بدهکارانی که همیشه طلبکاراند!
شاید نظر حامیان آقای هاشمی که به مردم به عنوان روغن چرخ دندههای توسعه نگاه میکنند این باشد که اکنون نیز باید مردم قربانی سیاست بازیها شوند و به عنوان روغن چرخ دندههای سیاست عمل کنند. اینها همان کسانی هستند که قبلاً هم میگفتند اگر مردم زیر چرخ دندههای توسعه له شوند اشکالی ندارد و حالا لابد باید مردم زیر چرخ دندههای به اصطلاح توسعه سیاسی مد نظرشان قربانی شوند.
کد خبر :
165106
عباس پازوکی: یک سایت خبری که مدعی اصلاح طلبی و حمایت از آقای هاشمی رفسنجانی در ادامه تخریبهای دنباله دار شهردار تهران از اصلاح طلبان شورای سوم انتقاد کرده و نوشته است: رأی به شهرداری قالیباف اشتباه استراتژیک اصلاح طلبان شورا بوده است! این سایت خبری در ادامه تحلیلهای خود نوشته است: «قالیباف در حال حاضر بواسطه حضور چند ساله در شهرداری تهران به عنوان یکی از مدیران موفق اصول گرا معرفی میشود اما سوالی که مطرح است این است که، آیا اقبال مردم به قالیباف اصولگرا به سود اصلاح طلبان است؟ نکته قابل تامل در این میان اما خدمت اصلاح طلبان است به قالیباف که با
حمایتهای خود از او، فرصت عرض اندام و مانور دادن را برای وی مهیا ساختند. اعضای اصلاح طلب شورای شهر به نوبه خود سهم بسزایی در معرفی یک مدیر موفق برای اصول گرایان دارند. آنهم در شرایطی که پاشنه آشیل اصول گرایان در مجلس و دولت، کارآمدی بود. امروزه و با گذشت چند سال از عمر دولت احمدینژاد عدم تحقق شعارها و برنامههای او علنی شده و کار به جایی رسیده که اصول گرایان در انتقاد از دولت گوی سبقت را از اصلاح طلبان ربودهاند. این یعنی اعتراف آشکار به ضعف و ناکارآمدی دولت اصول گرا. اما همزمان با آشکار شدن تدریجی این نقطه ضعف اصول گرایان، یک مدیر دیگر به تدریج در انبان
اصول گرایی رشد کرده و خود را نشان داده که میتواند سران این جناح را مجاب به سرمایه گذاری روی خود کند. او امروز با تکیه بر عملکرد خود در شهرداری تهران میتواند دیگران را مجاب کند که پاشنه آشیل اصول گرایان یعنی ناکارآمدی را دفع و رفع خواهد کرد و بخش بزرگی از این فرصت سازی برای اصول گرایان به خاطر حمایتهای اصلاح طلبان از قالیباف در شورای شهر بوده است.» جرم اصولگرایی... در این میان این پرسش اساسی را جریان دوم خرداد و حامیان آقای هاشمی رفسنجانی باید پاسخ دهند که مگر اصولگرا بودن قالیباف جرم است که شهردار تهران را باید برغم کارآمدی و موفقیت در مدیریت شهری به
محاکمه کشاند؟ البته شاید نظر حامیان آقای هاشمی که به مردم به عنوان روغن چرخ دندههای توسعه نگاه میکنند این باشد که اکنون نیز باید مردم قربانی سیاست بازیها شوند و به عنوان روغن چرخ دندههای سیاست عمل کنند. اینها همان کسانی هستند که قبلاً هم میگفتند اگر مردم زیر چرخ دندههای توسعه له شوند اشکالی ندارد و حالا لابد باید مردم زیر چرخ دندههای به اصطلاح توسعه سیاسی مد نظرشان قربانی شوند. یعنی حاضرند یک مدیر ناموفق و بیعرضه روی کار بیاید که یک پروژه اساسی هم نتواند برای مردم اجرا کند اما قالیباف اصولگرا در راس شهرداری نباشد و کاری برای مردم انجام
نشود! متاسفانه اینگونه موضع گیریها نشان از فضای به شدت سیاست زدهای دارد که سبب شده کار برای مردم و رضای خدا فراموش شود و همه چیز قربانی بازیهای سیاسی اصحاب قدرت شود. هر روز در این مملکت شاهد یک بیاخلاقی و رفتار غیر معمولی هستیم که هیچ ربطی به منافع ملت ندارد و تنها بر پایه منافع گروههای سیاسی تنظیم شده است. قالیباف خوب، کارآمد و موفق است اما نباید شهردار تهران شود چون سرمایه اصولگرایان به شمار میرود و لابد آقایان x و y میتوانند شهردار تهران شوند چون منافع حامیان آقای هاشمی را تامین میکنند. این چه استدلالی است؟ آیا همه چیز در سیاست خلاصه میشود؟
آیا همه چیز به این است که مثلاً منافع فلان گروه سیاسی برای انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری تامین شود؟ آیا مردم از شما نمیپرسند که چرا اصلاح طلبان باید حاضر باشند با احمدی نژادیهای شورا متحد شوند تا قالیباف شهردار نشود؟ آیا مردم نمیپرسند این چه سیاستمدارانی هستند که همه وقتشان را برای بازیهای سیاس تلف میکنند؟ دل کندن از قدرت سخت است... متاسفانه برخی گروههای سیاسی که نمیتوانند دل از قدرت بکنند تمام دغدغهشان سیاست، انتخابات مجلس نهم و انتخابات ریاست جمهوری یازدهم است و لذا به همه چیز از زاویه سیاسی و منافع سیاسی مینگرند. شاید به همین دلیل است که
در این کشور با این همه استعداد و نیروی انسانی توانمند و کارآمد همچنان بسیاری از مشکلات مردم باقی مانده است و مطالبات رهبری و مردم از مسولان در بسیاری موارد محقق نشده است. طبیعی است وقتی دغدغه عدهای فقط پیروزی در انتخابات باشد و همه آدمها با مقیاسهای سیاسی سنجیده شوند بسیاری از نیروهای کارآمد کشور که توان فوق العادهای در حل مشکلات مردم دارند نمیتوانند وارد عرصه شوند چون تمایلی به حضور در جنجالهای سیاسی و رسانهای ندارند و تنها به کار خودشان فکر میکنند. همین نگاه سیاست زده در ۲۲ سال گذشته سبب شده است از دولت هاشمی و خاتمی تا دولت احمدینژاد،
افرادی با گرایشهای تنگ نظرانه سیاسی و بدون تخصص و تجربه لازم به مناصب مهم دست پیدا کنند و کار مردم در بسیاری از موارد روی زمین بماند. هر دولتی روی کار آمده یک حلقه بسته مدیریتی ایجاد کرده که افراد آن بر مبنای نوع موضع گیریهای سیاسی انتخاب شدهاند و بهایی به تخصص و تعهد افراد ندادهاند. در دولت آقای هاشمی رفسنجانی کارگزاران سازندگی همه کاره دولت بود، در دولت آقای خاتمی مشارکت و مجاهدین انقلاب همه کاره بودند و در دولت آقای احمدینژاد حامیان مشایی و جبهه پایداری. هر کدام از این دولتها روی کار آمدند شعار باز کردن حلقه مدیریتی هم سر دادند اما نگاه تند و تیز
سیاسیشان باعث شود نتوانند به وعدههایشان عمل کنند و باز هم یک حلقه بسته دیگر ایجاد کردند. البته ناگفته پیداست که در همه این دولتها خدمات مهمی نیز به مردم ارائه شده است و برخی قدمهای مثبت نیز برداشته شده است. اما این دستاوردها مطابق ظرفیتهای نظام اسلامی، مطالبات رهبری و مردم، توان نیروی انسانی و ظرفیتهای کشورمان نبوده است. از آقای هاشمی که خیلیها او را آخر سیاستمداری میدانند در این کشور رئیس جمهور شدهاند تا آقای خاتمی که آخر اصلاح طلبی بود و اکنون آقای احمدینژاد با آن همه شعارهای زیبا و مردم پسند. اما سرانجام کار به کجا رسید؟ واقعاً برخی چه
گلی به سر ملت زدهاند که هنوز هم از همه طلبکاراند؟ چه کار مهمی برای مردم کردهاند که اگر کسی برای مردم کار کند، تخریب میشود و موفقیت او را چماق میکنند و به سر مردم میزنند؟ شاید اما دوران طلبکاری از ملت و بازیهای سیاسی گذشته است. مردم مطالباتی دارند و میخواهند مدیرانشان بیوقفه برای حل مشکلات بکوشند و از همین رو دیگر اینگونه موضع گیریهای صرفاً سیاسی اهمیتی برای مردم ندارد.