می نویسم از سر ِدرد و از زور بغض
بقول حضرت امیر :« امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید که بدهای شما بر شما مسلط می شوند آنگاه هرچه خدا را بخوانید جواب ندهد.» (حکمت 347 نهج البلاغه)
مریم السادات اوشلی در وبلاگ جیغ وجار حروف نوشت: (دلم را میزنم به دریا و تیک ثبت موقت را برمیدارم و پست را ثبت می کنم. بی خیال تردیدها.) باد می پیچد توی عبای نباتی اش و دل من هُری می ریزد که نکند... کاش از این طرف نیامده بود. کاش اصلا اینجا نیامده بود. وقتی می افتد آن اتفاقی که نباید می افتاد، ناخودآگاه چنگ می اندازم به لبۀ چادرم. آن بخش از پارچه را که توی مشتم جا شده فشار می دهم بلکه از فشاری که روی دلم جمع شده کم شود ولی اثر ندارد. بغض میکنم. به سیاق این وقتها. وقتی می خواهم اتفاق را تعریف کنم کلمات قرو قاطی از دهانم بیرون می آیند. توی دلم خالی شده. فکرم ناخودآگاه رفته سمت پیامبر و کوچه های مدینه. شاید هم مکه. نمی دانم دقیقا. کوچه کوچه است. به این فکر میکنم که یعنی وقتی خاکستر روی سر پیامبر می ریختند هم کسی بوده که ببیند و این شکلی قلبش شروع کند به زدن و اسلامش درد بگیرد و انسانیتش به جوش بیاید؟ اگر بوده، که بیچاره او. چه غمی روی دلش مانده برای مدتها. بعد باز فکر میکنم که چه فرقی هست بین عرب جاهلی و انسان قرن بیست و یکمی که خودش را متمدن می داند و به اعتبار همین متمدن بودن، خواهان دموکراسی است و آزادی؟ این، توی راه برگشتن به ذهنم می رسد. وقتی همه ناخودآگاه سکوت کرده ایم و همه ناخودآگاه سرهایمان زیر است و نگاهمان به گامهایمان و لابد همه یک فکر مشترک داریم و یک نگرانی مشترک که هیچ کداممان دهانمان برای حرف زدن باز نمی شود و زبانمان نمی چرخد. لابد بقیه هم دلشان شور می زند؛ برای علی ها و مصطفی ها و محمدها و مرتضی ها و مهدی ها که الان دارند توی کوچه ای راه می روند و باد می پیچد توی عبایشان و معلوم نیست سالم برمیگردند پیش خانواده شان؟ بلند که شدیم دلم تاب نیاورد باز سر برگرداندم عقب که ببینم می بینمش؟ انگار اگر من می توانستم ببینمش از او محافظت می شد در مقابل این جماعتِ... از من هم سنش کمتر بود. بیست و دو سه ساله شاید، آن هم به زور. هرچه سر چرخاندم ندیدمش. فقط می توانستم برایش آیة الکرسی بخوانم و دعاکنم که خدا خودش مراقبش باشد. برگشتنی دلم به آیة الکرسی هم رضا نداد. برایش چیزهای دیگر هم خواندم. نمی دانم برای او می خواندم یا به حکم این قاعدۀ کلی که الا بذکرالله تطمئن القلوب، برای دل خودم می خواندم که هنوز ناآرام بود و سنگین و بغضی که داشت گلویم را فشار می داد. و دلم می خواست فرار کنم از این فکر آزار دهنده که انسانیت ما کجا رفته؟ همان موقع که آن اتفاق افتاد و هر کس دلش می خواست کاری بکند، یکی از بینمان گفت آدم وقتی می آید توی جامعه باید کر و لال باشد. من و یکی دیگر جبهه گرفتیم در مقابلش که تا حالا کر و لال بودیم که این قماش الان جرئت میکنند چنین جسارتهایی بکنند. و من تذکر می دهم که اگر جای آن روحانی جوان، خانمی هم از روبروی این اراذل رد می شد و همین بی ادبی را می کردند، آن وقت باز هم کر و لال می ماندید؟ اسلام به جهنم، غیرت و مردانگیتان به جوش نمی آمد؟ و آن یکی دیگر گفت آن موقع هم که جوان مردم را توی خیابان قصابی کردند (اشاره اش به فرزاد فروزش بود) لابد بقیه کر و لال بودند و ایستاده بودند به تماشا که چنین اتفاقی افتاد. بقول حضرت امیر :« امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید که بدهای شما بر شما مسلط می شوند آنگاه هرچه خدا را بخوانید جواب ندهد.» (حکمت 347 نهج البلاغه)