جنگی که گنج بود
دکتر محسن اسماعیلی/ امام به رغم آن که پذیرش قطعنامه 598 را نوشیدن جام زهر می دانست، جنگ را هم مایه برکت های بی پایان و دستاوردهایی بی نظیر معرفی می کرد و می گفت: « البته اگر همه علل و اسباب را در اختيار داشتيم، در جنگ به اهداف بلندتر و بالاترى مىنگريستيم و مىرسيديم، ولى اين بدان معنا نيست كه در هدف اساسى خود كه همان دفع تجاوز و اثبات صلابت اسلام بود مغلوب خصم شده ايم.
گفته اند و می گویند که جنگ خوشایند هیچ ملتی نیست. ما نیز به استقبال آن نرفتیم و نمی رويم. اما حساب دفاع در برابر تهاجم و ددمنشی از حساب جنگ جدا است. این دیگر جنگ نیست، گنج است؛ گنج خودباوری، گنج حق طلبی، گنج از خود گذشتن و گنج ظهور همه استعداد انسان های با غیرت. این جا دیگر قبل از شرع، عقل نیز حکم به ایستادگی می کند و لذا نیازی به اجازه و اذن امام و نائب او هم نیست؛ چه رسد به حضور او! چنين جنگی کار مردان بزرگی است که قرآن آنها را «ربّانیون» می نامد؛ و کم يا بیش در همه تاریخ بوده اند؛ (سوره آل عمران، آیات146تا 148). شیپور نبرد البته که بايد تنها به گوش چنین مردانی برسد؛ و هر کسی شایستگی شتافتن به سوی آن را ندارد؛ گر چه پس از فرو نشستن شعله های جنگ، سهم خواهی از عهده هر نامردی بر می آید؛ همان ها که هنگام جنگ سخت سست و متزلزل هستند، از سویی دعوت به جهاد و شهادت را عوام فریبی می نامند، و از سویی دیگر منافقانه برای غیبت از صحنه این آزمون دشوار بهانه می تراشند (سوره احزاب، آیه 11 به بعد)؛ و البته نتيجه جنگ هرچه باشد، سهم خود از غنيمت را خواهند خواست!! (سوره نساء، آیه 141). چنین است که جنگ معیار است؛ معیار حق و باطل و شاخص است؛ شاخص صدق ونفاق. اصرار قرآن بر زنده نگهداشتن یاد و خاطره جنگ های متعدد مردان خدا در طول تاریخ، خصوصاً بازگو کردن نبردهای پیامبر اسلام (ص) و یارانش، چه بسا برای همین باشد که معیار فراموش نشود و شاخص عوض نگردد! دفاع هشت ساله مردم ما در برابر همه جهانخواران نیز از همین قبیل و مشمول همین حکم است. این قسمت از تاریخ ما باید به هر دلیل و با هر بهانه ای بازگو شود. تا مبادا مدعیان، چشم بندی و تردستی کنند و با خانه نشین کردن «مردان الهی» صحنه گردانِ روزهای عافیت شوند و محصول همه فداکاری ها را یکسره برای خود مصادره کنند. این هشدارهای کاروان سالار روزگار ما چه زیبا و پر معنا است، که می فرمود: « من در ميان شما باشم و يا نباشم به همه شما وصيت و سفارش مىكنم كه نگذاريد انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بيفتد. نگذاريد پيشكسوتانِ شهادت و خون در پيچ و خم زندگى روزمره خود به فراموشى سپرده شوند » و نیزدرآخرين پيام به مناسبت هفته بسيج گفت: « من دست يكايك شما پيشگامان رهايى را مىبوسم و مىدانم كه اگر مسئولين نظام اسلامى از شما غافل شوند، به آتش دوزخ الهى خواهند سوخت». زنده نگهداشتن خاطرات جنگ، نه تنها ماندگار کردن حساس ترینِ مقاطع تاریخ این کشور کهن و پر گوهر است، که تضمین سلامت و بقای آینده آن است؛ چراکه « اگر بر كشورى نواى دلنشين تفكر بسيجى طنين انداز شد، چشم طمع دشمنان و جهانخواران از آن دور خواهد گرديد و الّا هر لحظه بايد منتظر حادثه ماند». نسل امروز و فردای ما نیازمند بازشناسی ریشه ها و برکات جنگ است. آنها باید بدانند که پيشينيانشان چه ناباورانه و ناخواسته مورد تهاجمِ درنده خویی واقع شدند که از سوی همه قدرت های کوچک و بزرگ تجهیز و تشجیع می شد، و نیز باید بدانند که فرزندان اسلام و ایران چه مظلومانه و مقتدرانه ایستادند و ثابت کردند که « بر شما جنگ واجب و مقرر شد و حال آنكه براى شما ناخوشايند است، اما چه بسا چيزى را خوش نداريد ولی همان براى شما بهتر است»( سوره بقره، آیه 216 ). ناگفته پیداست که هیچ عاقلی نقش تجربه را در یافتن راه بهتر انکار نمی کند، اما هر تصمیم و اقدامی را باید در ظرف تاریخی خود دید؛ وگرنه تحلیل ها به خطا می رود؛ همانگونه که از روزهای نخست قبول آتش بس چنین شد؛ و امام شهیدان را ناچار کرد تا آشکارا بنویسد که: « من رسما از خانواده معزز شهدا به دليل تحليل هاي غلط اين روزها عذرخواهي مي كنم.» امام به رغم آن که پذیرش قطعنامه 598 را نوشیدن جام زهر می دانست، جنگ را هم مایه برکت های بی پایان و دستاوردهایی بی نظیر معرفی می کرد و می گفت: « البته اگر همه علل و اسباب را در اختيار داشتيم، در جنگ به اهداف بلندتر و بالاترى مىنگريستيم و مىرسيديم، ولى اين بدان معنا نيست كه در هدف اساسى خود كه همان دفع تجاوز و اثبات صلابت اسلام بود مغلوب خصم شده ايم. هر روز ما در جنگ بركتى داشتهايم كه در همه صحنه ها از آن بهره جستهايم. ما انقلابمان را در جنگ به جهان صادر نمودهايم، ما مظلوميت خويش و ستم متجاوزان را در جنگ ثابت نمودهايم، ما در جنگ پرده از چهره تزوير جهانخواران كنار زديم، ما در جنگ، دوستان و دشمنانمان را شناخته ايم، ما در جنگ به اين نتيجه رسيدهايم كه بايد روى پاى خودمان بايستيم، ما در جنگ ابهت دو ابرقدرت شرق و غرب را شكستيم، ما در جنگ ريشههاى انقلاب پر بار اسلامىمان را محكم كرديم، ما در جنگ حس برادرى و وطن دوستى را در نهاد يكايك مردممان بارور كرديم، ما در جنگ به مردم جهان و خصوصاً مردم منطقه نشان داديم كه عليه تمامى قدرتها و ابرقدرتها ساليان سال مىتوان مبارزه كرد، جنگ ما كمك به افغانستان را به دنبال داشت، جنگ ما فتح فلسطين را به دنبال خواهد داشت، جنگ ما موجب شد كه تمامى سردمداران نظامهاى فاسد در مقابل اسلام احساس ذلت كنند، جنگ ما بيدارى پاكستان و هندوستان را به دنبال داشت، تنها در جنگ بود كه صنايع نظامى ما از رشد آن چنانى برخوردار شد و از همه اينها مهمتر استمرار روح اسلام انقلابى در پرتو جنگ تحقق يافت.» اينک سالروز آن حماسه جاويدان است و ...؛ بگذريم...؛ ياد باد آن روزگاران ياد باد....