امین جلالوند: گروه اجتماعی «فردا»؛ اگربگوییم ملاک موفقیت به قد و سانتی متر نیست، احتمالا بلافاصله متهم به شعار دادن میشویم اما انصافا اگر داستان زندگی «مصطفی معاونی» را بخوانید، شما هم تایید میکنید کهگاه با کوتاهترین قد هم میتوان در چنان جایگاهی ایستاد که صد رعنا قامت و بلند بالا هم به قد موفقیتتان نرسند!
مصطفی، ۶۵ سال سن وفقط ۱۱۸ سانتی متر قد دارد اما به زبان انگلیسی کاملا مسلط است و از جمله اولین گروه از ایرانیهایی است که در آن زمان، دیپلم گرفتهاند. مهمتر از همه اینکه مصطفی، اولین فرد
کوتاه قامتی است که با اراده و پیگیری مستمر، توانسته تابوی محرمیت کوتاه قامتان از رانندگی را بشکند و نامش رابه عنوان اولین راننده کوتاه قامت ایرانی ثبت کند: «سال ۱۳۴۸ شمسی بود که قاطعانه تصمیم گرفتم گواهینامه رانندگی بگیرم. بسیاری از اقوامم و حتی پدرم مخالف این کار بود و مدام میگفتند که تو نمیتوانی با این قدت رانندگی کنی و آخرش هم چند کشته و زخمی، روی دست ما میگذاری! اما من ناامید نشدم و در امتحانات آیین نامه رانندگی یک ضرب قبول شدم. در امتحان رانندگی در شهر هم سه افسر از من امتحان گرفتند که با وجود تسلطم بر رانندگی، دو نفر از افسرها همچنان مخالف
گواهینامه دادن به من بودند و میگفتند که گواهینامه دادن به افراد کوتاه قامت، ریسک بزرگی است. یادم هست یکی از افسرها خطاب به همکارانش گفت که بیتوجه به قد این مرد و با انصاف و وجدانتان رای دهید! گویا این حرف تاثیر خودش را گذاشت؛ طوری که درنهایت قبول شدم و توانستم طلسم گواهینامه ندادن به کوتاه قامتان ایرانی را بشکنم.» مصطفی چهار فرزند دارد که همگی بلند قامت هستند و یکی از دختران او هم دکترای حقوق گرفته است. همسرش نیز بلند قامت است. درباره نحوه آشنایی با همسرش میگوید: «از طریق یکی از اقوامم با همسرم آشنا شدم و به خاطر تحصیلات بالایم در آن زمان و همچنین
فرهنگ بالای همسرم و خانوادهشان، آنها مرا بدون توجه به قد و قامتم قبول کردند. در سن ۲۸ سالگی با همسرم ازدواج کردم وحالا هم که زندگی قشنگی داریم و دیگر پا به پای هم پیر شدیم.» این کوتاه قامت بلند همت، عضو تیم فوتبال کوچولوهای ایران هم هست و جالبتر آنکه در مسابقات رالی هم شرکت میکند. مصطفی در یک دوره از این مسابقات استانی به مقام سوم هم نایل شده است: «من عاشق هیجان هستم. یک بار درزمان جوانیام از خیابان آذربایجان تهران تا سد کرج را در زمان ۲۰ دقیقه طی کردم. اولین ماشینم یک فولوکس کارمِن بود. بعدش یک مزدا، سپس ژیان و درنهایت هم یک پراید خریدم. خودم هم
پدالها و سردنده را جوش میدادم و ارتفاع آنها را بالا میآوردم. حالا هم که در مسابقات رالی شرکت میکنم و در آخرین دوره ازاین مسابقات، به مقام سوم رسیدم که البته اگر در آخرین دور بازی، تشک صندلیام نمیافتاد، صد در صد در مسابقات رالی استان تهران اول میشدم!» مصطفی معاونی، کارمند بازنشسته آموزش و پرورش است که سالها در سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت نیز کار کرده است. مصطفی حالا در دوران بازنشستگیاش، به عنوان معاون اداری و مالی «انجمن کوچولوهای ایران» مشغول به کاراست و در پایان این گفتگوی صمیمی، از ذکر مشکلات دوستان و هم نوعانش هم غافل نمیشود و با
همان لحن پرانرژیاش میگوید: «گرچه اوضاع، خیلی بهتر از قبل شده است اما همچنان سطح فرهنگی کشورما در سطحی نیست که یک فرد کوتاه قامت از حقوقی برابر با یک فرد بلند قامت برخوردار باشد. هنوز همگاه و بیگاه در کوچه و خیابان میشنویم که به بعضی از دوستانمان، القاب ناپسندی مثل کوتوله میدهند و حتیگاه آنها را در کوچه و خیابان مسخره میکنند. ما به خاطر همین دردهای اجتماعی، اقدام به تاسیس انجمن کوچولوهای ایران کردیم که البته بیتعارف، برای چرخاندن چرخ این انجمن اجتماعی به پول نیاز داریم ولی در واقع الان داریم بادست خالی و بدون کمک هیچ ارگان دولتی، کار را ادامه
میدهیم. در حقیقت میخواهیم هر طور که شده به جامعه ثابت کنیم که با عُرضه بودن به قد و قواره نیست بلکه امروزه دیگر عصر حاکمیت عقل و تفکر است!»