كرم گذاشتن زخم زنداني در زندان گوانتانامو

رفتار آنها با ما بسيار بد بود، به ياد دارم در آن زمان يكي از برادرانم زخمي در دستش بوجود آمده بود، آن زخم را آنقدر به حال خود رها كرد كه كرم گذاشت و وقتي پزشك آمد و زخم دستش را ديد گفت چيزي نيست و در حال خوب شدن است.

کد خبر : 157520

فارس: آمريكا در زندان‌هاي خود در جهان براي گرفتن اعتراف يا موارد ديگر به شكنجه زندانيان مي‌پردازد. در اين گزارش سلسله‌وار سعي شده ليستي از انواع شكنجه در اين زندان‌ها بصورت مستند ارائه شود؛ شكنجه‌هايي كه گاه شرح و بيان آنها در قالب كلمات و جملات نمي‌گنجد و از تصور آدمي خارج است. در هشتمين بخش از اين مجموعه قسمت سوم نامه يك شهروند سعودي را مي‌آوريم كه در اين زندان‌ها در بازداشت بسرمي‌برد. "جمعة بن محمد عبد اللطيف الودعاني الدوسري " شهروند سعودي كه در زندان گوانتانامو بسرمي‌برد،‌ در بخش سوم نامه خود به شرح شكنجه‌هايي مي‌پردازد كه او و ديگر زندانيان عرب و افغاني در زندان گوانتانامو با آن مواجه بودند، از پيچيدن وي در پرچم آمريكا و اسرائيل و كوبيدن كلام الله بر زمين و ادرار كردن بر روي آن تا واداشتن وي به داشتن ارتباط نامشروع با بازجوي خود تا تشريح وضعيت سلول و غذايي كه به زندانيان داده مي‌شد. وي در نامه خود چنين مي‌نويسد: * ضرب و شتم زندانيان تا سرحد فلج شدن زنداني گروه ضد شورش با ما بسيار بد برخورد مي‌كرد و هنگامي كه يك زنداني را براي بازجويي احضار مي‌كردند، امكان نداشت او به سلولش يازگردد و دست و پا شكسته يا بيني‌اش شكسته نباشد. يكي از اين زندانيان أبو عبد العزيز المصري بود كه از ناحيه كمر چنان مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود كه موجب شكستگي ستون فقرات و فلج شدن او شد. * تهديد به آزار افراد خانواده بازجوها هميشه زندانيان را تهديد مي‌كردند، مثلا به من مي‌گفتند، اگر با ما همكاري نكني تو را خواهيم كشت يا اين‌كه به تو تجاوز خواهيم كرد يا از طريق جاسوس‌هاي خود در خاورميانه خانواده‌ات را تحت فشار قرار خواهيم داد و بچه‌هايت را خواهيم دزديد. * زخم‌هايي كه كرم گذاشتند رفتار آنها با ما بسيار بد بود، به ياد دارم در آن زمان يكي از برادران سعودي زخمي در دستش بوجود آمده بود، آن زخم را آنقدر به حال خود رها كرد كه كرم گذاشت و وقتي پزشك آمد و زخم دستش را ديد گفت چيزي نيست و در حال خوب شدن است. * استفاده از بوهاي تند و زننده براي شكنجه كمترين شكنجه آنها اين بود كه برخي چيزهاي بد بو و بودار را در جلوي زندان‌هايمان مي گذاشتند، بوي تراوش شده از آنها به شدت ما را اذيت مي‌كرد، بگونه‌اي كه اكثر ما ناراحتي تنفسي پيدا كرديم يا با كوچكترين بهانه كل زندانيان را مجازات كرده و از دادن غذا به ما امتناع مي‌كردند. * گروه 9+4 و گروه stop گروهي از نظاميان آمريكايي بودند كه در واقع نيروهاي ضد شورش به آنها گفته مي‌شد، پشت لباس‌هايشان 9+4 نوشته شده بود، آنها به اضافه گروه ديگري كه روي لباس‌هايشان يك نشان دايره و در وسط آن يك خط كشيده شده بود و زندانيان آنها را stop مي‌ناميدند، اين دو گروه بسيار خشن و بد كينه بودند و جناياتي در حق ما مرتكب شدند كه در بيان نمي‌گنجد. * شكستن ستون فقرات و كوبيدن سر به كاسه دستشويي نمونه‌اي از شكنجه‌هاي نيروهاي ضدشورش زندانبانان با كمترين اعتراض براي سركوب ما از نيروهاي ضد شورش استفاده مي‌كردند تا كينه‌هاي خود را برسر زندانيان خالي كنند، هنگامي‌كه يك زنداني را مي‌بردند تا چند جاي بدنش را نمي‌شكستند و سرتا پايش خونين نمي‌شد، رهايش نمي‌كردند، يك‌بار بر يكي از برادران وارد شدند و سرش را داخل دستشويي كردند و بعد سيفون را كشيدند، بگونه‌اي كه نزديك آن زنداني خفه شود؛ يكبار هم سر يك زنداني را آنقدر به لبه دستشويي زدند كه از هوش رفت و تا 10 ساعت هيچ‌جايي را نمي‌ديد؛ آنها هميشه نقاط حساس بدن مانند چشم يا عورت يا زخم‌هاي زندانيان را هنگام زدن نشانه مي‌گرفتند، به ياد دارم يكي از زندانيان به اسم أبو عبد العزيز المصري بيمار بود و در بيمارستان زندان بسرمي‌برد كه نظاميان آمريكايي برسرش ريختند و در برابر ديدگان پرستاران و پزشكان آنقدر او را زدند كه ستون فقراتش شكست و فلج شد. * 600 بار بازجويي از يك زنداني بازجويي‌هاي نظاميان آمريكايي از زندانيان تمام نشدني بود،‌ مثلا از من 600 بار تحقيق و بازجويي كردند و بالطبع تمام اين بازجويي‌ها با انواع و اقسام فشارها و تهديدها و شكنجه‌هاي روحي و جسمي همراه بود، مثلا بلندگويي را نزديك گوشم قرار مي‌دادند و صدايش را تا آنجا كه مي‌شد بلند مي‌كردند يا اين كه نورهاي بسيار شديدي را به چشمم مي‌انداختند يا اين‌كه مرا در اتاق‌هاي بسيار سرد بدون هيچ‌گونه پوششي قرار مي‌دادند و بالطبع در طول اين مدت از خوردن هرگونه غذا يا نوشيدن آب يا رفتن به دستشويي محروم بوديم، آنها پاهاي ما را به حلقه‌اي كه كف سلول بود، مي‌بستند تا امكان زنداني اجازه هيچ‌گونه حركتي نداشته باشد. * شب فراموش ناشدني اول سپتامبر 2002 شب اول سپتامبر 2002 را هيچ‌گاه فراموش نمي‌كنم، روز شنبه شب بود كه نظاميان آمريكايي مرا براي بازجويي به اتاق بازجويي بردند و پايم را به حلقه‌اي كه روي زمين جاي داده شده بودند، بستند و مرا به حال خود رها كردند، ساعت‌ها تنها در همان وضعيت در آن اتاق بودم تا اين كه يك‌دفعه ديدم چهار نظامي آمريكايي با لگد در را باز كرده و وارد شدند،‌ آنها ماسك‌هاي سياه به سر داشتند، يك بازجوي زن هم با آنها بود، در دست‌هايشان يك دوربين فيلمبرداري ديده مي‌شد و با داد و فرياد سعي داشتند،‌ مرا وحشت‌زده كنند. وقتي آن زن شروع به بازجويي از من كرد،‌ آنها شروع به فيلمبرداري از من كردند، او به من مي‌گفت كه از تو مي‌خواهيم اعتراف كني كه از القاعده هستي و بگويي چه ارتباطي با حوادث 11 سپتامبر داشتي، اگر چيزي نگويي بلايي سرت مي‌آوريم كه تا عمر داري آن را فراموش نكني و واقعا هم بلايي سرم آوردند كه هيچ‌گاه آن را فراموش نمي‌كنم. * بلايي كه قرار بود آن شب برسرم بيايد به آن خانم گفتم كه هيچ ارتباطي به آن چيزي كه مي‌گويي ندارم، در دستان آن چهار نظامي زنجيرها و طناب‌هايي بود كه مدام آنها را تاب‌ مي‌دادند تا ترس و وحشت بيشتري در من ايجاد كنند، ان وقت بود كه دريافتم، واقعا قرار است امشب بلايي سرم بياورند، به همين دليل به خود گفتم تا جايي كه مي‌تواني فرياد بزن شايد كسي به فريادت برسد،‌غاقل از اين‌كه اتاق‌هاي بازجويي بگونه‌اي ساخته شده بودند تا صداي زندانيان و ضجه‌ها و ناله‌هايشان به هيچ‌كس نرسد. * تعدي بواسطه يك نظامي زن آمريكايي وقتي ديدند، با آنها همكاري نمي‌كنم، آن بازجوي زن به آن چهار نظامي دستور داد، مرا از صندلي به پايين بياورند، مرا روي شكم بر زمين انداخته و درحالي‌كه پايم به آن حلقه بسته شده بود، دست‌هايم را با آن طناب‌ها بسته و تا جايي‌كه مي‌توانستند كشيدند، بعد يك قيچي آوردند و تمام لباس‌هاي مرا از پشت قيچي كردند و آنها را از تنم خارج كرده و به گوشه‌اي از اتاق انداختند، و بواسطه آن زن به من تعدي كردند،‌ در گردن آن زن يك صليب بود، وقتي هرآنچه خواستند برسرم آوردند، آن زن به آن صليب اشاره كرد و گفت اين هديه اين صليب براي شما مسلمانان است، ساعت‌ها برهنه در آن وضعيت بسرمي‌بردم تا اين كه نظاميان ديگري آمدند و لباس‌هاي ديگري برايم آوردند و درحالي كه در وضعيت روحي بسيار بدي قرار داشتم، سپيده دم مرا به سلولم بازگرداندند. * اين جنايتي بود كه بسياري از زندانيان طعم تلخ آن را چشيده بودند تا مدت‌ها از گفتن ان جنايت براي كسي واهمه داشتم تا اين كه بعد از مدتي فهميدم اين تنها من نيستم كه چنين بلايي سرم آمده، بلكه مشابه اين‌گونه شكنجه‌ها و حتي بدتر از آن برسر زندانيان ديگر نيز آمده است، مثلا يك زنداني به اسم عمر عبد المجيد در ميان ما بود وقتي فهميدند، او عربستاني و خطيب جمعه است، چه‌ها كه برسرش نياوردند، بسياري از زندانيان نمي‌خواستند، چيزي از شكنجه‌‌هايشان بگويند و از ترس آبرو سخني بر زبان نمي‌آوردند. * نشان دادن صحنه‌هاي غيراخلاقي به زندانيان نظاميان آمريكايي براي آزار و شكنجه دادن ما از هيچ اقدامي دريغ نمي‌كردند، به ياد مي‌آورم، هنگامي كه در كوبا بودم، يك روز چند نظامي به سراغ من آمدند تا طبق معمول مرا براي بازجويي ببرند، وقتي وارد اتاق بازجويي شدم، مرا در برابر صحنه بسيار ناخوشايندي قرار دادند و از اين‌كه مي‌ديدند، از اين صحنه زجر مي‌كشم، لذت مي‌بردند، در برابرم بازجويم را ديدم كه با يك نظامي زن آمريكايي رابطه غيراخلاقي داشتند. * اعتراف و همكاري در برابر بهره‌مندي از رفتارهاي ضد اخلاقي نظاميان همراهم مرا در همان اتاق و روبه روي آن دو گذاشتند و براي جلوگيري از اين‌كه مبادا جاي خود را تغيير بدهم، پاهايم را با حلقه‌اي كه بر روي زمين اتاق بازجويي گنجانده شده بود، بستند؛ پس از آن بازجويم به من پيشنهاد داد درصورتي كه مي‌خواهي با اين زن باشي با ما همكاري كن، نيم ساعت از دادن به من پافشاري كرد و چون با مخالفت من مواجه شد، دستور دادم مرا به سلولم بازگردانند. * استفاده از صحنه‌هاي جنسي،فيلم‌ها و عكس‌هاي