در این چند ساله گوشهای مردم راهی شده است برای گذر وعدهها و شعارها، وقتی شنیدن این چیزها از مسئولین عادی شود، دیگر امید برای مردمی سکوی پرتاب همان مسئولین بودهاند رنگ میبازد و میشود حکایت بسیاری از مناطق محروم و البته مستعدی که شهر ری نمونهای از آنها است. به گزارش خبرنگار «فردا» اینجا شهری ری است، قبله پایتخت، صحبت امروز و دیروز و این سالها نیست، شهری ری سالها بوده که حالا تهرانی باشد، اینجا صد سال پیش حمل و نقل عمومی داشته، آباد بوده، تاریخ و تمدن چندین هزارساله دارد و مردمش افتخار میکردند به شهرشان که حالا زیر سایه تهران گم شده... حکایت
شهری ری، حکایت غم انگیزی است از وعدهها و شعارها و منفعت طلبیها، شهری ری سکوی پرتاب خیلیها شد و حالا هم بهانهای شده برای همانها که با شعار و وعدههای جدید صندلیهای سالهای آیندهشان را در خواب میبینند بیآنکه سرنوشت این شهر و این منطقه اندکی خاطرشان را مکدر کند. در این سالها هرچقدر پایتخت بزرگ شد، شهر ری اما داستان متفاوتی داشت، فاصله الان زیاد است، شمال شهر کجا و شهری و ری کجا؟ آبادی آنجا کجا و...، مردم شهرری اصیلاند، مذهبیاند و استوار، این را تابلوهای کوچهها و خیابانها با اسامی شهدایش فریاد میزنندو همینها حالا میخواهند منطقهای
باشند در تهران که آبادی و توسعه خود را به رخ مناطق دیگر بکشد. جنوب شهر تهران که جان گرفته، شهر ری و مردمش هم امیدوار شدهاند، در این سالهایی که فاصله شمال و جنوب شهر در حال کم شدن است، نسیم پیشرفت به شهرری هم رسیده، عدهای اما آن صندلیهای آینده را در خطر میبینند، هر روز یک بهانه و یک شعار و یک ترفند جدید برای آنکه... شهری ری که جان گرفت، پای خیلیها باز شد... منطقه ۲۰ شهر تهران، همان شهر ری در سالهای اخیر دوره متفاوتی از حیات خود را سپری کرده است، بزرگراهها، پلها، بوستانها، اجرای طرحهایی که سالها در کشوها خاک میخورد و خلاصه آبادی، و حالا که
عدهای پایشان به منطقه باز شده اگر کار بوده ما کردهایم و اگر اوضاع بر وفق مراد است از صدقه سر ما است و... همانهایی که به جای کار و خدمت و آباد کردن شهر، نذری پخش میکردند و مردم را به چشم صدقه بگیر نگاه میکردند. وقتی ری سرو سامان گرفت و مشکلات اساسی و چندین و چند ساله آن رفع شد و سرانهها روی غلطک افتاد تازه نظر مسئولان کشوری هم به سوی این شهر جلب شد و یادشان افتاد که از حق و حقوق ری و اهالی مظلومش دفاع کنند. البته این موضوع خیلی هم بد نبود چراکه باعث شد وزیران و مسئولان کشور که اگر کلاهشان هم در این منطقه میافتاد حاضر نبودن به سراغ آن بیایند گذرشان به این
شهر مذهبی بیفتد. به گفته فرماندار ری در طول مدیریت دولت نهم و دهم، حضور وزیران کشوردر ری بیسابقه بوده است و با هیچ دورهای قابل قیاس نیست که اگر از حق هم نگذریم این ادعا قابل باور است چراکه از زمانی که آوازه ری به گوش مسئولان رسید، فرمانداری ری هرماه میزبانی یک وزیر و مسئول را برعهده گرفت و درطی بازدیدهای مستمر از روستاها و شهرهای اطراف کلی طرح و برنامه و مصوبه و امضا به ثبت رسید که این موضوع باعث دلگرمی اهالی ری شد که بد نیست به برخی از این بازدیدها اشارهای داشته باشیم تا شما هم به عنوان یکی از سهام داران شهر از اتفاقات خوب شهرتان بیخبر نمانید. آقای
رییس جمهور در چندین بازدید از روستاهای محروم مانند اسماعیل آباد که چند سالی است به جای آب، نفت میخورند با دستخط خود نامهای در قالب دستور فوریتی برای فرماندار ری نوشت و با تخصیص اعتباری کلان از مسئولان شهر خواست تا هرچه زودتر به داد اهالی این روستا برسند و مشکلشان را حل کنند. وزیر نیرو در روستای امین آباد و چندین روستای دیگر حضور یافت و نامهای مشابه نامه آقای رییس جمهور برای روسای شهر و مسئولان بالادستی سازمان آب نوشت تا با تامین انشعابات، آب آشامیدنی اهالی این روستا که در دو کیلومتری ری قرار دارند تامین شود. وزیر کشور با بازدید از سد ماملو به اهالی ری
اطمینان خاطر داد که سهم اهالی و کشاورزان از این سد محفوظ است و بزودی بخشی از آب این سد برای رفع نیاز آب شرب و کشاورزی شهرها و روستاهای شرقی ری اختصاص مییابد. وزیر آموزش و پرورش نوسازی مدارس فرسوده و بالابردن سرانه فضاهای آموزشی را دربرنامههای اولویت دار این وزارتخانه قرار داد. وزیر جهاد کشاورزی در بازدید از زمینهای کشاورزی و شنیدن خبری مبنی براینکه روزگاری نه چندان دور، تولید بخش قابل توجهی از گندم کشوربرعهده کشاورزان این شهر بوده و اراضی این شهر به عنوان دشت طلایی ری معروف بوده است، پای دردو دل کشاورزان نشست و وعده ساخت سیلو و تامین آب کشاورزی مناسب
را که مهمترین خواسته کشاورزان بود را به طور مکتوب، صادر کرد. وزیر تعاون چندین نوبت در ری حضور یافت و راه به راه کلنگهای مسکن مهر را بر زمین زد و به تعاونیهای کشاورزی و دامپروری وعده اعطای وام از بنگاههای زود بازده را داد و... اینجا شهر ری؛ خبری نیست جز... آمدن و رفتنها که تمام شد، انتظار شد حس مشترک همه مردم، از زن خانه دار گرفته تا کارگر و معلم و کشاورز و... چند ماه گذشت، به سال رسید، سال هم گذشت و حالا بیش از دو سال گذشته است اما از آن هم کلنگ بر زمین زده شده و وعدههای رنگارنگ و چه و چه خبری نیست، حکایت ری حکایت متفاوتی شده با آنچه وعدهها نشان میداد.
روستای اسماعیل آباد در مجاورت پالایشگاه، قرار بوده بنا به دستور رییس جمهورهزینه تخمینی تملک روستاپیش بینی شودو تا آنجا که ما خبر داشتیم اعتبارآن نیز به حساب فرمانداری ری هم واریز شده بود با این اوصاف قرار نبود کسی در این روستا زندگی کند وما امیدوار بودیم حالا که این راه را آمدهایم حداقل یک نفر از اهالی بر حسب اتفاق در این روستا باقی مانده باشد تا با او به گفتگو بنشینیم. اما برخلاف تصورمان روستا سر جایش بود و آب از آب تکان نخورده بود وقتی به سراغ اهالی رفتیم خبردار شدیم بعد از رفتن آقای رییس جمهور، هیچ مسئولی هنوز به سراغ اهالی روستا نرفته و فقط چند وقت پیش
عدهای از سوی فرمانداری به روستا رفتهاند و درمانگاه، نانوایی، مدرسه و سایر مراکز عمومی روستا را تخریب کردهاند و رفتهاند تا به قول خودشان اهالی از نداشتن امکانات به ستوه بیایند و بارو بندیلشان را جمع کرده و بیهیچ ادعایی روستا را ترک کنند.
