مبارزه با سیگار چه ربطي به حكم میرزای شیرازی دارد؟

تاریخ گواهی می‌دهد که هداف میرزای شیرازی در طول دوران مبارزه خود نه دخانیات و تنباکو بلکه استعمار و استبدادی بوده است که مملکت را به تاراج می‌برده‌اند و اینکه نام میرزای شیرازی را به عنوان نمادی برای مبارزه با دخانیات در نظر بگیریم جز یک بدسلیقگی و البته نزول جایگاه مبارزات و فعالیت‌های این عالم بزرگوار نمی‌تواند باشد.

کد خبر : 149783

همزمان با دهم خرداد و روز ملی مبارزه با دخانیات، سومین دوره جایزه ملی میرزای شیرازی برگزار شد و به منتخبین در زمینه مبارزه با دخانیات جوایزی هم اهدا شد بی‌آنکه مشخص شود مبارزه با دخانیات چه ارتباطی با آیت الله میرزای شیرازی دارد و چرا از نام این بزرگوار برای اهدای اینجایزه ملی استفاده شده است؟ به گزارش خبرنگار اجتماعی «فردا» این جایزه ملی از سال ۸۸ توسط وزارت بهداشت برگزار می‌شود و بنابر اعلام این وزارت خانه، جایزه میرزای شیرازی (ره) یک جایزه ملی است که توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی جمهوری اسلامی ایران و به منظور تجلیل از فعالین عرصه پیشگیری و کنترل دخانیات بنیانگذاری و تأمین شده است، که سالیانه به اشخاص حقیقی و حقوقی که فعالیت‌های آنان منجر به حصـــول دستاوردهای چشمگیری در زمینه پیشگیری و کنترل شده باشد، اهدا می‌شود. به گفته کاظم ندافی، مدیر کل سلامت محیط و کار وزارت بهداشت: جایزه میرزای شیرازی بر اساس مصوبه ستاد اجرایی قانون جامع کنترل دخانیات از سوی وزارت بهداشت هر سال به افراد فعال و موثر در عرصه مبارزه با استعمال دخانیات اهدا می‌شود و امسال برای سومین سال متوالی اینجایزه به ۱۵ نفر از افراد شاخص و فعال در این عرصه در روز جهانی مبارزه با دخانیات اهدا می‌شود. جایزه میرزای شیرازی در سال ۸۸ برای اولین بار به آیت الله سید علی غیوری، نماینده سازمان‌های مردم نهاد در ستاد کشوری قانون جامع کنترل دخانیات به عنوان اولین برنده جایزه میرزای شیرازی اهدا شد. حال سوال اینجا است که نام یک شخصیت بزرگوار تاریخ مشروطه چرا باید به عنوان جایزه ملی مبارزه با دخانیات مورد استفاده قرار بگیرد و اصولا وقایع مربوط به این شخصیت بزرگوار و مرجع تقلید برجسته تاریخ شیعه در طول دوران مشروطه چه سنخیتی با موضوع داشته است؟ تاریخ گواهی می‌دهد که هداف میرزای شیرازی در طول دوران مبارزه خود نه دخانیات و تنباکو بلکه استعمار و استبدادی بوده است که مملکت را به تاراج می‌برده‌اند و اینکه نام میرزای شیرازی را به عنوان نمادی برای مبارزه با دخانیات در نظر بگیریم جز یک بدسلیقگی و البته نزول جایگاه مبارزات و فعالیت‌های این عالم بزرگوار نمی‌تواند باشد. میرزاری شیرازی حکم تحریم تنباکو را برای آن صادر کرد که دست استعمار را از کشور قطع کرده باشد و حکم این مرجع تقلید که یکی از نمادهای جایگاه رفیع مراجع شیعه است در واقع نقطه عطفی در مبارزات مردم ایران بر علیه استعمار انگلیس و استبداد به حساب می‌آید. از این رو می طلبد تا وزارت بهداشت و جمعیت مبارزه با دخانیات در جهت این رسالت ارزشمند خود اقدامات لازم جهت اصلاح این مسئله را نیز دنبال کنند تا جلوی هر گونه سوأ استفاده و یا لطمه با جایگاه روحانیت و مراجع نیز گرفته شود. به گزارش «فردا»، سید محمدحسن حسینی شیرازی مشهور به «میرزای شیرازی» در سال ۱۲۳۰ در شیراز متولد شد پدرش، میرزا محمود، در زمره عالمان دینی بود و در دستگاه حکومت شیراز به کار نویسندگی اشتغال داشت. پس از مرگ پدر تحت تربیت دائی‌اش، سید حسین موسوی مشهور به مجد الاشراف که از عالمان دینی بود، قرار گرفت. در چهار سالگی پای به مکتب نهاد و پس از فراغت از درس‌های اولیه، در شش سالگی وارد حوزه علمیه شد. وی در سال ۱۲۸۱ پس از فوت شیخ انصاری، مرجع تقلید شیعه شد و نزدیک به ۳۰ سال در این مقام به رفع مشکلات مردم و اداره حوزه‌های علمیه مشغول بود. یکی از مهم‌ترین حوادثی که در ایام زعامت او رخ داد، قضیه تحریم تنباکو بود. حکم تاریخی او در معاهده انحصار تنباکو در زمان ناصرالدین شاه که با درخواست سید جمال الدین اسدآبادی و در پی نامه او اتفاق افتاد ـ چنان مردم را به صحنه کشاند که شاه قاجار، مجبور به فسخ قرارداد تنباکو گردید. با صدور این حکم، مردم مبارزه سیاسی علیه قرارداد استعماری مذکور را یک وظیفۀ شرعی دانسته و به مخالفت شدید پرداختند. به‌طوری که ناصرالدین شاه مجبور شد با پرداخت غرامت، این قرارداد ننگین را فسخ کند. میرزای شیرازی در در سال ۱۳۱۲ در سن ۸۲ سالگی درگذشت و در حرم علی بن ابیطالب دفن شد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: