یادداشتی از سید جلال ساداتیان؛
پیششرط تبدیل اقتدار میدان به امتیازات دیپلماتیک
هدف ما رسیدن به یک توافق جامع است، نه صرفاً آتشبس موقت؛ این مسیر زمانبر است
نقطه قوت کلیدی ما در مقطع کنونی این است که تیم مذاکرهکننده، مجموعهای جامع و هماهنگ از تمامی ظرفیتهای کشور شامل نهادهای نظامی، جناحهای مختلف سیاسی و دولت است. دولت توانسته است کشور را بهگونهای اداره کند که با وجود فشارهای موجود، ثبات معیشتی و فراوانی امکانات حفظ شود؛ این واقعیتی است که هم در داخل و هم در خارج به آن اذعان دارند.
اکنون وظیفه اصلی تیم مذاکرهکننده که پیوندی ناگسستنی با میدان دارد، این است که این اقتدار و دستاوردهای ملی را روی میز مذاکره به امتیازات نقد و ملموس تبدیل کند. اما در این مسیر با یک چالش جدی در حوزه رسانه مواجه هستیم. صداوسیما و رسانههای رسمی موظفاند بلافاصله پس از هر توافق یا رویداد، روایت اول و دقیق را به افکار عمومی ارائه دهند. اگر ما در روایتگری پیشدستی نکنیم، روایت دشمن جایگزین شده و ما مجبور به موضع دفاعی و توجیه میشویم.
این خلاء رسانهای فضا را برای افراد غرضورز در داخل باز میکند تا در جبهه واحد مردم، میدان و دولت رخنه ایجاد کرده و تلاشهای صادقانه را به انحراف متهم کنند.
در روند مذاکرات اخیر، ایران بر دو اولویت اساسی پافشاری کرده است: نخست، برقراری آتشبس در لبنان و دوم، آزادسازی داراییهای بزرگ ارزی کشور. طبق اطلاعات موجود، ظاهراً هر دو مورد پذیرفته شده است؛ هرچند رژیم صهیونیستی علیرغم فشارهای آمریکا، در جنوب لبنان به جنایات خود در مناطق مسکونی ادامه داد، اما در نهایت با ضربالاجل ایران و فشارهای صورت گرفته، این آتشبس اجرایی شد.
در حوزه امنیت دریایی نیز ایران اعلام کرده است که مسیرهای تجاری را باز میکند، اما تأکید دارد که کشتیهای تجاری باید طبق ضوابط و از مسیرهای تعیینشده با هماهنگی ایران عبور کنند؛ لذا هرگونه تخلفی در موافقتنامههای دریایی، با واکنش قاطع ما مواجه خواهد شد هم چنانکه در واکنش به محاصره دریایی از سوی آمریکا تنگه هرمز مجددا توسط ایران مسدود شد.
نکته کلیدی در این مقطع، مدیریت روایتها است؛ چرا که طرف مقابل با توییتهای لحظهای به دنبال دستاوردسازی برای خودش است. پیشنهاد مشخص بنده این است که برای جبهه میدان، دیپلماسی و رسانه، یک سخنگوی واحد و شناختهشده تعیین شود تا بلافاصله اخبار رسمی را منتشر کند.
هدف ما رسیدن به یک توافق جامع است، نه صرفاً آتشبس موقت؛ این مسیر زمانبر است و باید ضمن جلوگیری از تخریبهای بیرونی و شیطنتهای داخلی، به این فرآیند فرصت داد تا طبق مصالح نظام پیش برود