روستای امین آباد، اینجا هم هنوز تانکر فروش آب جولان میدهد و خبر دارشدیم امضاهای آقای وزیر هم نتوانسته کاری ازپیش ببردو اهالی روستا همچنان با مشکل بیآبی دست و پنجه نرم میکنند و این درحالی است که انشعاب آب آشامیدنی درابتدای روستا قرار دارد و با رفع فرسودگی
لولههای اصلی واتصال آن به انشعابات روستا مشکل به طور کلی برطرف میشود اما همه این موضوعات حرف است و تا عمل راه زیادی دارد. روستاهای عباس آباد، محمودآباد و... هم همین حکایت را داشتند، اینجا قرار بوده سد ماملو به همت دولت خدمتگزار برگ زرین دیگری را رقم بزند که البته وقتی رفتیم تا ببینیم بالاخره سهم اهالی از سد ماملو به کجا رسیده استمتوجه شدیم نه از آب خبری بود و نه از آبادانی. موضوع را از استاندار تهران که جویا شدیم با پاسخ صریح و روشن وی کاملا اقناع شدیم وی خاطر نشان کرد ما وعده دادهایم هر زمان که شرایط لوله گذاری برای انتقال آب سد ماملو به شهر تهران فراهم شد
بخشی از آن را به روستاهای سر راه اختصاص دهیم و هنوز هم سر حرفمان هستیم هرچند بعضی از دهیاران و بخشداران میگویند این طرح انقدر اما و اگر دارد که... کشاورزان منطقه اما دل پرتری دارند و چشمان منتظر تری که هر آنچه دارند و داشتهاند همین خاک و است و همین ری! به سراغشان که رفتیم متوجه شدیم مدتی است به دستور مسئولان فرمانداری و بنا به مصوبه جهاد کشاورزی، آب بر روی زمینهای کشاورزیشان بسته شده است و کشاورزان بیچاره نه راه پس دارند و نه راه پیش. کشاورزان میگویند: مسئولان فرمانداری معتقدند آبی که برای کشاورزی استفاده میکنیم آلوده است ودائم مصوبات و دستورات مکتوب
را نشانمان میدهند تا کارشان را توجیه کنند واین موضوع برای ما جای سوال است که چرا وقتی آقای وزیر دستور و مصوبهای میدهد که به نفع کشاورز است، مسئولان فرمانداری به روی خودشان نمیآورند و مدام کار امروز را به فردا میاندازند اما وقتی کاری به نفعشان هست قانونمند میشوند ودر برابر قانون سرخم میکنند. کشاورزان با ناراحتی میگویند اگر مسئولان مدعی آلودگی آب هستند باید برای زمینهای ما آبی جایگزین کنند بعد آب را قطع کنند چراکه محصولات ما که زبان آمیزاد سرشان نمیشود که بخواهیم به آنها وعده و وعید بدهیم که خشک نشوند تا یک روزی آب لازم تامین شود. یکی از
کشاورزان روستای قوچ حصار که با وجود مشکلات جدید محصولات چند هکتار زمینش در حال نابودی است میگوید: ما کشاورزان که نمیتوانیم خودمان ابر شویم و روی زمینهایمان بباریم بلکه مسئولان باید به فکر راه چاره باشند و با احیای قناتها یا آب تصفیه خانه ری مشکل ما را حل کنند. جمعی از کشاورزان در پایان به موضوعی اشاره میکنند که باورش برایمان سخت است اما با دیدن فیلمهایی که توسط دوربینهای موبایل بعضی از کشاورزان ضبط شده است، مجبوریم واقعیت را بپذیریم. بنا به گفته کشاورزان و مستندات فیلمها سال گذشته کشاورزان در ساختمان جهاد کشاورزی ری تجمع کرده بودند تا اعتراض
خود را نسبت به قطع آب زمینهای کشاورزی به گوش مسئولان فرمانداری برسانند اما معاون سیاسی فرماندار به جای آنکه به کشاورزانی که تمام سرمایههایشان در حال نابودی است تسلی بدهد و آنها را آرام کند برسرشان فریاد میکشد و آنها را تهدید میکند که اگر کسی بخواهد اعتراضی کند او را آویزان میکنم تا درس عبرتی شود برای دیگران. پیرمردی که قدیمیترین کشاورز روستاست میگوید: آقا خیال کرده بود که دوره رضا خان پهلوی است که اگر کسی اعتراض کند برای عبرت بقیه او را در تنور بیندازند یا آویزان کنند! با این اوصاف آخرین امیدمان هم ناامید شد ودنبال کردن وعدههای وزیرآموزش
