آن هنرمند گزیده کار... آنکه از هیاهوهای برنامهٔ هفت دیده بود آزار!
نقل است که روزی سوختهای! عاشق بازیگری، در عقب مولانا میرفت تا مگر فرصتی دست دهد و سوالی از او بپرسد. پس چون مولانا متوجه حضور آن سوخته شد، او را گفت: «چه خواهی از من یا سمج!؟» پس مرید گفت: «سوالی دارم یا شیخ!» گفت: «بپرس تا ناکام از دنیا نروی!» پس عرض کرد: «یا پرویز! در بازیگری چه چیز از همه بیشتر سختتر است؟!» پس مولانا رندانه پاسخ داد: «از بازیگری فقط بازی کردنش سخت است! بقیه چیزهایش آن قدر خوش میگذرد، که نگو!» گویند که آن سوخته از این حاضر جوابی پرویز پودر گشت و به باد فنا رفت!
مطلب پیش روی شما چهل و چهارمین مطلب ستون ویژه " تذکرة الرجال " سایت فردا است. "رفیق بی کلک" و "پ.خالتور" نویسندگان این بخش هستند که در نظر دارند با نگاهی متفاوت و طنزگونه به بررسی احوالات چهره های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و .. بپردازند. در این مطلب این دو عزیز به سراغ پرویز پرستویی، بازیگر سینما و تلویزیون رفتهاند.
آن بازیگر لیلی با من است و روبان قرمز و مهر مادری، آن دارای سابقهٔ ده ساله کار در وزارت دادگستری! آن مرد مهربان و محجوب و فروتن، آن نام یکی از فیلمهای سینماییاش بانوی من! آن مخالف بازی در کارهای سخیف و هنرمند گزیده کار، آنکه از هیاهوهای برنامهٔ هفت دیده بود آزار! آنکه دارد فیلمهایی چون آدم برفی و آژانس شیشهای، آنکه بازی کرده بعضاً در فیلمهای معمولی و کلیشهای! آن اکتور فیلم مرد عوضی و پاداش سکوت و من و زیبا، آن بازیگری برای تمام فصول و همهٔ نسلها! آن نقش اول فیلمهای ابراهیم خان حاتمی کیا، آنکه بازی نکرده است در فیلم اخراجیها! آن شیفتهٔ شخصیت آدمهای از خود گذشتهای چون بابا نظر، آن بازیگر فیلمهای سیزده پنجاه و نه و بید مجنون و به نام پدر، آنکه میدرخشید حتی در نقشهای کوچک، آنکه شهرتش دوچندان شد با رُلِ رضا مارمولک! آن شهره به خصلت مهربانی و نرم خویی، مولانا پرویز خان پرستویی! دامت توفیقاته فی السینمای ایران! نقل است که از دوران خردی آرزوهایی بزرگ در سر داشت و اوج گرفتن و پرواز را بسیار دوست میداشت، از همین روی بود که در اول اسم و کنیتش واژهٔ «پَر» گذاشتند و شهرتش «پرستویی» نهادند! همچنین از دوران طفولیت او و هوش سرشار و روحیه کنجکاوش بسیار گفتهاند. از جمله اینکه آوردهاند که روزی از شدت شیطنت مکتب خانه بر روی سرش گذاشته بود، و معلم در پی یافتن راه چارهای سر در گریبان فرو برده بود، تا اینکه تصمیم گرفت او را در پی یافتن نخود سیاه به جایی بفرستد! پس چنین کرد. گویند ساعتی بعد مولانا پرویز شادمان و سرمست، نخود سیاهی بر کف دست، به مکتب خانه بازگشت! نقل است که استاد مکتب خانه از حیرت ما وقع، درس و کتاب را بوسید و به کناری گذاشت! متولد روستای چارلی همدان بود، اما ساکن تهران بود و اولین فیلمش در عرصه سینما «دیار عاشقان» بود و از عدم حمایتهای کافی از بچههای جنگ حیران بود و نسبت به آینده سینمای ایران نگران بود! نقل است که مولانا در عرصه طنز همان قدر موفق بود، که در عرصه جدی! آوردهاند که از زمره مردانِ مرد بود و اکثراً از غم بچههای جنگ صاحبِ دستانی سرد بود و کودکیاش در کنار مردمانی زیر خط فقر بود و صاحب ۳ سیمرغ بلورینِ بهترین بازیگر نقش اولِ مرد از جشنواره فجر بود و انگیزهاش از بازیگری به اذعان خودش کشیدن «درد» بود! تک بیتی در این باب به مولانا منتسب کردهاند که از خیلی پیشتر از اینها دهان به دهان چرخیده و شهرتش به فرسنگها دورتر از ایران رسیده، که فرموده بود: دل خونین به طبیبان بنمودم، گفتند درد فیلم است و جگر سوز دوایی دارد! نقل است که مولانا برای خودش یک پا مارمولک بود، اما خودش را به پرستو بیشتر نزدیک میدانست، تا مارمولک! الله اَعْلَمُ بالثّواب! نقل است که مولانا آنگاه که از خانه بیرون میزد، نه عینکی میزد که دیگران او را نشناسند و نه عینکی میزد که کسی او را بشناسد! و کلاً از سالکان مکتب تواضع بود، به طوری که وقتی کسی قصد میکرد از او امضایی بگیرد، رنگ رخسارهاش از برگ پاییز زردتر میشد! و این طور مردی بود برای خودش، این پرویزنا! نقل است که روزی سوختهای! عاشق بازیگری، در عقب مولانا میرفت تا مگر فرصتی دست دهد و سوالی از او بپرسد. پس چون مولانا متوجه حضور آن سوخته شد، او را گفت: «چه خواهی از من یا سمج!؟» پس مرید گفت: «سوالی دارم یا شیخ!» گفت: «بپرس تا ناکام از دنیا نروی!» پس عرض کرد: «یا پرویز! در بازیگری چه چیز از همه بیشتر سختتر است؟!» پس مولانا رندانه پاسخ داد: «از بازیگری فقط بازی کردنش سخت است! بقیه چیزهایش آن قدر خوش میگذرد، که نگو!» گویند که آن سوخته از این حاضر جوابی پرویز پودر گشت و به باد فنا رفت!