ليبی را دريابيد

وزارت خارجه ایران نشان داده که در مهم ترین تحولات چند ماهه اخیر فاقد برنامه منسجم و استراتژي مشخص بوده است. وزارت خارجه نه در مصر و تونس و نه در مورد آشتی ملی فلسطینیان و نه اینک در مورد لیبی برنامه مشخصی ندارد و معلوم نیست چرا ایران برای لیبی آن هم با این اهمیت فاقد یک استراتژی مشخص است.

کد خبر : 160940

«سفارت ایران تو طرابلس ۶ ماهه تعطیله … همه دنیا فعال شدن، این خوش نشین‌ها رفتن زیر پتو!» این جمله ای است که گزارشگر اعزامی صدا و سیما به لیبی یعنی کامران نجف زاده در صفحه فیس بوک خود گذاشته و اوضاع و احوال دیپلماسی فعال و پویای ایران را با بياني ساده به نمایش گذاشته است. به گزارش سرويس بين الملل «فردا»، فارغ از اینکه این جملات را چه کسی بیان کرده این سوال اساسی به ذهن دلسوزان منافع ملي ایران می رسد که آیا وزارت خارجه دولتی که در صدد است «مدیریت جهانی» را بر عهده داشته باشد، باید تا این حد منفعل عمل کند و همزمان با آغاز درگیری ها، سفارت خود را به حالت نيمه تعطیل و اقدامات خود در این کشور مهم را به حالت تعلیق درآورد؟ آيا ايران نبايد در يكي از مهم ترين كشورهاي آفريقايي پس از سقوط قذافي فرصتي را ايجاد نمايد؟ آيا ايران مسئله اي به نام امام موسي صدر ندارد؟ و يا اينكه آيا ايران نبايد به عناون يك كشور نفت خيز و اينك به عنوان رئيس اوپك از اوضاع و احوال كشوري كه از صادر كنندگان اصلي نفت به اروپا است، اطلاعات دست اول داشته باشد؟ جالب تر آنجاست كه به گفته كارشناسان مسائل استراتژيك، مسئله ليبي و نفت آن به عنوان يكي از اصلي ترين دستور نشست هاي قدرت هاي بزرگ قرار گرفته و به تعبيري ناتو در صدد است تا از اين لشكر كشي سهم به سزايي بدست آورد. باری، وزارت خارجه ایران نشان داده که در مهم ترین تحولات چند ماهه اخیر فاقد برنامه منسجم و استراتژي مشخص بوده است. وزارت خارجه نه در مصر و تونس و نه در مورد آشتی ملی فلسطینیان و نه اینک در مورد لیبی برنامه مشخصی ندارد و معلوم نیست چرا ایران برای لیبی آن هم با این اهمیت فاقد یک استراتژی مشخص است. رمز نفوذ و تدوين استراتژي دراین میان آنچه كه مهم است داشتن برنامه مشخص براي بعد از انقلاب ليبي است كه البته با دخالت نيروهاي ناتو ابعاد پيچيده اي يافته است. بي آنكه بخواهيم مسئل ليبي را با مولفه هاي غير واقع بينانه مبني بر اسلامي بودن محض انقلابيون پيوند بزنيم،( چرا كه ما شاهد گروه هاي غرب گرا، لائيك و سكولار در ميان نيروهاي انقلابي هستيم. براي مثال محمود جبرئيل داراي گرايشات لائيك گونه و سكولار است) مي توان گفت كه بخش قابل توجهي از نيروهاي انقلابي ليبي داراي گرايشات اسلام گرايانه هستند. از هفت گروه اصلي و 213 شخصيت ليبيايي كه در روز 17 فوريه روز خشم را اعلام كردند، دو يا سه گروه آن اسلامي بودند. همچنين مصطفي عبدالجليل به عنوان رئيس شوراي انتقالي انقلاب ليبي و يا عبدالحكيم بلهاج داراي گرايشات اسلامك گرايانه معتدل هستند. در اين ميان عبدالحكيم بلهاج، رئيس نظامي شوراي انتقالي ليبي، نيز شخصيتي قابل بررسي است. براي مثال وي هم در مقابل روس ها در افغانستان به مبارزه پرداخته، البته بي آنكه اسير تفكرات القاعده و شيعه ستيزي شود، و هم در برابر نيروهاي آمريكايي ايستاده و آن گونه كه خود نيز مي گويد تاوان سختي را پرداخت كرده است.( منظور شكنجه هاي فراوان ماموران سيا است.) وي در گفتگو با روزنامه لوموند ضمن رد ارتباطش با القاعده، هدفش از مبارزه را سرنگوني قذافي دانسته و تفكرات تندروانه القاعده مبني بر كشتار يهوديان و مسيحيان را «احمقانه» مي داند. علاوه بر اين وي مبارزات مسلحانه را نفي مي كند و اهداف خود را «تحقق يك دولت مدني با آزادي‌هاي حقيقي و احترام به قانون و رعايت عدالت » قلمداد مي كند. و يا در بخشي ديگر از اين مصاحبه مي گويد كه « ما تنها دولتي را مي‌خواهيم كه برآمده از مردم ليبي باشد. ما سلاح‌هايمان را تحويل مي‌دهيم و نمي‌خواهيم كه با كودتا در ليبي رژيمي طالباني ايجاد كنيم.» اينك بررسي، رمزگشايي و توجه به رفتار اين بازيگران مهم در عرصه ليبي مي تواند نقطه آغاز مناسبي براي شروع فعاليت هاي ايران در اين كشور مهم آفريقايي باشد. به هر حال ليبي در مرزهاي اروپا قرار دارد، صاحب نفت و تامين كننده نفت اروپا است، بخش اعظم آن را مسلمانان تشكيل مي دهد. به اين موارد بايد مسئله امام موسي صدر را نيز اضافه كرد كه براي پيگيري اين مسئله و بازگشت اين «مرد خدا» به دامان مردم، نيازمند دستيابي به اطلاعات دست اول و حضور در خاك ليبي هستيم نه آنكه از طريق لبنان و يا ارتباطات تلفني اين موضوع مورد پيگيري قرار گيرد. اميد است كه دستگاه وزارت خارجه ضمن تلاش براي خروج از انفعال، نيروهاي انقلابي واقعي را شناسايي و پيوندهاي سياسي و اقتصادي با ليبي را آغاز نمايد. سواي جايگاه قدرت هاي بزرگ در ليبي، توجه به جايگاه بازيگراني مانند تركيه، قطر، امارات و تلاش اين بازيگران براي بهره گيري هر چه بيشتر از اوضاع ليبي زنگ خطر جدي را براي ايران به صدا در مي آورد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: