقال های ساده و طبیعی را بیشتر دوست دارم که لزوما درشت و آبدار نبودند اما مزه شان به دل می نشست. این روزها یکی از دلخوشی های من پنج شنبه ها عصر، دیدن برنامه ی "بچه های دیروز" است. کارتون های قدیمی با همان سبک و سیاق قدیمی و ساده ی برنامه کودک های قدیمی و نمایش نقاشی های بچه هایی که این روزها دست کم سی و چند ساله اند با اجرای دو مجری دوست داشتنی قدیمی، خانم رضایی و خانم خامنه. می نشینم روبروی تلویزیون و با دقت کارتون های خاطره انگیزی را می بینم که برخی هایشان را آن روزها از تلویزیون سیاه و سفید چهارده اینچ زرد رنگمان، سیاه و سفید می دیدم. در آن سال های دور، آن روزها که همیشه در مسابقات، گزارشگر می گفت:"برای بیننده گانی که گیرنده ی سیاه و سفید دارن، عرض می کنم، یه زانوبند به زانوی چپ ِ ..." یا مثلا:"تیم ِ ... از چپ به راست توپ می زنه که با جورابای راه راه در گیرنده های سیاه و سفید مشخصه" حالا می نشینم و همان خاطرات هی از جلوی چشمم رژه می روند. یک چشمم به کارتون هاست و چشم دیگرم به زیرنویس که پیامک های بچه های دیروز است. از خاطره هاشان می گویند، از ذوق و شوقشان، از زندگی شان. و من می بینم که چقدر زندگی هایمان شبیه به هم بوده، چقدر خاطرات مشترک داریم و حتما بخش بزرگی از این اشتراکات و خاطرات خوبمان را مدیون همین برنامه کودک ساده ایم. برنامه ای که شاید مثل برنامه کودک های امروز پُر زرق و برق، متنوع و پر از کارتون های سه بُعدی، انیمیشن و با کیفیت بالا نبود اما سادگی و صداقتش، طعمی دلنشین را در ذائقه مان ایجاد کرد که تا ابد فراموشمان نمی شود.