حسینیه امامخمینی(ره)؛ مختصات جغرافیای عزت
آخر ماجرا هم همان شد که رهبر گفته بود. اروپاییها برگشتند، البته بدون سفیر آلمان. که این آخری هم بعدتر دست از پا درازتر خودش چمدانش را بست و آمد ایران.
نویسنده وبلاگ " رمز عبور " نوشت: دیروز حسینیه امامخمینی(ره) در سلسله میزبانیهای رمضانیاش پذیرای مسئولان نظام بوده است. متن خبر دیدار را میخواندم و رسیدم به این فراز: «در دورهای دیگر، رابطه با یك دولت اروپایی به ظاهر خوب بود و آن دولت از ایران تجلیل میكرد اما همان دولت اروپایی، در جریان داستان رستوران میكونوس، تشكیل دادگاه داد و كشورهای اروپایی سفرای خود را از تهران فراخواندند و به خیال خود خواستند سیلی سختی بزنند اما از همین حسینیه پاسخ خود را با سیلی سختتری دریافت كردند.» دل را صفا میدهد مزه کردن دوباره طعم عزت آن روزهایی که رهبر از آن حرف میزند. آن سر و صدای غائلهی سال 76 دست آخر رسید به غرور دوبارهی شکفتهمان در قرارگاه حسینیه امامخمینی(ره) با آن در و دیوار ساده و زیرانداز زبر و همیشه تمیزش. گفتم شاید بد نباشد با هم مزه کنیم طعم آن ایام را. *** غائله میکونوس با حمله چند نفر مسلح به رستورانی در آلمان شروع شد و بعدش هم جار و جنجالی به پا شد و انگشت اتهام را بیمنطق و دلیل به سمت ایران گرفتند. خودشان میزدند و میبریدند و میدوختند. تنشان گرم بود و نفهمیده آمدند بهمان فشار بیاورند. عقلهایشان را روی هم گذاشتند و پشتبندش هم کشورهای اروپایی سفرایشان را از تهران فراخواندند. به قول رهبر آمدند سیلی بزنند.بعد هم که حقوق بشر را مطرح کردند و دستشان به هر بهانهای میرسید از آن آویزان شدند. هنوز سفرا در خانههای وطنیشان جاگیر نشده و رخت سفر درنیاورده بودند که صدای سیلیای بلند شد که هنوز خاطرهاش در یاد اروپا مانده است. رهبر انقلاب در دیدار با معلمان و کارگران جوابشان را داد و از حقوق بشرشان گفت: «همين آقايان اروپاييها؛ همينهايى كه ديروز در لوكزامبورگ نشستند و ريشهايشان را همقد كردند و با هم حرف زدند و حكمت(!) صادر نمودند، دهها كشور دنيا را استعمار كردهاند. اگر استعمار و تضييع حقوق ملتها گناه است، اين گناه فقط بر گردن همين دولتهايى است كه نمايندگانشان ديروز نشستند و راجع به ايران حرف زدند كه حقوق بشر را رعايت كند!» بعد هم رهبر رفت سراغ دو جنگ جهانی که آتشش را همین مدعیان بر پا کرده بودند و از کارخانههای سلاح شیمیایی در عراق که همین اروپاییها ساخته بودند هم حرف زد. سیاههی حقوق بشر اروپاییها که رهبر آن را یادآوری کرد حسابی سیاه بود و از بوسنی تا قانا نشانه داشت. دست آخر هم رهبر راجع به زمزمههای برگشت سفرا آب پاکی را ریخت روی دستشان: « در مرحلهى اوّل، سفير آلمان را فعلاً تا مدّتى نبايد راه بدهند كه به ايران بيايد. بقيه هم كه مىخواهند به عنوان يك حركت به اصطلاح آشتىجويانه برگردند، مانعى ندارد. خودشان رفتهاند، خودشان هم برمىگردند. ديدند كه رفتنشان هيچ اهميتى ندارد. اينها مىخواهند برگردند، مانعى ندارد؛ اما در رفتن سفراى ايران به كشورهاى آنها، هيچ عجلهاى نبايد بشود. بايد سرِ صبر و فرصت ببينند چه چيزى مصلحت است؛ هر چه كه عزّت اسلامى اقتضا مىكند، همانطور كه هميشه گفتهايم، همانگونه عمل كنند». آخر ماجرا هم همان شد که رهبر گفته بود. اروپاییها برگشتند، البته بدون سفیر آلمان. که این آخری هم بعدتر دست از پا درازتر خودش چمدانش را بست و آمد ایران. انگار رستوران میکونوس برای ایرانیها فقط عزت و غرور تهیه کرده بود.