من مي‌گويم تركش درمان دردهاست

به قول بچه ها تركش كليد بهشت است و من مي گويم تركش شفا و درمان دردهاست.وقتي تركش تن را مي شكافد، گناهان همراه خون بيرون مي ريزد و به دنبالش هم زنگارهاي دل از وجود آدمي.

کد خبر : 158467

فارس: كتاب جذاب و خواندني "جشن حنابندان " خاطرات محمد حسين قدمي از جمله كتاب هايي است با موضوع دفاع مقدس كه مقام معظم رهبري بر روي آن تقريظ داشته اند. رهبر انقلاب با اشاره به اينكه كتاب «جشن حنابندان» اثر خوب و خوش‌نگارشي است، در تقريظي بر اين كتاب مي نويسد: «روز و شبي چند در لحظه‌هاي پيش از خواب، در فضايي عطرآگين و مصفا و در معراج شور و حالي كه سطور و كلمات نوراني اين كتاب به خواننده خود عطا مي‌كند، سير كردم و خدا را سپاس گفتم، هم بر آن قطره عشقي كه در جان اين نويسنده افكنده و چنين زلال‌ِ انديشه و ذوقي را بر قلم او جاري ساخته است، و هم بر آن دست قدرتي كه نقشي چنان بديع و يكتا بر صفحه تاريخ معاصر پديد آورده و صحنه‌هايي كه افسانه‌وار از ذهن و چشم بشر اين روزگار بيگانه است، در واقعيت زندگي اين نسل از ملت ايران نقش زده است. له الحمدالحامدين ابدا لآبدين. بيشتر فضيلت‌هايي كه تاريخ انسان را زيور بخشيده و آرايش داده و مشعل و راهنماي افراد بشر شده است. محصول لحظه پرباري از زندگي يك يا چند انسان است. صبر، زهد، امتناع، گذشت، شجاعت، صدق، ايثار، و همه فضايل بشر كه در سرگذشت او مي‌بينيم از اين قبيل است. هزاران لحظه پربار در هر روز و شب حماسه هشت ساله ملت ايران مكنون است و هر كه با نگاهي هنرمندانه آن‌ها را ببيند و با قلمي هنرمندانه آن را ثبت و ماندگار كند و پيش از اين‌ها، با توفيقي الهي به اين همه دست يافته باشد، مشعل رهروان معراج انساني را جان مايه و فروغ بخشيده است و اين كتاب و نويسنده‌اش در آن زمره‌اند.» آنچه كه پيش روي شماست بخش هايي از اين كتاب است: *** تلفن صحرايي چون صداي قورباغه به صدا در مي آيد. گويا برادر متين است ! احوال پرسي مي كند. حرف ها جديست . ناگهان چهره اش چون گل مي شكفد و لبخندي بر لبش مي نشيند . برق شادي را در نگاهش مي بينم : يعني خدا و قرآن و مسئوليت و رسالت را كنار بگذاري يكباره قورتت مي دهد. بي جهت نيست - جدي مي گي ... كي ؟ همين امشب ؟ نيم ساعت؟ كدوم محور ؟ نفس ها در سينه حبس مي شود. سرها به جلو آمده و گوش ها به سخناني كه رد و بدل مي شوند دل سپرده اند . - ... از اين بهتر نمي شه ... خب امري نيست ؟ ... آره مطمئن باش ... خداحافظِ امام. پيام شادي دريافت مي شود: - بچه ها، امشب قراره بزنيم به خط، نيم ساعت ديگه همه آماده باشند . با شنيدن اين حرف، گلوي بچه ها منفجر مي شود و فرياد تكبيرشان تا عرش بالا مي رود : - ديدي گفتم امشب بايد خبري باشه ! - براي پيروزي رزمندگان صلوات ! - امشب حسبا صدامو كف دستش مي زاريم . - بچه ها از تير رسام كمتر استفاده كنيد . - خدايا به اميد تو! - اخوي اون كلاش منه . شور و حالو ولوله عجيبي است . هر كس چيزي مي گويد و مزه اي مي پراند . برادر ميرزا زاده زير آواز زده است : برخيز اي چاووش شهر عشق بربند محمل و برپا كن علم را ما راهيان كعبه عشق و وفاييم و به دنبالش طبع بچه ها گل مي كند كه : هر كس هواي كربلا دارد بيايد تا كربلا نمانده، يك يا حسين ديگر آهاي هواست كجاست كلاتو ور نداشتي عمو " احساني " كه به عينكش كش بسته تا به زمين نيفتد داد مي زند : -نارنجك اضافي كي مي خواد؟ رجبي دستپاچه فانوس را مي اندازد : - اه ... اين فانوس هم كه چش نداره منو ببينه ( و ... خنده بچه ها ) . خلاصه همه آماده و خوشحال تر از هميشه قيام كرده اند. صادقي هم كلاشش - تيربار كلاشش - را كه از خودش بزرگتر است برداشته، قبراق تر از هميشه ايستاده است . گفته بودم كه بچه ها سرشان براي حمله درد مي كند، خوردن و خوابيدن به مزاجشان سازگار نيست. با تشر معاون از جا مي پرم : - الآن كه وقت نامه نگاري نيست . يالا بلند شيد، فقط ده دقيقه مونده ! *** همه بند حمايل ها را بسته و با صف هايي آراسته به ستون يك حركت مي كنند و بي محابا به دل سياهي مي زنند . همان سياهي خونخواري كه خون سرخ شفق را بلعيده و دلهره آفريده است . كانال تنگ و تاريك را پشت سرمي گذاريم . لحظاتي پس از استقرار در مواضع، فرمان آتش صادر مي شود و با شليك هاي بي امان تير و تكبير بچه ها، خواب بر چشم حراميان، حرام مي شود . برادر "افشار " پشت سر هم با آر پي جي شليك مي كند . اودر كنار من است . شليك گوش را مي برد و موج انفجارش كلاه بدون بندم را . با هر شليك نارنجك تفنگي، در پوش كلاشم به هوا مي پرد، خلاصه اگر امشب به دست خود و خودي ها صدمه اي نبينم شانس آورده ام . - ... بزن ... دمت گرم .... آفرين .... الله اكبر .... دشمن عاجز و هراسان همه توانش را روي توپخانه گذاشته و بر سرمان آتش مي ريزد . بالاخره از آن همه خمپاره هاي زماني كه بالاي سرمنفجر مي شد، سهمي هم نصيب من شد ! مرا به مقر مي آورند . برادر افشار و جان محمدي هم مجروح شده اند . افشار كه از سر و صورتش خون مي چكد با خنده مي گويد : " ديدي چه حالي ازشون گرفتيم . " به كمك امدادگر جراحت ها بسته شد ه است . دقايقي بعد آمبولانس مي آيد . جان محمدي كه كمرش بر اثر موج انفجار به شدت درد گرفته، به روي خود نمي آورد، چون نمي خواهد از جمع بچه ها جدا شود . مي گويد : " طوري نيست خودش خوب مي شود . " با اصرار سوارش مي كنند و سپس حركت و اورژانس و بيمارستان و تهران . حذف سريع من از صحنه نبرد چندان هم بي علت نبود. خدا خواست كه تركش كوچكي مرا به نزد خانواده ام بر گرداند . وقتي كه آمدم پدر رفته بود. او شهيد شده بود. شغلش بنايي بود كه تصميم داشت براي باز سازي شهر هاي جنگ زده به جنوب برود . نيتش خير بود و مزدش را قبل از شروع كار دريافت كرده بود . پدرم در انفجاري كه در پادگان شهيد بهشتي روي داد مزد خوبي هايش را گرفت . در تهران نامه بچه ها را پست مي كنم . چند تماس هم با شماره تلفن هاي سفارش شده مي گيرم و خبر سلامتي و سلام آنان را به خانواده و بستگان مي رسانم . در اين ميان شماره اي هم از برادر "گندمي " داشتم كه وقتي تماس مي گيرم مي شنوم كه او هم زخمي شده و در بيمارستان بستري است ! به هر تقدير مراسم تشييع و تدفين و سوم و شب هفت پدر را پشت سر گذاشته، پس از چند روز استراحت و درمان و مداوا، آماده اعزام مي شوم _ اعزام مجدد... 20 دي 1365 ساعت چهار صبح خود را به راه آهن مي رسانم . سالن مملو از سربازان و درجه داراني است كه تازه از گرد راه رسيده اند . به مرخصي آمده اند . جار و جنجالشان ديدني است ! آنها آمده اند و بعضي هم در حال رفتن . مادراني كه براي بدرقه يا پيشواز آمده اند، در گوشه اي به تماشاي اين مناظر نشسته اند و زير لب دعايشان مي كنند . لحظاتي بعد صدايي از بلندگو مسافرين را به قطار دعوت مي كند . داخل كوپه مي شوم قرار بود جان محمدي هم بيايد ولي هنوز خبري نيست . نكند خانواده اش مانع شده اند؟ نه امكان ندارد . او مي گفت هيچ چيز نمي تواند مرا از بازگشت مجدد باز دارد . به هر حال با همسفران جديد آشنا مي شوم . در كنار من مردتنومندي است كه شبيه زنده ياد شهيد چمران است . حركات و سكنات او را دارد _ خصوصا در حال تفكر . قطار زوزه كشان حركت مي كند و همسفرم از خاطرات خود مي گويد . از شيميايي و مفقود الاثبر شدن فرزند و از تجربه مبارزاتي اش از خطه كردستان تا فاو و غيره . راديوي كوچكم را روشن مي كنم . مارش حمله مي زند . ناگهان دلم مي ريزد و طپش قلبم تند مي شود . اي كاش مجروح نشده و به مرخصي نيامده بودم . الآن بچه ها به قلب دشمن زده اند . خوش به حالشان ! سقوط هواپيماها تصاعدي بالا مي رود . تا اهواز اخبار را تعقيب مي كنم . رزمندگان حدود 20 هواپيما را انداخته اند _ خدا بده بركت! 23 دي 1365 راننده ميني بوس كرايه اي كه ما را به پادگان مي آورد، ضمن چند فحش آبدار به صدام و حاميان او مي گويد : - اون بي پدر، ديشب خونه ما رو بمباران كرد اما خوشبختانه كسي نبود ! شب را در پادگان دو كوهه مي مانيم و صبح زود با سرويس صلواتي عازم خط مي شويم . بين راه توقف در ايستگاه صلواتي و شربت و آش و خرما و چاي، وخلاصه دلي را از عزاي گرسنگي نجات داديم . پيرمرد ميزبان در حال چاي آوردن شعار مي دهد: دم به دم بر گل رخسار محمد صلوات و بقيه : اللهم صل علي محمد(ص) و آل محمد (ص) به مهران مي رسيم . در مدخل ورودي اسماعيلي را مي بينم، با همان صفا و صميميت و خلوص و همان تويوتاي رنگ و رو رفته . با اينكه خسته است و نوبت كارش تمام شده ولي مرا به مقر مي رساند . وقتي مي گويم : " خسته اي مزاحم نشوم. " جواب مي دهد : "اولاً، دشمنت خسته است. ثانياً در برگشت چند كيسه نان خشك را بر مي گردانم، ثواب دارد . " پيچ و خم راه با سرعت عبور مي كنيم . در كنار جاده خودرو هاي منهدم شده و سوخته دشمن ديده مي شوند . بچه هاي تبليغات اين شعار ها را روي آنها نوشته اند: " اثر مقاومت _ اثر ايثار _ اثر خون_ عاقبت تجاوز ". به مقر مي رسيم ، همين كه اسماعيلي خداحافظي كرده و مي رود، خمپاره اي "جهت خير مقدم " جلويم زانو مي زند ! اگر دير جنبيده و دراز نكشيده بودم، خمپاره دراز كشم مي كرد. جايتان خالي! ناراحت نشويد، چون به قول بچه ها تركش كليد بهشت است و من مي گويم تركش شفا و درمان دردهاست . وقتي تركش تن را مي شكافد، گناهان همراه خون بيرون مي ريزد و به دنبالش هم زنگارهاي دل از وجود آدمي . مي گوييد نه ، امتحان كنيد ! به دو به سنگر مي روم . بچه ها به استقبال مي آيند، با همان شور و حال و سلام و صلوات هميشگي . گمان مي كردم بچه ها به خط زده اند و من جا مانده ام، ولي نه، هنوز نرفته اند . اما از ماندن به شدت رنج مي برند و كلافه اند تا جاي كه امروز "ارژنگيان " قهر كرد و جهت اعتراض به سر سفره غذا حاضر نشد ! حق هم دارند، آخر آنها براي رفتن آفريده شده بودند نه براي ماندن . در پشت چهره شاداب بچه ها، غمي پنهان ديدم ، غم فراق ، غم از دست دادن "مهدي زنديه " . آن جوان كم حرف و ساكتي كه با سكوت حرف مي زد، امروز جايش در ميان جمع خاليست. به فكر فرو مي روم و گذشته را مرور مي كنم. باور كردني نيست ! يادش به خير ! اهل تقوا بود و در فضاي ملكوتي شب، شب زنده دار، و به وقت رزم سر بدار . مهدي باهوش بود و مؤدب، به طوري كه در مدرسه، معلم و مدير با او انس گرفته و حاضر نبودند او را به مدرسه ديگري ببرند . به زبان ديگر، او دكتر و مهندس بالقوه بود كه مي توانست مسير تاريخ فردا را عوض كند... چه مي گويم، او امروز كار بزرگتر از فردا را انجام داده است : به خون نشستن و فردا را به قيام خواندن . غالباً روزه مي گرفت . وقتي به او گفته مي شد چرا در روزهاي گرم و بلند تابستان آن هم بين امتحانات روزه مي گيري، مي گفت: - وقت تنگ است . شايد ديگر فرصتي براي روزه هاي قضا نباشد . وقتي از شهادت سخن به ميان مي آمد ، سر بزير مي آورد و اشك در چشمانش حلقه مي زد . آنقدر خوب و دوست داشتني بود كه " مهدي پور " _مسئول دسته _ به ديگران مي گفت : "مثل مهدي خوش اخلاق و خوش برخورد باشيد. " وقتي مهدي قاسمي را در خواب مي بيند و مي گويد : مرا هم با خود ببر. شهيد به او مي گويد : من نمي توانم تو راببرم، تو بايد خودت بخواهي و مهدي خواست و روزبعد رفت . خواستن توانستن است . مهدي خوش اخلاق در جبهه بالغ شد. عمليات هاي بدر، والفجر - 8 و كربلا - 1 را چشيد و عاقبت در بلندي هاي قلاويزان مرز ديدار را شكافت. 25 دي 1365 از ديشب دوباره تمرين و رياضت را پي گرفتم . همان شب اول برايم پست گذاشتند . در كنار ارژنگيان و تير بارش بودم . طبق معمول شليك هاي بي امان گلوله هاي رسام دشمن و منور و خمپاره ها و ... همراه تاريكي شب مي آمدند . صادقي به سنگر آمد و گفت : "بچه ها درست گوش كنيد . بينيد آنها با شليك هاي تير بار آهنگ پلنگ صورتي را مي زنند. " عجب ! درست مي گفت : ن تق ... ت تق ... ت تق ت تق ت تق ... " تعجب هم ندارد . از سنگر هاي ما آواي قرآن بلند است و از محل اختفاي آنان آواز و ترانه . در پيام هايشان به يكديگر وعده و وعيد شكمي مي دهند . زنها را براي كار بيسيم به جبهه مي آورند . سنگر هايشان پر است از ديدني ها و نوشيدني هاي حرام . 26 دي 1356 امشب را با " كمانكش " پاسبخش هستيم . بچه ورامين است . كمانكش جوان رشيد و بي باكي است كه ترس از او وحشت دارد . هر وقت نوبت " پاس "م با او مي افتد " اشهدم " را مي گويم . معمول چنين است كه در تاريكي مطلقي كه فاصله يك متري ديده نمي شود به هنگام سركشي و نزديك شدن به پست مي بايست. اسم شب را گفت تا بچه ها تو رابه جاي دشمن هدف قرار ندهند . ولي او سينه را سپر كرده بي توجه به ايست بچه ها جلو مي رود . تا جايي كه يك شب مصطفي گلنگدن را كشيد و خواست شليك كند كه كمانكش صبور و متبسم گفت: " جرأت داري بزن ! " اين بود كه وقتي راه پر پيچ و خم وتاريك كانال را طي مي كرديم، ده - بيست متري از او فاصله مي گرفتم. 27 دي 1365 ساعت 10 صبح است . ماشين تداركات آمده و يك بند بوق مي زند . " قلعه وند " مي رود تا غذا بياورد . او " خادم الحسين " افتخاري است . خدا خيرش بدهد . هميشه در كار خير پيشقدم است - بر عكس من كه به بهانه گزارش نويسي از زير كار در مي روم . در اينجا هم نوبت رعايت نمي شود، مثلاً همين امروز . با اينكه فرد ديگري شهردار( خادم الحسين) است، اما قلعه وند پيشدستي نمود و نوبت او را غصب كرد. امروز همراه غذا، يك دسته نامه به سنگر آمده است . پاسخ مجدد بچه هاي مدرسه اي هاست . طبق معمول هجوم بچه ها و خواندن و جواب دادن . در بين آنها نامه جالبي است كه براي افشار آمده . در پاكت را كه باز مي كند عكس مرد مسني را مي بيند، متعجب مي شود. نه عكس دوست است ونه فاميل. نامه را به دقت مي خواند.چيزي دستگيرش نمي شود . شايد مال بچه هاي ديگر باشد . همه را به كمك مي طلبد . فايده اي ندارد . عجب معمايي شده است ! دوباره مي خواند . پس از كمي تلاش و دقت خط ناخوانايش خوانده مي شود. معما هم حل . او نوشته است : "برادر رزمنده، چون من عكس نداشتم عكس پدرم را مي فرستم ! " افشار تازه مي فهمد كه اين جواب نامه خود اوست كه به برادر دانش آموزي نوشته بود : اگر توانستي عكسي برايم بفرست؛ و او چون عكس در اختيار نداشته عكس پدر را مي فرستد!

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: