«احمد دوستت داریم. از تو هیچ وقت جدا نخواهیم شد انشاءالله و تا بهشت با تو هستیم.» ۱ «حامد هادیان» : صبح روز دوشنبه، یک روز قبل از عید غدیر، ساعت ۸: ۳۰ صبح. میدان شهید کلاهدوز با روزهای دیگرش خیلی فرق داشت. دیگر میدان خلوت نبود. از ابتدای خیابان پیروزی بنرهایی از شهید مقدم را زده بودند. راننده تاکسی با خودش غرولند میکرد که اینجا هیچ وقت شلوغ نبود. جلوی ستاد فرماندهی سپاه مردم زیادی ایستاده بودند؛ زن و مرد با ظاهرهای مختلف. از آسمان گلهای زرد میبارید؛ کار هلیکوپترهای بالای سرمان بود.
کمی که گذشت
درهای حسینیه را باز کردند ولی اعلام کردند موبایلها و ریموتها را تحویل دهید. به حساب نظامی بودن حسینیه گذاشتیم. حسینیه تا نیمه پر بود. سالن را دوقسمت کرده بودند. جلوی سالن تابوت پرچمپوش ۸ شهید را چیده و خانوادهٔ شهدا پایین پای آنها بودند. قاری که خودش پاسدار بود قرآن خواند و بعد مجری پشت میکروفن رفت و بدون هیچ مقدمهای گفت: «همان طور که میدانید مقام معظم رهبری هم تشریف میآورند.» همه سرشان را به سمت درب ورودی چرخاندند و خواب صبحگاهی کاملا از سرشان پرید. همهمهای در جمعیت افتاد. انگار کسی انتظار نداشت. بعد از مجری حاج حسین سازور آمد و نوحه خواند و
گفت شهید را پیش از این بارها گریانده است و این شهدا قربانیهای ما برای عاشورا هستند که پیش پیش فرستادهایم. تازه گرم شده بود که گفتند آقا آمدهاند. ساعت حدود ۹ صبح بود. جمعیت توی سالن که حالا پر شده بود، از جا بلند شد و شروع کرد به شعار دادن. رهبر عبای مشکی پوشیده بودند و غم در چهرهشان عیان بود. بالای سر تک تک شهدا ایستادند و فاتحه سر دادند. کمی که گذشت به پایین سن رفتند و به خانواده شهدا تسلیت گفتند.
بعد از اینکه رهبر رفتند سردار سلامی پشت تریبون رفت و گفت که شهید دلبستگی شدیدی به حضرت فاطمه زهرا (س)
داشت. بعد از آن دوباره نوحه خوانی شد و سپس شهدا را روی دست بردند. خیلی طول نکشید که از در حسینیه به بیرون ببرند. از بین ستاد فرماندهی تا مجتمع نور حدود یک کیلومتر راه بود. ولی فقط ۱۰۰ متر جلوی حسینیه تا ابتدای خیابان کلی طول کشید. تابوتها مثل ماهی در بین جمعیت غوطه میخوردند. هر کسی چند لحظهای دستش به تابوت میرسید و چند ثانیه بعد جدا بود. فاصله بین تابوتها کم کم زیاد شد و مردم تکه تکه. برخی از تپهٔ کنار اتوبان بالا رفته بودند که کمی بلندتر بود. شاید میخواستند از آنجا رفقایشان را هنگام وداع ببینند. جمعیت زیاد را از آن بالا میشد دید. گروه مارش نظامی از
جلوی حسینیه تکان نخورد. مردم برای خودشان دسته گرفته بودند و مثل عاشورا کسی میانداری میکرد. تا مقصد یک پل هوایی بود که عکاسها از آن بالا رفته بودند. شهدا که به مجتمع تفریحی نور رسیدند، سوار بر آمبولانسهای سپاه به سمت بهشت زهرا رفتند. بعضی با ماشین شخصی، برخی با اتوبوس و ما هم با مترو به بهشت زهرا رفتیم. یک ساعتی طول کشید. ولی هنوز شهدا را نیاورده بودند. برده بودند غسالخانه. قرار بود ۸ شهید را در دو قطعه ۵۰ و ۲۴دفن کنند؛ سردار مقدم را به همراه دو دوستش در قطعه ۲۴ و بقیه را در قطعه ۵۰. مردم هم در دو قطعه منتظر بودند. هنگام اذان شده بود و تشییعکنندگان در سالن
دعای ندبه نمازشان را خواندند. سالن کاملا پر شده بود. بعد از نماز ظهر و عصر، نماز میت را خواندند؛ ۳ بار. و شهدا را به سمت محل دفنشان بردند. اول از همه شهید مقدم را دفن کردند و بعدش شهید دیگر و دیگر. حاج حسین سازور دعای تلقین شهید مقدم را خواند. انگار که روضه بخواند؛ سوز دارترین تلقینی که میشد خواند. هر چند فشار جمعیت خیلی اذیتش میکرد. مراسم تمام شد ولی خانواده شهیدان هنوز کنار قبرها نشسته بودند برای وداع آخر. و حالا ما باید بگوییم که: «حاج حسن دوستت داریم...»