امريكا بدنبال پياده سازي "مدل" ليبي در ساير نقاط جهان

ليبي از برخي جهات منحصر به فرد بود. به عنوان مثال، يك عامل مهم اين بود كه ليبي به پايگاههاي عملياتي ناتو نزديك است.او مي افزايد: "من فكر مي كنم كه اين حتما يك مدل است اما اگر بخواهيم نسبي صحبت كنيم ممكن است آنقدرها هم آسان نباشد. اين كار محدود بود از نظر هزينه، از نظر اين واقعيت كه ناتو هيچ تلفاتي نداشته است و همچنين هيچ آسيب جدي به تجهيزاتشان وارد نيامد. ممكن است در آينده كار به اين اندازه راحت نباشد."

کد خبر : 166815
روزنامه كريستين ساينس مانيتور در مقاله اي به بررسي تحولات ليبي پرداخت و مدل اجرا شده در ليبي را نمونه مناسبي براي اجرا در ساير كشورها معرفي كرد. به نوشته اين روزنامه، مقامات آمريكايي پرچمداري عمليات ناتو را كه مرگ معمر قذافي در پی داشت و همچنين پيروزي نيروهاي شورشي را تسريع كرد به عنوان "مدلي" براي عمليات نظامي آمريكا در سال‌هاي آتي پیشنهاد می‌کنند.
جو بايدن معاون رييس جمهور به سي ان ان گفت: "ائتلاف ناتو همانگونه عمل كرد كه براي آن طراحي شده بود - تقسيم مسئوليت؛ در مجموع اين كار براي ما دو ميليارد دلار خرج برداشت اما هيچ آمريكايي جان خود را از دست نداد. ما اين بار مسئوليت را در بسياري جاهاي ديگر هم به دوش كشيديم - مانند بار مسئوليت اوليه در افغانستان - و اين واقعا تقسيم مسئوليت بود. مدل اين است."
به بيان ديگر، به نظر مي‌رسد كليد انجام كار براي پنتاگون در وانفساي كمبود بودجه و سربازان كمتر احتمالا عمليات كم هزينه‌اي است كه به شكل فزاينده‌اي با شراكت‌هاي قوي توام شده باشد.
در واقع، برخلاف ماجراجويي آمريكا در افغانستان، ماموريت ليبي كه طرح كلي آن توسط لئون پنتا وزير دفاع ارائه شد از چهار هدف بسيار خاص و مشخص تشكيل شده بود:
· پايان بخشيدن به فرمانروايي و توانايي كنترل قذافي در سراسر كشور.
· پايان دادن به توانايي رژيم قذافي در حمله به شهروندان خود.
· شكست دادن ميليشياهاي وفادار در شهر سيرت زادگاه قذافي.
· حصول اطمينان از اينكه نيروهاي شورشي قادر خواهند بود امنيت ملت و شهروندان را تامين كنند. و اين نكته آخر است كه ممكن است نياز باشد در ماه‌هاي آينده روي آن كار كنند. اين لزوما بخشي از ماموريت ناتو نخواهد بود. استفن فلاناگان كارشناس سياست خارجي در مركز مطالعات استراتژيك و بين المللي مي گويد "اين ديدگاه در برخي بخشها وجود دارد كه ناتو به شكستن (ليبي) كمك كرد و اكنون ناتو مالك آن است. فكر نمي‌كنم اين ديدگاه در بين ائتلاف وجود داشته باشد هر چند ممكن است يك ديدگاه ديگر در آن وجود داشته باشد مبني بر اينكه ناتو بايد به تغيير ابعاد بخش امنيتي خودش كمك كند."
فلاناگان مي‌گويد: "دولت اوباما تلاش مي كند محتاط باشد. بله، امريكا از دولتي كه نمايندگي بيشتري داشته باشد حمايت مي‌كند و دوست دارد ببيند كه مردمسالاري شكوفا شده اما يك فهرست سنگين دستش نيست كه بيايد و بگويد اين همان طرح ده ماده‌اي كه بايد براي دست يابي به مردمسالاري از آن استفاده كنيد."
وي اضافه مي‌كند كه هر چند ممكن است كميته ملي انتقال از كشورهاي عضو ناتو كمك بخواهد اما با توجه به گرفتاري‌هاي بسياري از اقتصادهاي غربي، " آنها آنقدر باهوش هستند كه بدانند غرب در موقعيت خوبي براي ارائه حمايت قرار ندارد."
فلاناگان اشاره مي كند كه ليبي از برخي جهات منحصر به فرد بود. به عنوان مثال، يك عامل مهم اين بود كه ليبي به پايگاههاي عملياتي ناتو نزديك است.
او مي افزايد: "من فكر مي كنم كه اين حتما يك مدل است اما اگر بخواهيم نسبي صحبت كنيم ممكن است آنقدرها هم آسان نباشد. اين كار محدود بود از نظر هزينه، از نظر اين واقعيت كه ناتو هيچ تلفاتي نداشته است و همچنين هيچ آسيب جدي به تجهيزاتشان وارد نيامد. ممكن است در آينده كار به اين اندازه راحت نباشد."
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: