آن شبيه و همزاد جكي جان، آن منتقد دائمي فدراسيون فوتبال ايران!
آن غزال تيزپاي تيم ملي، آن كه انتقاد ميكرد خيلي! آن بازيكن پر حاشيه و جنجالي، آن كه وضعش خوب بود از نظر مالي! آن سرمربي پيشين پيام خراسان، آن عاشق فيلمهاي رضا عطاران! آن مرد سال فوتبال آسیا، آن زنندهي گل تاريخي به استراليا، آن بازيكن سابق تيم ابومسلم خراسان، آن درس خوانده تا كلاس چهارم دبستان! آن كوتاه قد بلند پرواز، آن مربي پيشين استقلال اهواز، آن مخالف دلالان فوتبالي و گيرندگان زيرميزي، مولانا خداد خان عزيزي!
مطلب پیش روی شما سی و یکمین مطلب ستون ویژه " تذکرة الرجال " سایت فردا است. "رفیق بی کلک" و "پ.خالتور" نویسندگان این بخش هستند که در نظر دارند با نگاهی متفاوت و طنزگونه به بررسی احوالات چهره های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و .. بپردازند. در این مطلب این دو عزیز به سراغ خداداد عزیزی، بازیکن فوتبال ایران رفتهاند.
آن شبيه و همزاد جكي جان، آن منتقد دائمي فدراسيون فوتبال ايران! آن غزال تيزپاي تيم ملي، آن كه انتقاد ميكرد خيلي! آن بازيكن پر حاشيه و جنجالي، آن كه وضعش خوب بود از نظر مالي! آن سرمربي پيشين پيام خراسان، آن عاشق فيلمهاي رضا عطاران! آن مرد سال فوتبال آسیا، آن زنندهي گل تاريخي به استراليا، آن بازيكن سابق تيم ابومسلم خراسان، آن درس خوانده تا كلاس چهارم دبستان! آن كوتاه قد بلند پرواز، آن مربي پيشين استقلال اهواز، آن مخالف دلالان فوتبالي و گيرندگان زيرميزي، مولانا خداد خان عزيزي! زادهي محلهي طلاب مشهد بود و داراي 169 سانتي متر قد بود و با مديرت سياسي ورزش ايران بد بود و اخلاقش دائماً در جزر و مد بود و اغلب در كميته انضباطي نامزد بود و به قول خودش حقش درفوتبال در همين حد بود! روزي او را ديدند سر به زير انداخته و در بحر حوادث حاشيه اي فوتبال فرورفته؛ پس مريدي عرض كرد: «يا عزيزي! تو را امروز چه شده كه بر خلاف ديگر روزها، تا به اين حد سر به زير شده اي و چهرهي جنجالي ات از ما نهان ميداري و با اين كار خيل بسياري از سينه چاكان خود را نگران ميداري؟!» پس مولانا پاسخ داد: «ديروز در پشت ماشيني هيجده چرخ! جملهاي حكيمانه به نقل از سلطان غم، مادر خواندم! كه در اوضاع و احوال خويش درماندم!» پس مريد مشتاق تر شد و پرسيد: «چه بود آن جملهي كذايي؟!!» خدادادنا پاسخ داد: «در پشت آن كاميون نوشته بود: "درخت هرچه پربارتر، سر به زيرتر!" پس در احوالات خود نظر كردم و جز پرباري چيزي نديدم! از اين روي با خود گفتم كه چند روزي هم سربهزير ميشوم، تا منكران را زبان بريده به كنجي نشسته صمٌ بكم سازم و زين پس تا توانم به پرباري خويش در پيش خلق الله نازم!» از مولانا مكراراً نقل شده بود كه: «هر کس باید در تخصص خويشتن فعالیت کند، متاسفانه فوتبال ما پر است از آدم های بيتخصص!» پس منكري بعد از بازي شيخنا در سريال «زير آسمان شهر» و فيلم «رضا هرگز نميخوابد» از او پرسيد: «يا خداداد! اين تناقض را در حرف و عمل خود چگونه توجيح كني، كه از بازي در فوتبال، به بازي در سينما رسيده ايد؟!» پس عزيزي پاسخ داد: «اي سبك سر! مگر نميداني كه تخصصي اصلي من بازي است!؟ حال گاه در زمين فوتبال بازي ميكنم، گاه در فيلم!» پس منكر از اين حاضر جوابي خداداد كفها بكردي و به حقانيت او ايمان آورد! پس از آنكه مولانا از شباهت ظاهري خود با شيخ الشيوخ عرصهي رزمي كاري و كنگفو چااُلين، جكي جان - ادام الله رزمه!- آگاه شد، در صحنههاي مختلف تلاش ميكرد اين شباهت را به شكل عيني به روي ديگران بيارد! از جمله آنكه پس از اتمام بازي تيم پيام خراسان و مقاومت سپاسي شيراز، در حركتي غافل گير كننده، خبرنگار بخت برگشته اي را با كمك مريدان پاركابش، جوري كتك زد كه كار آن بي نوا به بيمارستان كشيد! وقتي دليل اين كار را از او جويا شدند، پاسخ داد: «آن خبرنگار پس از اتمام بازي جلوي من و چند تن از بازيكنان كه در جايگاه نشسته بوديم، شروع به كري خواندن و فحاشي كرد، كه ما هم زنده ماندن او را به نفع فوتبال كشور نديديم و او را سرشكسته و آسيب ديده پسنديدم!» همچنين در اظهار نظر ديگري گفته بود: «آن خبرنگار حقش بود كه در ازاي فحاشياش كتك بخورد! ما هم خواستيم كه حقّ و حقوق او را به شكلي تام و تمام پرداخت كنيم! كه خدا را شكر چنين كرديم و شرمندهي خشم و هواي نفس خود نشديم!» حق گذارنده مردي كه او بود! عزيزنا در طنز و طنازي در فوتبال هم براي خود كسي بود و بسيار خوش خنده بود، از جمله آنكه فوتباليستي دربارهي خنديدن او گفته بود: «وقتي كه خداد ميخندد، چشمانش آنقدر كوچك ميشود، كه اگر كسي جيبش را بزند، شصتش هم خبردار نميشود!» نقل است كه پس از شكست هاي پياپي تيم پيام، شيخنا در پاسخ به اينكه آيا از تيم ديگري پيشنهاد مربيگري دارد يا نه گفته بود: «چه من را بخواهند و چه نخواهند باز هم خدادادم! در كنار زمين عصبي ميشوم! و به هيچ كس باج نميدهم! نه نوكر هستم! نه دلال!» فروتن مردي كه او بود! به گواه دوست و دشمن مولانا خداداد زبان بسيار سرخي داشت، كه گاه و بي گاه سرسبزش را برباد ميداد! از جمله آنكه به دليل انتقاداتي كه از سرمربيان تيم ملي انجام ميداد، يا به تيم ملي دعوت نمي شد، يا اگر دعوت ميشد، نيمكت نشين ميشد! وقتي حكمت اين امر را از عارفي فوتبال دوست و رهيده از پوست پرسيدند، اين بيت را در پاسخ به سوال خود شنيدند: آن خداداد كه دادست، بسي سر بر باد جرمش اين بود كه اسرار هويدا ميكرد! رفيقِ بي كلك