تدبیر و خرد انقلابی ضامن رسیدن به آرمانهای انقلاب
علی محمد مهدویان/حرکت هوشمندانه مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان در کنار ضمانت مردمیای که بخش اول اتفاقات روز سه شنبه میتوانست به همراه داشته باشد، سیاست خارجی انگلستان را تا مدتها آچمز میکرد در حالی که بخش دوم حرکت روز سه شنبه، که متاسفانه غلبه شور بر خرد و تدبیر بود، تا حدودی این ترفند هوشمندانه و بخردانه را بلا اثر ساخت.
کد خبر :
174029
علی محمد مهدویان: هفته گذشته مجلس شورای اسلامی طرحی را تصویب کرد که بر اساس آن به دلیل رویکرد خصمانه دولت بریتانیا، سفیر بریتانیا از کشورمان اخراج میشد. این طرح چه در شکل تصویب آن و چه در زمان اجرایی شدن آن، نمادی از خرد انقلابی و ایستادگی منطقی بر مواضع اصولی نظام جمهوری اسلامی بود.
روز سه شنبه و تنها یک روز پس از تایید این طرح بخردانه از سوی شورای نگهبان قانون اساسی، تجمعی در برابر سفارت بریتانیا در تهران برگزار شد که در حقیقت، حضور خودجوش مردم و استقبال از آن، نمادی از حمایت بحق مردم از اقدام دستگاه قانونگذاری کشور بود.
اما آیا میتوان گفت که همه آنچه در روز سه شنبه رخ داد، بر مبنای همان خرد سیاسیای بود که مجلس محترم و دستگاه دیپلماسی کشور، از آن تبعیت میکردند؟
در اصل، تجمع روز سه شنبه را بر این مبنا میبایست به دو مقطع و دو بخش تقسیم کرد. بخش اول آن حضور در برابر سفارت بریتانیا و باغ قلهک و اعتراض به کینه ورزیها و دشمنیهای بریتانیا و بخش دوم آن ورود به محوطه سفارت و تخریب اموال سفارت بود.
بر مبنای این تفکیک مشخص که از اتفاق، ترکیب جمعیتی آن هم تا حدودی متفاوت بود، میتوان گفت که بخش اول این حرکت کاملا انقلابی و در راستای سیاستهای کلان و اصولی نظام و بخش دوم آن مصداق بر صدر نشستن شور انقلابی و رها کردن خرد و سیاست ورزی انقلابی بود.
حال این سوال پیش میآید که اگر این تحلیل، عین صواب و درستی است پس چگونه است که تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در سیاست رسانهای نظام، امری میمون و مبارک است؟
پاسخ به این پرسش در حقیقت نکته ظریفی را هویدا میکند که دوستان پرشور و پاک نیت میبایست اندکی بر آن تامل کنند. پاسخ به پرسش بالا این است که نه نظام جمهوری اسلامی از حیث اقتدار و تسلط در شرایط زمان تسخیر سفارت آمریکا است و نه اساسا بریتانیا آن نفوذ و گشاده دستی آمریکای آن زمان را دارد.
سفارت آمریکا در آن سال، سفارت کشوری بود که تا پیش از انقلاب، هم در سیستم نظامی کشورمان تصمیم گیر اول بود و هم در سیستم حکومتداریمان. پس از پیروزی انقلاب اسلامی اگر چه تا حد زیادی پای آمریکا از مناسبات داخلی کشورمان بریده شده بود ولی هنوز آمریکایی ها، مهرههای پنهان فراوانی در مراکز حیاتی نظامی داشتند که به مدد آنها میتوانستند نهال نو پای انقلاب را افسرده سازند. تسخیر سفارت آمریکا و افشای اطلاعات جاسوسی آنها توسط دانشجویان انقلابی، فتنه عظیمی را که آمریکا برای کشورمان تدارک دیده بود و مسلما خیلی زود آن را به مرحله اجرا در میآورد، برای همیشه عقیم ساخت.
ایران ۱۳۹۰ اما حکایتی یک سره متفاوت با ایران آن سالها دارد. نظام و حکومت در ایران ۱۳۹۰ در اوج عزت و اقتدار است و سفارت بریتانیا که جای خود دارد تمامی سفارت خانههای دیگر کشورها هم اگر متحد شوند، نمیتواند گزندی به درخت تنومند انقلاب و نظام وارد سازند.
به این اعتبار و با رصد توطئههای رسانهای غربیان، جوانان پرشور و انقلابی کشورمان میبایست برای غلبه بر نفرت افکنی آنها و عمالشان و دادن فرصت مظلوم نمایی به آن ها، دست کم یک قدم و یک پله، سیاست و کیاست افزون تری به خرج می دادند.
حرکت هوشمندانه مجلس شورای اسلامی و شورای نگهبان در کنار ضمانت مردمیای که بخش اول اتفاقات روز سه شنبه میتوانست به همراه داشته باشد، سیاست خارجی انگلستان را تا مدتها آچمز میکرد در حالی که بخش دوم حرکت روز سه شنبه، که متاسفانه غلبه شور بر خرد و تدبیر بود، تا حدودی این ترفند هوشمندانه و بخردانه را بلا اثر ساخت.