مبتذل از جمله شيوه‌هاي بازجويي استفاده از صحنه‌هاي جنسي يا فيلم‌ها و عكس‌هايي از اين دست از جمله شگردهاي بازجويان در زندان گوانتانامو است تا بدين وسيله زنداني را تحت انواع و اقسام فشارهاي روحي قرار دهند و هنگامي‌كه به عدم تاثيرگذاري اين شيوه‌ها بر روي زنداني پي‌مي‌بردند، به او تجاوز و تعرض مي‌كردند و اين حادثه‌اي بود كه براي بسياري از برادران ما اتفاق افتاد؛ به عنوان مثال يكبار 20 نظامي آمريكايي به يكي از زندانيان كه سعودي بود، تعرض كردند. * توهين به قران موضوعي كه خشم همه زندانيان را برانگيخت اما جداي از آن يك اتفاق بسيار وحشتناكي برايم افتاد كه از ذكر آن وحشت دارم،‌ يكي از بازجويان كه من تا كنون او را نديده بودم،‌ وقتي بر من وارد اتاق شد،‌ يك قرآن به همراه داشت،‌ آن را روي ميز گذاشت و شروع به صحبت كردن با من و اندرز دادن به من نمود كه با آنها همكاري كنم و چون پافشاري مرا ديد، يكي از سربازان را صدا زد كه در دستش دو پرچم يكي پرچم آمريكا و ديگري اسرائيل بود، به آن سرباز دستور داد مرا در آن دو پرچم بپيچند و سپس با تمام هرچه توان‌تر قرآن را بر زمين كوبيد و آن را نعوذ بالله لگدمال كرد و در آخر بر روي آن ادرار نمود و به من تا جايي كه در توان داشت فحش و ناسزا داد، اين اقدام توهين‌آميز اعتراض زندانيان را به دنبال داشت. * نظاميان آمريكايي حتي از پرستاران هم براي آزار زندانيان استفاده مي‌كردند در واقع نظاميان آمريكايي از هر شكنجه‌اي براي توهين به ما دريغ نداشتند، مثلا پس از ضرب و شتم زندانيان سرهاي انها را در دستشويي مي‌كردند يا اين‌كه زندانيان را تحت فشارهاي روحي بسيار سنگين قرار مي‌دادند، بارها مرا چنان مورد ضرب و شتم قرار دادند كه از جاي جاي بدنم خون مي‌آمد يا اين‌كه در سرماي شديد پس از برهنه كردنم، مرا در سلولم مي‌انداختند بي‌آنكه در آنجا لباس يا زيرانداز و رواندازي وجود داشته باشد و براي روزهاي طولاني مرا در آن وضعيت نگه‌مي‌داشتند و سربازان و پرستاراني را براي آزار دادنم راهي سلولم مي‌كردند، آنها تمام وسايلم را براي ماه‌ها از من مي‌گرفتند و در آن سلول آهني به جز يك سطل پلاستيكي وجود نداشت، 5 ماه در اين وضعيت بودم و مرا به اين شيوه شكنجه دادند. * غذايي كه به هيچ قابل خوردن نبود غذايي به ما مي‌دادند كه اصلا قابل خوردن نبود و آنها عمدا اين كار را مي‌كردند يا اين‌كه به ما انواع و اقسام داروهاي آرام‌بخش و مسكن مي‌دادند و هنگامي‌كه دريافتند، من آنها را نمي‌خورم و پس از تظاهر به خوردن از دهانم در سطل دستشويي مي‌انداختم به شدت مرا كتك زدند، آنها به من مي‌گفتند با ما همكاري كن تا از تمام اين فشارهاي روحي نجات پيدا كني. * انتقال به بيمارستان و آغاز دوره جديدي از شكنجه‌ها در سپتامبر 2003 به دليل ناراحتي شديد معده مرا به بيمارستان بازداشتگاه بردند و از اينجا بود كه شكنجه روحي و رواني جديد من آغاز جهت تحت فشار گذاشتنم آغاز شد، آنها مرا نزد يك پزشك نژادپرست كينه‌توز به نامP بردند. او به همراه دو پرستارش مرا در اتاقي گذاشته و لباس‌هايم را از تن درآوردند و بعد از آن سرماي اتاق را آنقدر كم كردند كه از سرما داشتم مي‌مردم و تا چندين هفته مرا از همه چيز مانند رفتن به حمام منع كردند يا هنگامي كه مي‌خواستم به حمام بروم، مرا وادار مي‌كردند، پاي برهنه روي زمين بسيار سرد بيمارستان راه بروم يا هنگام حمام كردن كسي را با من وارد حمام مي‌كردند، اين درحالي است كه هنگام استحمام نيز دست‌ها و پاهاي ما بواسطه يك زنجير مرتبط به هم بسته بود يا اين‌كه از دادن غذاي نرم و رقيق به من خود داري مي‌كردند، چون در اين مدت به ناراحتي شديد معده دچار شده بود، تمام اينها شكنجه‌هايي است كه نه تنها در حق من كه درباره تمام زندانيان اعمال مي‌شد. * تختي كه در واقع برانكارد بود آنها تحت اين عنوان كه بيمار هستم و بايد بستري شوم، مرا 24 ساعت به تخت كه در واقع برانكارد انتقال مجروحان جنگي بود،‌ زنجير كرده بودند، در اين مدت تمام استخوان‌هاي بدنم به دليل اين‌كه بدون تحرك بودند و روماتيزيم به دليل اين‌كه مدت‌ها در سرماي شديد برهنه بودم، درد گرفته بود. * نخوردن داروهاي آرامبخش و سه هفته مجازات بصورت نسشتن دائمي آزار و اذيت زندانيان فقط مختص نظاميان آمريكايي نبود، بلكه حتي پرستارهاي آنها هم جهت شكنجه دادن و آزار و اذيت كردن زندانيان آموزش ديده بودند، يك روز يكي از اين پرستارها وارد شد و با پرت كردن قران بر روي زمين به من گفت كه مي‌توانم،‌ آن را برداشته و تلاوت كنم، اما مشروط به اين كه داروهايي را كه برايم آورده بود، بخورم .. در واقع دادن داروهاي مخصوص بيماران رواني يكي از شگردهاي نظاميان آمريكايي در زندان گوانتانامو است و بسياري از زندانيان به دليل خوردن اين داروها به انواع و اقسام بيمارهاي روحي و رواني مبتلا شده بودند، من از خوردن آن داروها خود داري كردم و همين باعث شد تا سه هفته مرا بصورت نشسته بسته و به همان حال نگهدارند، هيچ وقت عذابي را كه طي اين سه هفته سياه كشيدم فراموش نمي‌كنم، گاهي مواقع احساس مي‌كردم از عصبانيت در حال خفه شدن هستم و نفسم ديگر بالا نمي‌آيد. * قرآن تنها آرامبخش من در آن شرايط طاقت‌فرسا بود بي‌شك زجر و شكنجه و فشارهاي طاقت فرساي تمام آن روزها و شب‌ها را با تلاوت آياتي از قرآن كه از حفظ بودم، سپري مي‌كردم و ايمان دارم همان قران بود كه مرا در برابر آن همه شكنجه محفوظ داشت، واقعيت امر اين است كه من معتقدم شكنجه جسمي انسان را به خدا نزديك مي‌كند و ايمان ادمي را تقويت مي‌كند،‌ درحالي‌كه شكنجه روحي موجوديت انسان را از درون تخريب و نابود مي‌‌كند. * قرآن درد غربت و رنج تنهايي و شكنجه را بر ما هموار مي‌كرد روزها و شب‌هايي بر من گذشت كه از شدت وحشت و تنهايي حتي گريه هم نمي‌توانستم بكنم، تا اندكي از درد و رنجم كاسته شود و در آن شرايط تنهاي قران بود كه آرامبخش جان من بود و با تلاوت آياتي از آن كه حفظ كرده بودم، درد غربت و رنج تنهايي و شكنجه را بر خود هموار مي‌كردم.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: