عدهای که همواره تند و تکرو بودهاند و فقط هنگامی همراه حرکت جمعی اصولگرایان شدهاند که مواهبی بردهاند. کسانی که فقط موقعی «سکوت» میکنند که نمیخواهند هزینه بدهند. آنها که در مسیر اتهام زدن به دیگران بدون توقف پیش رفتهاند و به جای اینکه بابت از صحنه خارج کردن بسیاری از نیروهای آزمون پس دادهِ انقلاب پاسخگو باشند، و به جای پذیرش این اشتباه، طلبکار هم شدهاند.
کد خبر :
165581
درباره تحولات اخیر در جریان اصولگرا که به ساز و کاری انسجامی با عنوان جبهه متحد یا ۷+۸ انجامید و اتفاقاتی که در ماههای آینده و در جریان رقابتهای انتخاباتی نهمین دوره مجلس رخ خواهد داد، تحلیلهای متفاوتی ارائه شده است. نشریه «همشهری ماه» در همین زمینه با پرویز اسماعیلی از فعالان سیاسی اصولگرا گفتگویی انجام داده است. اسماعیلی موسس و مدیر عامل خبرگزاری مهر از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۹ بوده و سایر سوابق رسانهای مانند دبیر کل انجمن روزنامه نگاران مسلمان، مدیر مسئوول روزنامه بین المللی تهران تایمز، موسس روزنامه
تهران امروز و... وی را به چهرهای شناخته شده در این حوزه بدل ساخته است. گزیده این گفتگو در پی میآید: ************* سوال: انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی پیش رو است و دوباره بحث وحدت، ائتلاف، ایجاد تشکلهای نوظهور و... در سطح جامعه مطرح است. نظر جنابعالی بویژه در ارتباط با موقعیت فعلی نیروهای اصولگرا چیست؟ - در ابتدا باید توجه داشت که وحدت بر محور اصول و آرمانها امری مقطعی و مختص به انتخابات نیست. ضمن اینکه به هر حال انتخابات فرایندی است که جدا کردن سلیقه از آرمان افراد کمی دشوار است و نمیتوان توقع داشت اگر عدهای در سایر مواقع به راحتی همراه وحدت میشوند
در انتخابات هم لزوما چنین کنند. به دلیل توسعه نایافتگی فرهنگ تحزب و رقابت سیاسی در کشور، متاسفانه انتخابات به موضوعی پیچیده در فضای اجتماعی ما تبدیل شده و علیرغم اینکه باید مکانیزمی برای رویشها وجذب نخبگان به بدنه مدیریتی کشور باشد،گاه به عرصهای برای ریزش نیروهای وفادار به اصول نظام هم تبدیل شده است. توجه به انذارهای اخیر مقام معظم رهبری در فهم و اصلاح این گونه مشکلات راهگشاست. اما در حال حاضر، ضرورت حفظ وحدت کلمه میان مجموعه نیروهای وفادار بر کسی پوشیده نیست. اگر باور داشته باشیم که انقلاب اسلامی بر مدار «کلمه توحید» شکل گرفت و استقرار یافت، نتیجه
طبیعی آن در میان نیروهای باورمند به انقلاب و نظام و رهبری باید «توحید کلمه» به عنوان یک اصل اساسی باشد که متضمن پرهیز از تبدیل اختلاف سلیقهها به تضادهایی است که اصل وحدت مسئولان و نهادها و گروهها را برهم میزند. وحدت در کلام امام و رهبری، ضامن ایستادگی در مقابل دشمن و بستر ساز حرکت استوار به سوی تحقق آرمانها است. چنین وحدتی بر مدار ارزشهای بنیادین انقلاب و ذیل حرکت در سایه ولایت قابل تحقق و استمرار است. * بزرگان اصولگرا بر اساس محوریت جامعتین و چهرههایی چون حضرت آیت الله مهدوی کنی اکنون مدل جدیدی تحت عنوان جبهه متحد را برای وحدت اصولگرایان به صحنه
آوردهاند. تفاوت این دوره با دورههای قبل انتخابات چیست؟ - من نمیخواهم به مواضع جامعتین و بزرگان آن در انتخابات قبلی بپردازم، چرا که این موضوع نیازمند تحلیل شرایط زمانی آن هنگام، صورت بندی نیروهای سیاسی، ارزیابی سطح مشارکت عمومی، تهدیدات خارجی و مسائلی از این قبیل است. گو اینکه معمولا دلایل این مواضع در بیانیههایی اعلام شده است. بحث من امروزی است. حالا و در ساز و کار فعلی با دو موضوع محوری مواجهیم. یکی شخصیت حقوقی و دیگری شخصیتهای حقیقی قرار گرفته در محوریت وحدت. هر دو در صحنهاند. حداقل جامعه مدرسین و جامعه روحانیت مبارز به عنوان دو تشکل اصلی و محوری
روحانیت و از سوی دیگر چهرههایی چون آیت الله مهدوی کنی و آیت الله یزدی که امنای رهبر انقلاب هستند. کسانی که با مشی سیاسی حضرت آیت الله مهدوی کنی آشنایند بخوبی میدانند که اگر از روی تکلیف و ضرورت برای حفظ و پویایی انقلاب اسلامی نباشد، ایشان هرگز به صحنه رقابتهای سیاسی ورود نمیکنند، چه برسد به آنکه در مرکز مدیریت آن قرار بگیرند. جایگاه این شخصیت ارزنده و خدوم نظام چنان است که همه معتقدان به اصول انقلاب اسلامی به داوری و عدالت ایشان در بیان و عمل اجماع دارند. پس، اینکه چنین شخصیتی اینبار اینگونه صریح و استوار به صحنه آمدهاند و با استظهار به حمایت مقام
معظم رهبری همه نیروهای دلسوز و وفادار انقلاب را به وحدت و پرهیز از حاشیه سازی فرا میخوانند، نشانه اهمیت فراوان این مقطع زمانی از تاریخ انقلاب اسلامی از یکسو و ضرورت هوشیاری و درایت و عقلانیت برای حفظ دستاوردهای آن از سوی دیگر است. نمیشود پستهای کلیدی نظام که امانتهای الهی و مردمی هستند به راحتی در اختیار مدعیانی قرار گیرد که بخش مهمی از آسیبهایی که اکنون با آن مواجهیم نتیجه افراط و تفریطها، تکروی و پرهیز آنها از مبانی حرکت عقلانی، معتدل و جمعی برای تحقق اهداف عالی و اسناد بالا دستی نظام است. * در جایگاه جامعتین و یا اشخاصی چون آیت الله مهدوی کنی و
صلاحیت آنها برای تعیین و مدیریت مکانیزم وحدت تقریبا همه اصولگرایان متفق القولند. علیرغم این، مشاهده میکنیم عدهای که خود را در دایره اصولگرایان تعریف میکنند، به حرکتهای موازی پرداختند و حتی عملا مخالفتهایی را نیز با توصیههای ایشان نشان دادند. چرا؟ - سوال خوبی است. اما واقعیت این است که تفاوتی در نسبت برخی دوستان با این «دایره»ای که گفتید وجود دارد. از منظر آیت الله مهدوی کنی و گروه ۷+۸ (به طور عام) این دوستان درون دایره اصولگرایی قرار دارند و به همین خاطر آیت الله مهدوی کنی حتی در جلسات حضوری آنها را به پیوستن به فرایند وحدت و حضور نمایندگانشان
در جلسات جبهه متحد دعوت کردند. اما از منظر دیگر، متاسفانه برخی خود را نه جزو دایره، بلکه معیار اصولگرایی و مرکز دایره تعریف میکنند. یعنی در نشست یا سخنان خود تصریح دارند که محور اصولگرایی، و یا به عبارت صحیحتر اصولگراترین افراد هستند و این دیگران هستند که باید با آنها همسو شوند تا وحدت شکل بگیرد. لذا میبینیم که متاسفانه تا کنون علیرغم نصایح صریح رهبر انقلاب مبنی بر درک درست شرایط، پرهیز از حاشیه سازی و تلاش برای تحقق اهداف اصلی نظام اسلامی؛ برخی همچنان بر مدار موازی میچرخند و حتی افرادی را که به نمایندگی خود در گروه ۸ نفره معرفی کردهاند، به این
جلسات نمیفرستند. ظاهرا این دوستان در پی این هستند که بر خلاف نظر آیت الله مهدوی کنی و سایر اصولگرایان، خارج از جلسات ۷+۸ و از طریق فشارهای رسانهای و بیرونی کل مکانیزم و ساختار وحدت را به میل خود تغییر داده و یا به اصطلاح «سهم» خود را در این ساز و کار افزایش دهند. این روش منطقی نیست و به شهادت تجربههای قبلی موجب ریزش نیروی جمعی اصولگرایان در فرایند رقابت و یا افت سطح کیفی نمایندگان حاضر آنها در سطوح حاکمیت میشود. * تحلیل شما از شرایط فعلی و دلیل این رفتارها چیست؟ بالاخره آیا اصولگرایان با این مدل به فهرست واحد میرسند؟ - ببینید. لازم است یک نکته در مورد
این مدل وحدت روشن شود. یک سیاستمدار غربی در مورد دمکراسی گفته بود قطعا بهترین مدل برای حکومت نیست اما بهترین مدلِ قابل دسترسی است. هیچکس از بانیان گروه ۷+۸ نگفته این مدل نازل شده از آسمان است و بهتر از این هم نیست. کما اینکه در انتخابات قبلی یا مدلهایی مثل ۵+۶ داشتهایم یا تشکلهایی محوری مثل جبهه پیروان خط امام و رهبری میدان دار شدهاند. به همین خاطر آقای مهدوی کنی باب طرح نظر، انتقاد و پیشنهاد راجع به این مدل را باز گذاشتند اما بدرستی جایگاه چنین مباحثی را نه در رسانهها و تریبونها، بلکه در جلسات همفکری دوستانه عنوان کردند. و خوشبختانه بسیاری از همین
دوستان در ابتدای امر و نیز افرادی چون آقای دکتر محسن رضایی و تشکل منسوب به ایشان همین گونه عمل کردند. اما ذکر یک نکته هم خالی از لطف نیست. ماهها قبل از اینکه مدل ۷+۸ مطرح شود خاطرتان هست که جامعتین منشوری را برای وحدت اصولگرایان منتشر کرد که پای آن امضای آقایان مهدوی کنی و یزدی هم بود. اگر به فهرست اسامی حامیان آن منشور دقت کنیم تعداد قابل توجهی از منتقدین فعلی جبهه متحد را هم در آن مییابیم. حال باید پرسید واقعا چه شده که آن موقع محوریت جامعتین و منشور را راهگشا میدانستید و حالا نمیدانید؟! گمان من این است که اگر گروه اندکی از اصولگرایان که اکنون با هر
توجیهی به فعالیت موازی مشغولند به فرایند جبهه متحد بپیوندند و محوریت آقای مهدوی کنی را بپذیرند، فهرست واحد اصولگرایان لااقل در شهرهای بزرگ بهتر قابل دستیابی باشد. به هر حال اگر چه کوتاه آمدن از شرایط خود، از لازمههای حرکت جمعی است، اما چنانچه اصولگرایان هم نهایتا به لیست واحد نرسند این نشانه شکست نیست. آزمونی است که طیفهای مدعی اصولگرایی پس میدهندومردم هم ارزیابی شفاف تری پیدامی کنند. به هرحال انتخابات به طور طبیعی نقاط افتراق جریانهای سیاسی را بارز میکند و این بخشی از واقعیتهای صحنه رقابت سیاسی است. * این افراد ترکیب ۷+۸ و بویژه حضور نمایندگان برخی
افراد در آن نظیر آقای لاریجانی یا قالیباف را نشانه سهم خواهی تلقی میکنند. دلایلی هم ذکر میکنند. آیا چنین نیست؟ - دلیلی که ذکرنکردهاند. به نظرم این حرفها بیشتر تبلیغاتی وناشی از تقابلهایی است که رهبری آن را رفتار قبیلهای نام نهادهاند. والا چطور میشود که با پذیرش شروط و افزایش نمایندگان آنها مشکل این مدل برطرف میشود؟! انصافا پافشاری آیت الله مهدوی کنی براین مدل که حاصل خردجمعی اصولگرایان ومحصول چندین ماه رایزنی بوده است، منطقی است واین مدل ازتعادل وفراگیری نسبتا خوبی برخورداراست. شما دقت کنید به ترکیب کمیته داوری و کمیته هشت نفره. در کمیته
داوری دو نفر از جامعه مدرسین و دو نفر از جامعه روحانیت هستند به علاوه سه شخصیت حقیقی یعنی آقایان ولایتی، عسکر اولادی و حداد عادل. در کمیته ۸ نفره هم دو نفر از اصولگرایان سنتی (عمدتا موتلفه و جبهه پیروان)، دو نفر از اصولگرایان تحول خواه (شامل ایثارگران و رهپویان)، دو نفر از اصولگرایان حامی دولت (همان رایحه خوش خدمت البته با شعار مخالفت با جریان انحرافی و حمایت از رئیس جمهور) و دو نفر هم به نمایندگی از آقایان علی لاریجانی و قالیباف به عنوان شخصیتهای موثر جریان اصولگرا. این یعنی اینکه به هر حال به تناسب وزن طیفهای مختلف اصولگرا، سهمی برای حضور آنها در
مرکزیت تصمیم گیری معین شده و این به معنی تسهیم کرسیهای مجلس آینده به همین نسبت نیست. این نکته را بارها آیت الله مهدوی کنی هم گفتهاند اگر چه برخی آقایان در این زمینه تغافل میکنند. به نظر میرسد در این مدل صرفا شخصیت حقیقی یا حقوقی افراد مد نظر نبوده بلکه تلاش شده تا با توجه به میزان تاثیر در گروههای مرجع و همچنین سرمایه اجتماعی، مقبولیت، کارامدی و... چتری فراهم شود تا حداکثر سلایق اصولگرایی را در ذیل خود جا دهد. بنابر این مثلا طیف حامیان دولت نمیتوانند ادعا کنند که در این فرایند و مدل دیده نشدهاند. کما اینکه بعد از مدتی که عدهای اصل ساختار وحدت را
قبول نداشتند، اکنون بحث و فشارهای رسانهای این دوستان بر این محور متمرکز است که یکی از ما به کمیته داوری افزوده شود و تعداد ما در کمیته ۸ نفره هم افزایش یابد. خوب اگر واقعا سهم خواهی بد است، پس این چیست؟ یا اگر سهم خواهی از جانب شما پسندیده و عین اصولگرایی است، چرا از سوی دیگران زشت و بیبصیرتی و انحراف از اصولگرایی است؟! چنین اعتراضی مثلا از سوی اصولگرایان سنتی و یا تحول خواه مشاهده نشده و آنها تا کنون مشفقانه همراه فرایند وحدت هستند. حال آنکه اگر منصف باشیم جایگاه و وزن اجتماعی و کارنامه این گروههای اصولگرا اگر از حامیان دولت بیشتر نباشد، هرگز کمتر نیست
ودرصورت تداوم سهم خواهی ممکن است بقیه هم حرفهایی برای گفتن داشته باشند. آیا الان فرصت این حرفها است؟! * روش پیش گرفته شده از سوی آقای قالیباف در تعامل با جبهه متحد و معرفی نماینده وی برای حضور در کمیته ۸ نفره را چطور ارزیابی میکنید؟ - در خصوص معرفی نماینده از سوی آقای قالیباف هم مباحث مختلفی در فضای سیاسی و رسانهای شکل گرفت که متاسفانه برخی دوستان با تغافل از آنچه خودشان به خوبی از فرایند وحدت میدانستند، به حاشیه سازی و حاشیهپردازی روی آوردند. یک نکته مهم این است که این طراحان مدل ۸+۷ بودند که بعد از جلسات متعدد، رایزنی با بزرگان، ظرفیتهای اجتماعی و
نیز توجه به پارامترهای مختلف از آقایان قالیباف و لاریجانی هم دعوت کردند تا نمایندهای را برای عضویت در گروه ۸ نفره معرفی کنند و این موضوع درخواست این دو نفر نبود. پس آیا اگر این عزیزان پاسخ منفی به دعوت بانیان وحدت میدادند، آنوقت از نظر برخی اصولگرا میشدند و قابلیت حضور در مرکزیت اصولگرایان را مییافتند؟! آیا آن وقت همین منتقدان نمیگفتند که عدم حضوراینها وحدت شکن ومقدمه ارائه لیستهای جداگانه است؟! مگر در دور قبلی همین حرفها را نزدند؟ نکته دیگر در مورد آقای قالیباف و نماینده معرفی شده از سوی ایشان است. وقتی حجت الاسلام دکترخاموشی رئیس محترم
سازمان تبلیغات اسلامی از سوی شهردار تهران به کمیته ۷ نفره معرفی شد، عدهای باز هم به مخالفت پرداختند. دلایلی را هم که ذکر میکردند بیشتر مصداق «بهانه گیری» بود. مثلا اینکه ایشان سمت رسمی در نظام و یا از سوی رهبری دارند و بهتر است نباشند. حال آنکه هیچکدام از اعضای ۱۵ نفره ساختار وحدت اصولگرایان بدون سمت رسمی نیستند و اصولا اگر فرد شایستهای در نظام باشد که بتواند برای پایداری حضور اصولگرایان در عرصههای مدیریتی برنامه ریزی کند، مگر میتواند بیکار و خانه نشین باشد؟ ظاهرا از نظر برخی دوستان باید ۱۵ عضو بیکار و خانه نشین پیدا کنیم تا محور وحدت شوند! شما نگاه
کنید درتر کیب کمیته ۷ نفره خود حضرت آیت الله مهدوی کنی رئیس مجلس خبرگان هستند یعنی رئیس بالاترین نهاد مستشاری رهبر انقلاب. یا آقایان ولایتی و حداد عادل نیز مشاوران مقام معظم رهبری هستند و بقیه عزیزان هم سمتهای رسمی و مهمی دارند. آیا اگر از سمت یک عضو مدعو به کمیته ۸ نفره ایراد میگیریم به طریق اولی نباید از سمت داشتن افرادی که وظیفه داوری را بر عهده دارند، خرده بگیریم؟! ضمن اینکه دوستان منتقد، مدافع حضور افرادی ازمیان خود یا از اعضای فعلی گروه ۸ نفره هستند که قطعا خود جزو نامزدهای انتخابات مجلس خواهند بود. این البته ایرادی ندارد اما افرادی مثل دکتر
خاموشی که منفعت شخصی برای کاندیداتوری ندارند و یا به تشکلی سیاسی متصل نیستند که بخواهند در جلسات تصمیم گیری وحدت سنگ آن را به سینه بزنند. تا آنجا که بنده میفهمم انتخاب آقای خاموشی چند هدف و پیام داشت. یک اینکه آقای خاموشی یک شخصیت روحانی و معتمد حاکمیت و رهبری است. یعنیشان ایشان که منصوب رهبر انقلاب و رئیس موفق سازمان تبلیغات اسلامی هستند بالاتر از دستجات و گروهها و افراد سیاسی است. دوم اینکه آقای خاموشی به تناسب شخصیت جامع و متعادل خود با طیفهای مختلف سیاسی و بویژه چهرههای مختلف اصولگرا ارتباط صمیمانه و نزدیک دارند. و سوم اینکه در هیچ دسته و گروه
سیاسی عضویت ندارند و نهایتا اینکه در صدد کاندیداتوری برای مجلس هم نیستند. این چهار دلیل از اقل دلایلی است که ثابت میکند تلاش شهردار تهران این بوده تا ضمن لبیک به دعوت بزرگان جریان اصولگرا برای به صحنه آوردن ظرفیتهای خود، فردی چون آقای خاموشی را معرفی کند تا با کمترین حاشیه کمکی موثر به وحدت حداکثری اصولگرایان باشد. چه بسا اگر بحث سهم خواهی در میان بود نه آقای خاموشی معرفی میشد و نه ایشان چنین موضوعی را میپذیرفتند. ایرادی ندارد که کسی منتقد جبهه متحد یا اجزای آن باشد؛ اما درست هم نیست که عدهای از دوستان و جریانهای رسانهای که وحدت را مشروط به
فشارها و سهم خواهی خود میکنند، چشم بر واقعیت بسته و انصاف را رعایت نکنند. نتیجه چنین رویهای تناقض است. چنانچه از یکطرف شخصیت آقای مهدوی کنی را با زبان مدح میکنند ولی در عمل مدیریت و توصیههای ایشان را بر نمیتابند. یا مثلا اخیرا گفته شده قالیباف و لاریجانی اصولگرا هستند اما نباید در مرکزیت تصمیم گیریها باشند. باید پرسید خوب اگر آنها را اصولگرا میدانید، آیا تخطئه، توهین و طرح اتهامات اثبات نشده علیه آنها در مجامع عمومی اصولگرایانه است؟! اگر اصولگرا هستند، آیا «نباید» در تصمیم گیریها مشارکت کنند؟ حال آنکه این «باید» و «نباید» کردنها و تعیین
تکلیف برای اصولگرایان مرجع دیگری دارد. * تحلیل شما از طیف بندی اصولگرایان در ارتباط با دولت دکتر احمدینژاد و نسبت آن با رویکردهای امروز چیست؟ - مردم بالغ هستند و کارنامه همه افراد هم آشکار است. امروز آنهایی مدعیتر شدهاند که از اول انقلاب تا کنون کمترین هزینهها را پرداختهاند. در عوض، متاسفانه مردان بیادعای آن روزهای سخت یا اکنون از صحنه اثر گذاری با انگهای واهی کنار گذاشته شدهاند و یا در کانون ابهام سازی و حاشیه آفرینی مدعیان قرار دارند. مدعیانی که به جای کمک، چوب لای چرخ میگذارند. به جای نقد، نق میزنند. به جای پرده داری، حرمت میشکنند. افرادی
که به جای حرکت در مسیر جذب حداکثری، سالهاست جبهه حداقلی را برای انقلاب تدارک میبینند. عدهای که همواره تند و تکرو بودهاند و فقط هنگامی همراه حرکت جمعی اصولگرایان شدهاند که مواهبی بردهاند. کسانی که فقط موقعی «سکوت» میکنند که نمیخواهند هزینه بدهند. آنها که در مسیر اتهام زدن به دیگران بدون توقف پیش رفتهاند و به جای اینکه بابت از صحنه خارج کردن بسیاری از نیروهای آزمون پس دادهِ انقلاب پاسخگو باشند، و به جای پذیرش این اشتباه، طلبکار هم شدهاند. کسانی که بر خلاف مشی و توصیههای رهبر انقلاب، بدون ملاحظه دیگران را مثلا به سکوت در برابر فتنه و
بیبصیرتی متهم میکنند، ولی پاسخ نمیدهند که آیا همراهی و همنشینی و بهرهمندی چند ساله آنها از جریان موسوم به انحرافی، سکوت در برابر انحراف و بویژه سکوت (و دعوت به سکوت) در قضیه دورکاری ۱۱ روزه رئیس جمهور با بصیرتی بوده است؟! * و در باره طیف بندی اصولگرایان و دولت... - در مجموع شاید این یک نقطه امتیاز باشد که اصولگرایان طیفی بسیار متنوع و متکثر دارند. اما ضعفی که دامن گیر جبهه اصولگرایی هم هست، ضعف تحزب و تشکل پذیری است. ضعف تبیین تعاریف و مانیفستهای سیاسی متکثر اما مبتنی بر قانون. و نیز ضعف در تربیت کادرهای انسانی متناسب. چهرههای ما یا کهنسالند یا خودرو.
متاسفانه نظام تربیتی متوازنی برای تربیت نیروی انسانی کارامد در عرصه سیاسی با رعایت استانداردهای رقابتی (سیاسی، حقوقی و اخلاقی) نداریم. و تا وقتی چنین است جغرافیای سیاسی و رسانهای ما هم به جای توازن، مملو از تقابلهای کاهنده است. اما در پاسخ به سوالتان در خصوص تقسیم بندی اصولگرایان در نوع مواجهه با دولت نهم و دهم به اختصار ۴ دسته قابل ذکر است. گروه اول. کسانی که از ابتدای دولت نهم تا کنون از تمامیت دولت و شخص آقای احمدینژاد حمایت افراطی کردهاند. گروه دوم. کسانی که از ابتدای دولت نهم تا کنون با مجموعه اقدامات دولت مخالفت کردهاند. گویی هیچ نقطه مثبتی در قوه
مجریه وجود ندارد. گروه سوم. کسانی که تا مقطع خانه نشینی یا به اصطلاح دورکاری احمدینژاد در بهار ۹۰ از حامیان افراطی دولت بودند. اما ضمن سکوت در اثنای ماجرای فوق، بعد از آن یکباره گوی سبقت را در انتقاد از «جریان انحرافی» از دیگران ربودند! گروه چهارم. افرادی که تا قبل از ماجرای عزل وزیر اطلاعات، نه مانند گروه اول به حمایت افراطی از دولت و شخص رئیس جمهور پرداختند، نه مانند گروه دوم به نفی افراطی مجموعه دولت پرداختند و نه پس از آن مانند گروه سوم مسیر عوض کرده و بر حجم و سطح انتقادات خود از رئیس جمهور افزودند. من معتقدم نه حمایت افراطی آن موقع درست بود و نه مخالفت و
نقد افراطی اکنون. منصفانه نیست که نیمه پر لیوان را ندید و به خاطر اشتباه یک شخص مجموعه یک دولت را نفی کرد. گرچه من اصولگرایی فاقد عنصر نقد پذیری و ظرفیت پذیرش اشتباه را منطبق بر تعاریف رهبری نمیدانم. واقعیت این است که گرچه دولت نهم با رویکردهایی چون طرح شجاعانه ارزشها و آرمانها، ایستادگی در مقابل زیاده خواهی غرب، توجه به اقشار فرودست و قرارداشتن در دسترس عموم مبتنی بر برخی از آرمانهای انقلاب و نظام اسلامی بوده است، ولی در عین حال این دولت با معایبی چون جهت گیری افراطی در طرح برخی مسائل، درک ساده بینانه از عدالت، کم توجهی به نخبگان و بدنه کارشناسی
کشور، کم توجهی به عقلانیت و تصمیم گیری بر مبنای خرد جمعی، ایجاد تنشهای فکری و رفتاری غیر ضرور، یکسو نگری وگاه تک روی، کم توجهی به مقوله نشاط سیاسی و استراتژی طرد به جای جذب حداکثری نیز همراه بوده است. فاصله گرفتن عملی از مراجع و روحانیت، اتخاذ رویههای نئولیبرالی اقتصادی و فرهنگی، کم توجهی به ضرورتهای دوره کمال یعنی دوره سند چشم انداز، برنامههای پنج ساله و سالیانه، ابلاغیه اصل ۴۴ و دهه پیشرفت و عدالت نیز از جمله نقدهای وارد بر عملکرد دولت است. گروه اول امروز اصولگرایی را حد فاصل آقایان مشایی و احمدینژاد تعریف میکند و عملا خود را در شکاف میان
اصولگرایان بروز میدهد. میبینیم که اختلافات فرایند وحدت در این جریان رسانهای زیرکانه پر رنگ و تحریک میشود. گروه سوم هم علیرغم موافقت اولیه با منشور جامعتین و حمایت لسانی از آیت الله مهدوی کنی ضمن اصرار بر شرط وشروط خود هنوز به فرایند وحدت نپیوسته است. و گروه چهارم نیز علیرغم سلیقههای متنوع در جبهه متحد متمرکز شدهاند.