جمهوري اسلامي: آينده تحولات ليبي
روند اين حركتهاي توطئه آميز بار ديگر بر لزوم خوداتكايي ملتها و رهايي آنان از يوغ ديكتاتوري و نظام سلطه صحه ميگذارد و بر اين نكته تاكيد ميكند كه استعمارگران همچنان و در همه شرايط به دنبال ايجاد انحراف در انقلابهاي مردمي هستند.
ليبي، كشور پهناور ساحل مديترانه و شمال افريقا كه نزديك به 7 ميليون جمعيت قبيلهاي را در خود جاي داده، در چهار دهه گذشته كه سرهنگ معمر قذافي بر ا ين كشور حكم رانده جز با نام نفت و حكومت خودكامه اين ديكتاتور عياش و ملون كه با حركات و رفتار دلقك گونه خود جهانيان را به شگفتي واداشته بود، شناخته نميشد. اين كشور اكنون به نام انقلاب، آزادي و قيام براي سرنگوني ديكتاتوري شناخته شده كه ملتهاي جهان چشم انتظار پيروزي كامل آن هستند هرچند در عين حال نكاتي درباره دورنماي ليبي پس از قذافي وجود دارد كه در نظر داشتن آنها نه تنها لازم بلكه ضروري است. 1 - ليبي كشور پهناوري است كه هم رو به سوي اروپا دارد و هم ريشه در صحرا. جغرافيا و تاريخ اين كشور شمال آفريقا بيانگر سابقه نفوذ استعمار در اين سرزمين است. ايتاليا، انگليس و فرانسه يد طولايي در استعمار اين كشور و مداخله در آن دارند كه گاهي جداگانه و زماني نيز همزمان در بخشهايي از اين سرزمين پهناور، بساط نفوذ خود را پهن كرده و منابع سرشار اين كشور را چپاول ميكردند و همچنان چشم طمع به آن دارند. 2 - تاريخ ليبي هر چند با استعمار و ديكتاتوري ضميمه شده ولي در عين حال از مردمان استعمارستيزي نيز برخوردار است كه با دست خالي به جنگ اروپاييهاي متجاوز رفته و آنها را از خاك كشورشان بيرون راندند. اين غيرت و آزادگي هميشه به عنوان وجه بارز و ويژگي ممتاز مردم اين خطه صحرايي با نام قهرماناني همچون عمر مختار گره خورده و زبانزد ملتها بوده است و شايد 42 سال پيش نيز سرهنگ قذافي با سوءاستفاده از همين صبغه ضداستعماري مردم ليبي بود كه اقدام به كودتا كرد و رفته رفته توانست بساط ديكتاتوري خود را در پوششهاي عوام فريبانه مبارزات بيگانه ستيز بر ملت ليبي مسلط كند. 3 - سرانجام موج بيداري اسلامي و بهار عربي باعث ايجاد نهضت ضد ديكتاتوري در نفوذناپذيرترين و قديميترين رژيم عربي شد و شش ماه پيش مردم ليبي براي استيفاي حقوق از دست رفته خود يعني آزادي و حاكميت بر سرنوشت خويش وارد صحنه شدند. مردم شهرهاي مختلف ليبي يكي پس از ديگري به ميدان آمده و با دادن خونهاي بسيار، ديكتاتور را به عقب نشيني واداشتند. 4 - شايد اگر قذافي اوايل امسال كه طوفان انقلاب مردمي در اين كشور آغاز شد و نشانههاي عدم مشروعيت سياسي و عدم تمكين قبايل ليبي از سلطه وي نمودار گشت، مثل برخي ديكتاتورهاي عاقبت انديش به خارج فرار ميكرد و با ميلياردها دلار دارائيهايي كه در اين سالها از اموال مرد م ليبي غارت كرده بود به ادامه حيات حيواني خود ميپرداخت، نه خود دچار چنين وضعيت خفت باري ميشد كه اكنون بايد در سوراخها پنهان شود و نه زمينه را براي مداخله بيگانگان و كشورهاي عضو ناتو فراهم ميكرد كه بار ديگر اين كشور را اشغال كرده و با تخريب تأسيسات زيربنايي، سياست سرزمين سوخته را در اين كشور به اجرا در آورند. امروز، در نتيجه خبط بزرگ ديكتاتور ليبي، هيچيك از تأسيسات زيربنايي و اقتصادي اين كشور سالم نمانده و شهرهاي بزرگ ليبي بدون آب، برق، سوخت، فرودگاه، بندر، ساختمانهاي اداري و جادههاي ارتباطي به ويرانهاي تبديل شدهاند. اجراي اين توطئه شوم و تخريب سرمايههاي اصلي اعم از نيروي انساني و منابع مادي و اقتصادي باعث شده كه اكنون وضعيت در شهرهاي بزرگ ليبي آنچنان وخيم و بحراني گردد كه رئيس شوراي انقلابيون درباره احتمال بروز فاجعه انساني هشدار داده و اعلام كرده شرايط بهداشتي، غذايي، دارويي و معيشتي مردم به حدي وخيم است كه بايد هرچه سريعتر كمكهاي بشردوستانه بينالمللي به اين كشور سرازير شود. 5 - مردم ليبي در اين ايام، دليرانه در مقابل رژيم ديكتاتوري قذافي كه همچون گرگ زخمي به جان ملت افتاده بود، مقاومت كردند و سرانجام با ورود به شهر طرابلس، مقر حكومت قذافي را فتح نمودند ولي در اين ميان كشورهاي عضو ناتو و رسانههاي غربي با بيانيههايي كه صادر ميكنند، خود را به عنوان عامل پيروزي و سرنگوني رژيم قذافي مطرح كرده و سهم خود را از منافع آينده ليبي مطالبه ميكنند. اين موضعگيريها به روشني نشان ميدهند كه كشورهاي عضو ناتو در عمليات خود در ليبي به جاي حمايت از مردم اين كشور به دنبال منافع نامشروع بودند و اكنون براي بدست آوردن آن حاضرند حتي انقلابيون ليبي را نيز قرباني كنند. در حقيقت اين واقعيت از قلب ماجرا آشكار ميشود كه عمليات نظامي كشورهاي غربي در ليبي بيشتر شبيه به عمليات اشغالگرانه بود تا حمايت از مردم اين كشور. 6 - طرحهايي از قبيل روي كار آوردن عناصر غربگرا در شوراي انقلابيون و دولت انتقالي ليبي، ايجاد تفرقه ميان مخالفان، ايجاد جنگ داخلي و قبايلي و حتي تجزيه ليبي از گزينههايي است كه كشورهاي عضو ناتو و استعمارگران اكنون در دستور كار خود قرار داده و آنرا دنبال ميكنند. 7 - اين جمله پرمغز كه "انقلابي ماندن، مهمتر از انقلاب كردن است" را امروز بايد در ليبي براي اين مفهوم بكار برد كه ساقط كردن يك رژيم، بسيار آسانتر از به دست گرفتن حاكميت و تشكيل دولتي مقتدر و برآمده از حمايتهاي مردمي است. تاريخ، مملو از تشكيل ائتلافهاي مردمي براي براندازي رژيمهاي سركوبگر بوده كه متعاقب به دست آمدن اولين نشانه پيروزي، شكاف، درگيريهاي داخلي و مداخلات بيگانه منجر به ايجاد انحراف و تنشهايي شده كه خود زمينه ساز ظهور مجدد ديكتاتوريهاي ديگري بوده است. درحال حاضر ليبي نيز شاهد مرحلهاي جديد از تلاش براي تنظيم ساختار كشور از قبيل تشكيل شوراي ملي موقتي متشكل از گروههاي مخالف و مسلح قبايلي است كه در جبهههاي مختلف جنگيدند و به پيروزيهايي نيز نايل شدند اما اكنون با توجه به انتظارات و نقشي كه هر يك از گروههاي مسلح در روند مخالفت با قذافي تا فتح طرابلس ايفا كردند با تشكيلات آتي حاكم بر ليبي احتمالاً به هنگام تقسيم زودرس قدرت با شكافهايي مواجه خواهد شد. در چنين وضعيتي، استفاده از تجربيات ساير ملل و پرهيز از اختلاف و تلاش براي وحدت است كه ميتواند غربيهاي فرصت طلب را نااميد كند و كشور ليبي را از مشكلات بعد از انقلاب برهاند. در شرايط كنوني كشورهايي كه به طمع منابع سرشار ليبي و حضور دراز مدت نظامي و اقتصادي در ليبي در حمله نيروهاي ناتو سهيم شده و در پشتيباني از مخالفان و انقلابيون نقش ايفا كردند، اكنون به دنبال اعمال نفوذ در سران تشكيلات پس از قذافي و سلطه بر ميادين نفتي و منابع سرشار اين كشور هستند. غرب با نقشه مزورانهاي كه براي ليبي طراحي كرده به دنبال اينست كه قيامهاي مردمي كشورهاي عرب و شمال افريقا را پس از رسيدن به مرحله پيروزي مقدماتي مديريت كرده و فرآيند كنترلي آن را به دست بگيرد. استعمارگران حتي در صورت تداوم درگيريها در ليبي و آغاز جنگ داخلي در اين كشور، خود را براي جنگ زميني و اشغال نظامي ليبي آماده ميكنند، هر چند تجربه افغانستان و عراق به آنها اثبات كرده كه هزينههاي نظامي، سياسي، اقتصادي و حيثيتي براي دخالت نظامي ناتو سنگينتر از آنست كه از عهده آن برآيند. بنابر اين شايد كم هزينهترين گزينه غرب، تداوم بمباران مناطق اقتصادي و تأسيسات شهري ليبي تحت پوشش انهدام مراكز احتمالي اختفاي قذافي و تبديل ليبي به يك سرزمين كاملاً سوخته و وابسته به حضور غرب از يكسو و نفوذ در ميان صفوف گروههاي مخالف قذافي و به دست گرفتن سمت و سوي حركتهاي سياسي آينده ليبي از سوي ديگر باشد. روند اين حركتهاي توطئه آميز بار ديگر بر لزوم خوداتكايي ملتها و رهايي آنان از يوغ ديكتاتوري و نظام سلطه صحه ميگذارد و بر اين نكته تاكيد ميكند كه استعمارگران همچنان و در همه شرايط به دنبال ايجاد انحراف در انقلابهاي مردمي هستند.