آسمان گلریزان ستاره باران شد

در این مراسم که به همت خبرنگاران رسانه‌های خبری برگزار شد،‌ تنها سخنران ما حجت الاسلام عبدالهی بود، اما او برایمان سنگ تمام گذاشت،‌ بی ادعا بر روی سن رفت و از سختی‌های خانواده‌ای برایمان گفت که در زیر پوست شهر با غیرت زندگی‌ میکنند...

کد خبر : 140901

سرویس فرهنگی «فردا»- زینب کریمیان: کنج همین حوالی،‌ همین دیروز،‌ همین مرکز شلوغ شهر هزار و یک رنگ، خیلی‌ها از رنگ‌ها و ‌ از غروب خورشید روی دریای مرمره عبور کردند، از ازدحام هفتاد و دو ملت خیابان ها عبور کردند، آنها به گلریزان تمرین فرشته بودن آمدند و جشن ما را ستاره باران کردند. روز گذشته خانه شهریاران جوان اگر چه پر نشد،‌ اما در آغوش خود کسانی را دید که برای به دست آوردن خوشبختی های ساده دیگران و رسیدن به رنگ خدا، از هزار و یک‌راه‌های پر درد گذشتند و دل به غم های دم غروب، به خاکستری ها و دودی ها و به آسمانی باران نسپردند. در این مراسم که به همت خبرنگاران رسانه‌های خبری برگزار شد،‌ تنها سخنران ما حجت الاسلام عبدالهی بود، اما او برایمان سنگ تمام گذاشت،‌بی ادعا بر روی سن رفت و از سختی‌های خانواده‌ای برایمان گفت که در زیر پوست شهر با غیرت زندگی‌ میکنند، از شهرام و شهناز و خواهری که جایش خالی بود،‌ نه اینکه او نخواست میان ما باشد، از بغض صف بسته آقای عبدالهی فهمیدیم قلبش ناراحت است. او گفت: بی گمان برای آنها هم دنیا و هم زیبایهایش جذاب است،‌اما در این راه نیاز به کمک هم دارند، این خانواده فرشته‌ای دارند به نام مادر، کسی که دست‌هایش را هدیه کرده به فرزندانش برای نفس کشیدن و مادرمان جلو دیدگانمان نقش بست. او از عشق سخن گفت، از عشقی که سبب می‌شود مرهم‌های درد به یکدیگر حواله شود تا شاید سبب شود اندکی از دردشان را پشت محبت‌های یگانه‌شان پنهان کنند. آری مادر انگاری رسیده است به خدا. او شکر گذار خدایی است که سه فرزند به او هدیه کرده که هنرمندند و صد البته غیرتمند. بعد از سخنرانی او، سعید بیانی نماینده سید مصطفی هاشمی طبا هم به روی سن رفت. او به ما آموخت برای شهرام و شهناز که جسارت حضور در میان ما را داشتند باید دست زد،‌فریاد زد. ما هم فریاد زدیم، هم برای شهرام و شهناز و هم برای کسانی که ادعاهایشان گوش فلک را کر می‌کنند اما به مراسم نیامدند و در دلمان گفتیم یک جو غیرت سیری چند؟! شهرام اما وقتی رفت بر روی سن، حس کردیم خدا همین نزدیکی‌هاست،‌ او برایمان از زندگی‌اش گفت: از معلمی که او را همیشه جدا از دیگران می‌نشاند،‌از کسانی که در اتوبوس کنارش نمی‌ایستند،‌از پخش کردن تراکت در زیر نور خورشید که برایش سم است. آزروی او کار بود، ‌داشتن کاری که بتواند دستهای بی‌مانند مادرش را از سختی رها کند،‌ که زیر نور خورشید چهره‌اش تحلیل نرود،‌ او گفت و اشک ریخت از پدری که قرار بود او را تنگ در آغوش بگیرد و نبود، اشک ریخت برای درد سختی، برای درد بی‌کسی. او می‌گفت همیشه حس می‌کنم دستی مرا به سوی خود می‌خواند و او خداست که می‌خواهد یار‌یمان دهد. او چشمان پُرزِاشک و لبخند سردش را بر گونه مریض و نم‌ناک رها کرد و ما رقص ستاره های نور و امید را دیدیم. آنجا بود که فهمیدیم که عشق به مادر را چشم می بیند و دل به تلاطمش می‌نشیند. ما چه می‌دانیم در این دیار،‌در زیر سقف همین آسمان چه بر سر این خانواده گذشته،‌ اما دیدیم مادری را که نماینده فرزندش در خارج از کشور بود،‌ او آمده بود تا ببنید پسرش در آن سوی مرزها چه می‌تواند برای این خانواده انجام دهد،‌ ما فهمیدیم داغی و تب داری زمین است و آفتاب مهرانگیزش و خنده‌های بی‌مانند انسانیت. بعد از صحبت‌های او گروه موسیقی خبرنگاران به احترام این خانواده نواختند،‌نوایی که سیاه چال خاموش و روح خسته آنها را در زیر آلاچیق سکوت همراهی کرد و فانوس های پُر نور را روشن کرد. با نوای آنها گویی سوسوی تلخ، دستان سرد وسنگین و چشمان منتظر کوله‌بارش را جمع کرد و رفت، و به آنها یادآور شد که در پس تمام تاریکی‌ها، دستانی هست در دستانشان که می‌تواند چراغ را فروزان و راه را روشن کند. فرش دست بافت شهناز اسطوره زن بودن به حراج گذاشته شد و با پیشنهاد جمع تصمیم بر آن شد در سایت فردا یک هفته مزایده آن را برگزار کند. با انتهای مراسم صندوق "ای انسان‌ها بر در بهشت بکوبید" به روی حاضران لبخند زد و نشان داد این خانواده تنها نیستند،‌دیگر آسمان سربی رنگ و زمین پر زخار وحشت نیست.دیگر حصارشان قفسی مخوف نیست. به آنها گفتیم خدا نکند روزی همه در و دیوارهای این شهر برایتان قفسی شود که شما را یارای پرواز نباشد....هوای پرواز باز شد. و آنها به ما آموختند راه رفتن را. سبک راه رفتن را. آموختند که انسانیت این نیست که جلوی دوربین قرار بگیریم و عکس‌هایمان بازتاب جهانی داشته باشد اما چند قدمی برای باقیات و صالحات برنداریم. آنها آموختند انسانیت این است که باید با لبخند دیگران شاد شویم و با غمشان اندوهگین، شهرام به ما آموخت که فرصت و سوژه برای غصه خوردن زیاد داریم اما مگرنه اینکه همه از یک جنسیم و یک پیکریم. هر کس آمد آنها را از محبتش لبریز کرد، خدا پنجره باز اتاقش باشد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: