نخستوزیر جدید انگلیس، اندی بِرنام کیست؟
اندی برنهام رهبر جدید حزب حاکم کارگر انگلیس با حکم پادشاه این کشور بهعنوان نخستوزیر جدید منصوب شد.
برنام، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۶ شهردار منچستر بوده و در سابقه سیاسی خود، وزارت بهداشت و وزارت فرهنگ را در کابینه گوردون براون دارد. برنام، خود را یک سوسیالیست و یک چپگرای میانه میداند.
وی در دانشگاه کمبریج زبان و ادبیات انگلیسی خوانده و کارشناس ارشد هنر دارد و از ۱۵ سالگی در حزب کارگر عضویت دارد.
برنام در سال ۲۰۰۰ ازدواج کرده و سه فرزند دارد. او در مقام شهرداری منچستر، شبکه حمل و نقل این شهر را متحول کرد اما نتوانست به وعده خود مبنی بر پایان دادن به معضل بیخانمانها عمل کند.
از نظر بسیاری، او توانایی لازم برای مدیریت چالشهای سیاست خارجی انگلیس، به ویژه در رابطه با آمریکا و بازیابی جایگاه بریتانیا در میان کشورهای اروپایی که پس از برگزیت به یک بحران تمامعیار تبدیل شده، ندارد.
«اندی برنهام» نخست وزیر جدید انگلیس شد
اندی برنهام رهبر جدید حزب حاکم کارگر انگلیس با حکم پادشاه این کشور بهعنوان نخستوزیر جدید منصوب شد.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روسیاالیوم ، اندی برنهام رهبر جدید حزب حاکم کارگر انگلیس با حکم پادشاه این کشور بهعنوان نخستوزیر جدید منصوب شد.
کاخ باکینگهام در بیانیهای اعلام کرد که پادشاه با برنهام دیدار کرده و از او خواسته است دولت جدید را تشکیل دهد.
بر اساس این بیانیه، برنهام پیشنهاد پادشاه را پذیرفت و پس از انتصاب به سمت نخستوزیر مطابق سنت بریتانیا، آیین تشریفاتی بوسیدن دست پادشاه را به جا آورد.
اندی برنهام پس از دیدار با چارلز سوم مأمور تشکیل دولت و راهی ساختمان شماره ۱۰ داونینگاستریت شد. او هفتمین نخستوزیر انگلیس در یک دهه اخیر به شمار میرود و اکنون باید اعضای کابینه جدید را معرفی کند.
اندی برنهام، نخستوزیر جدید بریتانیا، تنها چهار هفته پیش به عضویت پارلمان این کشور (MP) درآمد.
این در حالی است که کییر استارمر، نخستوزیر پیشین، پیش از رسیدن به این سمت در سال ۲۰۲۴، ۹ سال نماینده پارلمان بود و ریشی سوناک نیز پیش از نخستوزیر شدن، هفت سال سابقه نمایندگی داشت.
با این حال، برنهام چهرهای تازهکار در سیاست نیست. او از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۷ نماینده حوزه انتخابیه «لی» در منچستر بزرگ بود و پس از آن برای تصدی شهرداری منچستر از پارلمان کنارهگیری کرد. وی همچنین بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ سمتهای مختلفی در دولت، از جمله وزیر بهداشت و وزیر فرهنگ، را بر عهده داشت.
روندی که به قدرت رسیدن برنهام انجامید، از ماه مه آغاز شد؛ زمانی که حزب کارگر به رهبری استارمر در انتخابات شوراهای محلی بیش از یکهزار و ۴۰۰ کرسی را از دست داد و همزمان حزب راستگرای «رفورم» با افزایش چشمگیر محبوبیت روبرو شد.
پس از این شکست، دهها نماینده پارلمان بریتانیا بهطور علنی از استارمر خواستند از سمت خود کنارهگیری کند، اما او در آن زمان با رد این درخواستها تأکید کرد که به اداره دولت ادامه خواهد داد.
در ادامه، نظرسنجیهایی که برنهام را محبوبترین سیاستمدار بریتانیا معرفی میکرد، باعث شد درخواستها برای به چالش کشیدن رهبری استارمر افزایش یابد؛ اما برنهام تا زمانی که عضو پارلمان نبود، امکان ورود به این رقابت را نداشت.
یک هفته پس از انتخابات محلی، نماینده حوزه انتخابیه «میکرفیلد» در منچستر بزرگ از سمت خود استعفا داد تا برنهام بتواند برای این کرسی و در نهایت برای نخستوزیری نامزد شود.
چند روز بعد، برنهام با کسب آرایی قاطع به عنوان نماینده پارلمان از حوزه «میکرفیلد» انتخاب شد. او دوشنبه هفته بعد سوگند نمایندگی یاد کرد و استارمر نیز همان روز استعفای خود از سمت نخستوزیری را اعلام کرد.