ماه عسل تمام شد، جلوی قانونشکنی را بگیرید
مجلس هشتم دارای ویژگیهای منحصر به فردی است که همین ویژگیها موجب شده که حداقل در سه سال گذشته علیرغم تلاش هیات رئیسه و بخصوص رئیس مجلس برای ایستادن در برابر قانونگریزیها، نمایندگان تلاش چندانی برای ایستادن در برابر بدعتها و قانونگریزیهای دولت از خود نشان ندهند.
اتهامی که مجلس هفتم با آن روبرو بود هنوز از یادها نرفته و آن مجلس دولت بودن و نه مجلس ملت بودن است؛ هرچند که نمایندگان و هیات رئیسه مجلس هفتم در ایام منتهی به انتخابات مجلس هشتم تلاش کردند که این انگ را از خود بزدایند. به گزارش گروه سیاسی «فردا»، مجلس هشتم اما رویهای متفاوت نسبت به مجلس هفتم داشت و رئیس مجلس تلاش فراوانی برای حفظ شان مجلس و ایفای نقش موثر مجلس را داشت، با این حال مجلس هشتم تا به امروز توفیق چندانی در برخورد با قانونشکنیهای متعدد دولت به دست نیاورده است. پیش از ورود به بحث چرایی چنین وضعیتی مروری بر سوگندی که نمایندگان طبق اصل 67 قانون اساسی در اولین جلسه مجلس باید یاد و آن را امضا کنند میکنیم. نمایندگان اینگونه سوگند یاد میکنند:«من در برابر قرآن مجید، به خدای قادر متعال سوگند یاد میکنم و با تکیه بر شرف انسانی خویش تعهد مینمایم که پاسدار حریم اسلام و نگاهبان دستاوردهای انقلاب اسلامی ملت ایران و مبانی جمهوری اسلامی باشم، ودیعهای را که ملت به ما سپرده به عنوا ن امینی عادل پاسداری کنم و در انجام وظایف وکالت، امانت و تقوی را رعایت نمایم و همواره به استقلال و اعتلای کشور و حفظ حقوق ملت و خدمت به مردم پایبند باشم، از قانون اساسی دفاع کنم و در گفتهها و نوشتهها و اظهارنظرها، استقلال کشور و آزادی مردم و تأمین مصالح آنها را مد نظر داشته باشم.» این سوگندنامه در برگیرنده نکاتی مهم و کلیدی است، سوگند برای حفظ حقوق ملت و رعایت تقوی و امانت در انجام وظایف وکالت و دفاع از قانون اساسی از مهمترین این نکات است. مهر سکوب بر لب حال این سئوال مطرح میشود که چرا نمایندگانی که چنین سوگندی یاد کردند در برابر قانونشکنیها و قانونگریزیهای دولت مهر سکوت بر لب زدهاند و چشم خود را بر این قانونشکنیها بستهاند؟ برای اینکه صورت مسئله روشنتر شود نگاهی آماری میکنیم به یکی از مهمترین نمادهای برخورد مجلس با قانونگریزی و قانونشکنی یعنی استیضاح. نمایندگان طبق اصل 89 قانون اساسی این اختیار را دارند که وزرا را استیضاح کنند و اکثریت قریب به اتفاق استیضاحهای صورت گرفته در ادوار مجالس شورای اسلامی به دلیل تخطی از قانون و یا عمل نکردن و بیتوجهی به آن صورت گرفته، اما مجلس هشتم در بین تمامی مجالس گذشته رکورددار در پس گرفتن استیضاح است. نمایندگان مجلس هشتم بارها عزم خود را برای استیضاح یکی از وزرا جزم کردند اما ناگهان در دقیقه 90 در حالیکه استیضاح آماده طرح در مجلس بود امضای خود را پس میگرفتند، در ابتدای مجلس هشتم علیرضا علی احمدی وزیر آموزش و پرورش به دلیل ابهام انتصاب ها،عدم پرداخت مطالبات فرهنگیان،مسائل معلمان حق التدریس، دی ماه 87 محمد رضا اسکندری وزیر جهاد کشاورزی به دلیل عدم تحقق سیاستها و راهبردها،محقق نشدن خودکفایی عدم توفیق توسعه صنایع،اعمال سیاستغلط، تیر89 مهدی غضنفری وزیر بازرگانی به دلیل عدم مدیریت مناسب خرید گندم و جو در شمال و غرب کشور،بیتدبیری در حل مشکلات کشاورزان و واردات، تیر 89 صادق خلیلیان کشاورزی به دلیل عدم دفاع از افزایش تعرفه واردات میوه، واگذاریهای مشکوک امور اراضی در تمام نقاط، مهر 88 مسعود میرکاظمی وزیر نفت به دلیل آمار متناقض بنزین وواردات بیش از سقف مصوب بودجه و نامشخی قرارداد لوله صلح، آذر 88 صادق خلیلیان وزیر کشاورزی به دلیل توجه نکردن به تذکرات نمایندگان، مشکلات قیمت میوه، آذر 88علی اکبر محرابیان وزیر صنایع به دلیل عدم حمایت صنایع، تعطیلی 70 درصدشرکت ها به دلیل عدم نقدینگی،انتصاب مدیران فامیلی و..، اسفند 88 حمید بهبهانی وزیر راه به دلیل ناامنی جادههای بین شهری و احداث غیرکارشناسانه جادههای جدید و....، فروردین 89 باز هم بهبهانی به دلیل عدم نوسازی ناوگان حمل و نقل هوایی و تکرار حوادث هوایی، اردیبهشت 89 مصطفی محمدنجار به دلیل امنیتی کردن وزارت کشورعدم استفاده از تخصص کارکنان و شایسته سالاری.بی توجهی به ساخت و سازها و نظارت بر شهرداری ها در معرض استیضاح قرار گرفتند تمامی این استیضاحها نافرجام ماند و تنها سه استیضاح انجام شد که در این بیین استیضاح مرحوم کردان و بهبهانی به سرانجام رسید و استیضاح نامجو هم با گفتن این جمله از سوی احمدینژاد که« حیفتان نمی آید نامجو، فردی مؤمن، پاک، دلسوز و خوب را از دولت بگیرید» به نتیجه نرسید. چرا سکوت؟ مجلس هشتم دارای ویژگیهای منحصر به فردی است که همین ویژگیها موجب شده که حداقل در سه سال گذشته علیرغم تلاش هیات رئیسه و بخصوص رئیس مجلس برای ایستادن در برابر قانونگریزیها، نمایندگان تلاش چندانی برای ایستادن در برابر بدعتها و قانونگریزیهای دولت از خود نشان ندهند. 1- در دوران برگزاری انتخابات مجلس هشتم و پیش از آن، دولت احمدینژاد حضوری موثر در بستن لیستهای انتخاباتی داشت و نتیجه تلاشهایش راهیابی حداقل 50 نماینده کاملا حامی دولت به مجلس بود، نمایندگانی که برای نخستین بار در مجلس فراکسیونی برای حمایت از دولت تشکیل دادند و تمام تلاش خود را برای دفاع تمام قد از دولت به کار گرفتند و این عده که عضوی از فراکسیون اصولگرایان بودند نیز بودند برای نشان دادن اعتراض و مخالفت خود با کمترین نقدی به دولت، در انتخابات هیات رئیسه فراکسیون اصولگرایان در چهار سال گذشته مخالفت خود را در رایگیریهای فراکسیونی و سپس انتخاب هیات رئیسه مجلس در فراکسیون و صحن مجلس نشان دادند. این نمایندگان که خود را وامدار دولت میدانستند و نه وامدار ملت، هم و غمشان برآورده کردن حداکثری منافع دولت بوده است و در این راه نمایندگان دیگری را توانستند در مقاطع حساس بسیج کنند و قدرت آنها تا آن حد بود که تجمعی علیه نمایندگان در جلوی مجلس تشکیل دادند! 2- یکی دیگر از دلایلی که موجب شده، مجلس هشتم حداقل در سه سال گذشته در برابر قانونگریزیهای دولت فعالیت چندانی از خود نشان ندهد، آشنا نبودن جمع قابل توجهی به اختیارات و وظایف نمایندگی بود. بدین معنا که برخی از نمایندگان اساسا نمیدانستند که چه وظیفهای برای مبارزه با قانونشکنی دولت دارند، یا نمیدانستند قدرت آنها به دلیل اینکه در راس امور هستند تا چه اندازه است و ندانستن حد قدرت قانونی موجب مرعوب شدن آنها میشد. 3- کم نبودند نمایندگانی که در این مجلس برای افزایش محبوبیت خود در حوزه انتخابیهشان و برای بردن امکانات دولتی به حوزه انتخابیه حاضر بودند که از ایستادگی بر سر اجرای قانون و برخورد با قانونشکنی کوتاه بیایند. این مسئله گاه وضعیتی سخیفتر پیدا میکرد به گونهای که برخی نمایندگان حاضر بودند با گرفتن چک یا مبلغی پول به عنوان کمک به حوزه انتخابیه یا ... به آنچه که مدنظر دولت است رای بدهند، البته دولت نیز در به وجود آمدن چنین فضایی نقشی موثر داشت، همانند آنچه در جریان استیضاح مرحوم کردان و چکهای اهدایی به نمایندگان رخ داد. بخشی از این وضعیت را دکتر علی لاریجانی، رئیس مجلس 30 خرداد ماه سال جاری در مصاحبه با خبرگزاری مهر اینگونه عنوان کرد:« در مجلس شاهد بودم هنگام تصویب بندی در برنامه پنجم توسعه، متاسفانه از سازمان برنامه به نماینده ها گفته می شد اگر به این موضوع رای دهید ما برای منطقه شما فلان کار آبادانی را انجام می دهیم، این کار غلطی است، آن آبادانی باید مطابق برنامه انجام شود، این طرح و لایحه هم باید اگر عقلانیتی درونش باشد مسیر خود را طی کند.» 4- موردی مهمتر که در مورد اکثریت نمایندگان مجلس صدق میکند، اعتقاد آنها به «اصولگرا» بودن دولت احمدینژاد بود. بر اساس این اعتقاد اکثریت مجلس تلاش میکرد تا دولتی که داعیه پیروی همه جانبه از «ولایت فقیه» را داشت یاری کنند و بر خطاهای او چشم بپوشند و خواستههای او را تا جایی که امکان داشت برآورده سازند. و اما امروز... امسال سال پایانی عمر مجلس هشتم است و مجلس به بلوغ کامل رسیده است، شرایط امروز با سال گذشته و سال قبلترش بسیار متفاوت است. امروز دیگر سخن از دولتی اصولگرا نیست؛ بلکه سخن از دولتی است که دل در گرو جریانی قانونشکن، قانونگریز و انحرافی دارد و به سبب همین دلدادگیاش از بسیاری از مواضع اصولیاش عدول کرده است. امروز دیگر حجت تمام شده، زمان رو به پایان است و زمان برداشتن مهر سکوت از لبها رسیده است. امروز زمانی که برای دفاع از اصول و ارزش ها باید تمام قد در برابر قانونشکنی هرکسی ایستاد و در چارچوب قانون اساسی جلوی خروج از قانون را گرفت. امروز مجلس هشتم این فرصت را در اختیار دارد که یکپارچه و متحد در برابر بیاعتنایی به قانون که میتوان کیان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران را به خطر اندازد بایستند.