تفاهم ملی؛ پشتوانه دیپلماسی

تیم مذاکره‌کننده امروز از پشتوانه‌ای بهره می‌برد که فراتر از یک جناح خاص است و همین موضوع، ضریب نفوذ و قدرت چانه‌زنی ما را در برابر پیشنهادات بین‌المللی افزایش داده است. ثبات داخلی و مدیریت معیشت در شرایط بحرانی، پیام اقتدار ایران را به درستی به طرف‌های غربی مخابره کرده است. نقطه قوت نظام در شرایط فعلی، ایجاد یک هم‌صدایی میان دولت، نهادهای حاکمیتی و میدان است. این هماهنگی باعث شده تا طرف مقابل متوجه شود که با یک پیکره واحد روبروست و همین وحدت کلمه باید در رویارویی با صحنه مذاکرات هم حفظ شود. در این مذاکرات ما نباید دچار خوش‌بینی مفرط یا دلواپسی بی‌مورد شویم. واقعیت این است که مسیر رسیدن به یک توافق جامع، پر از جزئیات فنی و ملاحظات امنیتی است. ایران توانسته است در موارد متعددی از جمله آتش‌بس‌های منطقه‌ای و بازپس‌گیری حقوق ارزی خود، گام‌های عملی بردارد. با این حال، حفظ خطوط قرمز در بندهای باقی‌مانده توافق، نشان‌دهنده هوشمندی تیم مذاکره‌کننده است که تحت تأثیر فشارهای روانی و توییتری طرف مقابل قرار نمی‌گیرد.

یکی از آسیب‌های جدی در این مقطع، فقدان یک پیوست رسانه‌ای واحد است. ما شاهد هستیم که دشمن از کوچک‌ترین خلاءهای خبری برای ایجاد تردید در جامعه استفاده می‌کند. ضرورت دارد که رسانه ملی و خبرگزاری‌های رسمی، فراتر از گزارش‌های معمول، به تبیین دقیق دستاوردها بپردازند. نباید اجازه داد جریان‌های مغرض با روایت‌های وارونه، موفقیت‌های نظام در دیپلماسی و میدان را به عنوان عقب‌نشینی جلوه دهند. ایجاد یک مرجعیت خبری واحد در این حوزه، نانیِ شبِ دستگاه دیپلماسی است.

هدف نهایی نظام، تأمین منافع ملی در درازمدت است. توافق‌های مقطعی اگرچه گره‌گشا هستند، اما نباید ما را از هدف اصلی که همان رفع پایدار تحریم‌ها و تثبیت جایگاه منطقه‌ای است، دور کنند. نقش میانجی‌گری کشورهای همسایه مثل پاکستان نیز در همین راستا قابل ارزیابی است. ما باید به این فرآیند زمان بدهیم و با صبوری سیاسی، اجازه دهیم تیم مذاکره‌کننده با تکیه بر اعتماد ملی، بهترین نتیجه را برای کشور رقم بزند. دور نگه داشتن فضای مذاکرات از چالش‌های جناحی در داخل، بزرگترین کمکی است که می‌توان به پیشبرد اهداف ایران کرد