پرورش و تعاون را به یک گزارش دیگر موکول کردیم. طلبکاران همیشگی و مردمی که همیشه بدهکارند! اوضاع در همه تهران به یک صورت است، حال بخواهد منطقه یک یا شمیران باشد یا ری و منطقه ۲۰، وقتی دولت و دستگاههای دولتی حجم وعدههایشان از عمل پیشی میگیرد، فشار کم کاریها و بیتوجهی بر شانه مردم میافتد و بودجه شهر که ریال به ریالش را همین مردم پرداخت میکنند. به این ترتیب تمام نیازهای شهر ری تنها باید از مسیر شهرداری تهران و بودجه تهرانیها تأمین شود و دولت درهای مهرورزی خود را به مناطق مختلف پایتخت بسته نگاه میدارد حال بخواهد موضوع مترو باشد و اتوبوس و یا
منطقهای مانند شهر ری که سالها است پروژههای عمرانی دستگاههای دولتی در آن گرفتار گلنگها و روبانهای نمادین شدهاند. در حالیکه درآمدهای شهرداری منطقه ۲۰ شهر تهران در یکسال رقمی حدود ۲۰ تا ۴۰ میلیارد تومان را شامل میشود، حجم بالای نیازهای شهر ری موجب شده که جهت انجام پروژههای مختلف شهری نظیر بزرگراهها، پلها، خیابانها، ساخت مجتمعهای فرهنگی، ورزشی، بوستانها و... رقمی در حدود ۳۰۰ میلیارد تومان بودجه از طرف مدیریت شهری و شورای شهر تهران در نظر گرفته شود. سال نود هم برای شهری ری نشینها با اتفاقات خوبی همراه شده است، پس از سالها بالاخره
زبالههای کهریزک به جای انباشت پردازش میشوند و با افتتاح مرکز پزدازش پسماند در کهریزک به حدود نیم قرن دفع سنتی زباله پایان داده شد تا نسلهای بعدی ری و منطقه ۲۰ تهران نفس راحتی بکشند. در کنار تحقق این آرزوی دیرینه مترو نیز راه خود در کهریزک پیدا کرد و ایستگاه متروی کهریزک برای استفاده عموم مردم افتتاح شد تا منطقه ۲۰ پایتخت صاحب دومین ایستگاه متروی خود شود و در کنار مجموعههای فرهنگی ورزشی، سینما، بوستانها و پروژههای مختلف شهری آیندهای روشن را برای ری قبله پایتخت ترسیم کند. با این همه برخی مسئولین دولتی شهری ری به جای همراهی با این موج خدمت و توسعه
باز هم سیاسی کاری و تخریب را در دستور کار خود قراردادند و شیرینی کام مردم را به عنوان شکستی برای آینده سیاسی خود قلمداد کردند. این دسته از دولتمردان بدون اشاره به واقعیتهای موجود ساخت ایستگاه مترو و مرکز پردازش زبالههای کهریزک را در کارنامه کاری خود منظور کردند و بیآنکه عملکرد شهرداران قبلی را در این خصوص به یاد آورده باشند، شهردار تهران و مدیریت شهری پایتخت عامل همه مشکلات منطقه عنوان کردند. مسئولین دولتی کهریزک هیچگاه پاسخ ندادهاند که سرنوشت وعدههای رنگارنگ دولتمردان و وزاری دولت به مردم شهر ری به کجا رسیده است؟ بودجهای که که غالبا از مناطق
شمالی شهر تهران تأمین میشود چگونه توسط شهرداری تهران در شهر ری چهره شهر را عوض کرده و چرا شهرداران قبلی پایتخت هیچگاه جرأت وارد شدن به مشکلات سرطانی شدهای نظیر مرکز زبالههای کهریزک را نداشتهاند؟ بودجهای که در این سالها برای مردم شهر ری توسط شهرداری تهران هزینه شده از جیب تهرانی و حق مردمی بوده حالا مسئولین دولتی به جای اذعان کم کاری خود، تابلوی طلبکاری در دست گرفتهاند و هر آنچه برای مردم انجام شده است که حاصل کار خود دانستهاند.... جدایی شهر ری از تهران، وارد کردن صرف عوارض دریافتی و درآمدهای شهری ری، بیاهمیت نشان دادند پروژهها و طرحهای
شهری اجرا شده، پخش شب نامه و شعار نویسی علیه شهردار تهران و مصادره کردند اقدامات انجام شده از جیب مردم تنها گوشهای از کارنامه درخشان عدهای است که تنها آینده صندلیها و سمتهای خود را در تخریب چهرههای مقبول مردم و مدیران خدمتگذار دیدهاند تا مبادا آبادی و توسعه شهر ری مدیران شعار گرا و وعده محور را از چشم مردم بیاندازد.