بیانیه اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان اروپا درباره تحول بنیادین در وزارت خارجه

بحمدلله جنبش دانشجویی ایران خصوصا طی سالیان اخیر توانسته است نقش كلیدی در نظارت بر روند حركت صحیح نظام و بخش های مختلف آن در راستای اهداف والای اسلام ناب محمّدی (ص) ایفا نماید؛ از قضیه "وقف" دانشگاه آزاد گرفته تا دفاع از كشور در مقابل نقشه های استعمارگران پیر و جوان در قضایای اخیر. این نقش «اصلاحی» جنبش دانشجویی اگر چه در مواقعی ممكن است در تاكتیك ها با اشتباهاتی همراه باشد، اما كلیت آن در راستای منافع عالیه انقلاب اسلامی بوده و در حقیقت اقتدا كردن به حضرت سیّد الشهداء (علیه السلام) است كه الگوی متعالی «مصلح» و «حركت اصلاحی» می باشند.

کد خبر : 174769

بسم الله الرّحمن الرّحیم

16 آذر 1332در حافظه تاریخی ملت ایران، یادآور رشادت ها و ایثارگری های دانشجویانی است كه در راه مبارزه با استكبار، حتی از جان شیرین خود نیز دریغ نكردند. 16 آذرماه، در تاریخ این مرز و بوم، نماد استكبار ستیزی و ظلم ستیزی دانشجوی مسلمان ایرانی است، و نشان از آن دارد كه جنبش دانشجویی نسبت به مسائل كشور بی اعتنا نیست.

بحمدلله جنبش دانشجویی ایران خصوصا طی سالیان اخیر توانسته است نقش كلیدی در نظارت بر روند حركت صحیح نظام و بخش های مختلف آن در راستای اهداف والای اسلام ناب محمّدی (ص) ایفا نماید؛ از قضیه "وقف" دانشگاه آزاد گرفته تا دفاع از كشور در مقابل نقشه های استعمارگران پیر و جوان در قضایای اخیر. این نقش «اصلاحی» جنبش دانشجویی اگر چه در مواقعی ممكن است در تاكتیك ها با اشتباهاتی همراه باشد، اما كلیت آن در راستای منافع عالیه انقلاب اسلامی بوده و در حقیقت اقتدا كردن به حضرت سیّد الشهداء (علیه السلام) است كه الگوی متعالی «مصلح» و «حركت اصلاحی» می باشند.

«اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان در اروپا» به علّت حضور خود در خارج از كشور و در راستای ایفای وظیفه مصلحانه خود بنا دارد از این فرصت استفاده نماید تا مسائل مهمی را در مورد «وزارت امور خارجه» طرح نماید.

و اما وزارت امور خارجه! ...

بیش از سه دهه از انقلاب شكوهمند ملّت ایران می گذرد. انقلابی كه حتی قبل از پیروزی آن، پیامی فراتر از مرزهای یك كشور برای خود تعریف نموده بود. برخلاف دیگر انقلاب های محصور در مرزهای جغرافیایی یك كشور كه «كبیر» نام گرفتند، «انقلاب كبیر» ملّت ایران، پیام خود را نه تنها در برگیرنده تمام جهان اسلام، بلكه پوشش دهنده «مستضعفین عالم» می دانست. همان معنایی كه «معمار كبیر» این انقلاب، از آن هوشمندانه به عنوان «صدور انقلاب» یاد می كند. مفاهیم، ارزشها، سبك زندگی، خدا پرستی، ایستادگی، خودباوری، پشتكار، ایثار و از خودگذشتگی و بسیاری دیگر از ارزشهای والا كه ملّت قهرمان ایران و رهبری هوشمند آن طی بیش از سه دهه با صرف هزینه های مادی و معنوی پیاده سازی نمودند، باید به بهترین صورت، و در كشورهای مختلف، و در بین آحاد مردم آن كشورها ارائه شود و تبیین گردد.

بخش مهمی از این وظیفه بر عهده سفارتخانه ها، نمایندگی های سیاسی جمهوری اسلامی ایران در خارج از كشور و اعضای آنها می باشد. این سفارتخانه جمهوری اسلامی ایران است كه به عنوان نماینده ملّت قهرمان ایران، باید هزینه های عظیم مادی و معنوی صرف شده ملّت را تبدیل به سرمایه مادی و معنوی در آن كشور نماید. به عبارت دیگر، سفارتی موفق است كه بهترین تولید كننده سرمایه «مادی» و «معنوی» برای «انقلاب اسلامی» باشد؛ از فرصتها استفاده نموده و تهدیدها را به فرصت تبدیل نماید. به طور مثال، از ایستادگی قهرمانانه ملّت ایران و هزینه پرداخت شده در مقابل تحریم های "فلج كننده" گردنكشان جهانی، بهترین بهره برداری معنوی را بنماید و در عین حال فعالانه در صدد كاهش تبعات چنین توطئه هایی باشد.

اما وزارت خارجه و سفارتخانه های تحت مدیریتش چه مقدار به عنوان سفیران انقلاب اسلامی موفق بوده اند؟ نارضایتی از وضع سفارتخانه ها و لزوم تحول آنها، از دغدغه های اصلی امام راحل (ره) بود، آنجا كه در وصیت نامه خود می فرمایند:

«اینجانب‌ از ابتدای‌ پیروزی‌ به‌ وزرای‌ خارجه‌ راجع‌ به‌ طاغوتزدگی‌ سفارتخانه‌ها و تحول‌ آنها به‌ سفارتخانه‌های‌ مناسب‌ با جمهوری‌ اسلامی‌ توصیه‌هایی‌ نمودم‌، لكن‌ بعض‌ آنان‌ یا نخواستند یا نتوانستند عمل‌ مثبتی‌ انجام‌ دهند.»

از حسنین هیكل تحلیل گر سرشناس مصری جمله قابل تأملی در توصیف امام خمینی (ره) نقل شده: «آیت الله بمثابه توپخانه تیزبین و قدرتمندی است كه هدف هایش را بخوبی رصد كرده و با دقّت و قوّت به آنها شلیك می كند اما مشكل آنجاست كه بعد از آن «شلیك موفق» امیرانی قابل و شایسته ندارد تا مواضع مورد هدف قرار گرفته را اشغال و مدیریت كنند». اگر در دهه اول انقلاب اسلامی، نبود یا كمبود «امیران شایسته ای» كه با تبیین پیام های متعالی انقلاب اسلامی در كشورهای مختلف، به تولید سرمایه «معنوی» و «مادی» برای «انقلاب اسلامی» بپردازند، توجیه پذیر بود، در دهه چهارم «انقلاب اسلامی» این ضعف به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. به عنوان مثال، در همان حین كه «بیداری اسلامی» عالم را در بر گرفت، «امیران» فعلی را خواب در ربود. تا آنجا كه بار كم كاری و ضعف وزارت خارجه و سفارتخانه هایش را بایست رهبر حكیم انقلاب در خطبه های نماز جمعه و با برگزاری همایش بیداری اسلامی بردوش كشند.

البته برآنانی كه سالیانی در خارج از كشور به سر برده اند و با سفارتخانه های مختلف و عملكرد آنها آشنایی دارند، این دردها و داغ ها تازه نیست! لازم است یادآور شویم كه در صدد نفی زحمات افراد دلسوز و انقلابی كه فعالانه در برخی سفارتها، سفیرانی حقیقی برای «انقلاب اسلامی» هستند، نیستیم؛ امّا سالهاست كه وزارت خارجه و سفارتخانه های تحت مدیریت آن در بسیاری از موارد نقشی مینیمالیستی ایفا می نمایند. تعریف «سفارت ایران»، به عنوان «نماینده بروكراسی داخل برای هموطنان خارج»(!). یا تعریف مأموریت فرهنگی سفارت در حدّ آشنا نمودن مردم كشور میزبان با سه تار، فلزكاری، قورمه سبزی، حركات موزون و چند فیلم كذایی...

اگر چه كسی بنا ندارد درصدد نفی نقش سه تار و قورمه سبزی برآید (!)، اما آیا آنچه ملّت ما را در این چند دهه اخیر در دنیا بی نظیر كرده اینهاست؟ چه بسا كشور دیگری از سه تاری خوشنوا تر و خورشتی خوشمزه تر از كشور ما برخوردار باشد، اما كدام ملّت را جز ملّت سرافراز ایران می توان یافت كه ارزشهای رو به فراموشی سپرده شده مكتب راستین توحیدی را زنده كرده باشد؟ جز ملّت ایران، كدام ملّت را می توان یافت كه با تأسی به سیّد الشهداء -علیه السلام- سی سال در مقابل زورگویان و گردنكشان شرق و غرب عالم، فقط با تكیه بر ایمان الهی ایستادگی كرده باشد؟ كجاست ملّتی كه افرادی همچون مصطفی چمران، ابراهیم همّت، عبّاس بابایی، حسن تهرانی مقدم، حسین فهمیده، نه یك تن بلكه هزاران هزار تربیت نموده؟ كجاست ملّتی كه تئوری جدیدی در عرصه مردم سالاری دینی ارائه و پیاده سازی نموده؟ كجاست ملّتی كه با نگرشی جدید به انسان و مسیر تعالی او، در صدد پیاده سازی سیستمی است كه فرصت سعادت دنیوی و اخروی شهروندانش را فراهم سازد؟ سفارتهای ما چه مقدار این دستاوردها و ارزشهایی كه تولید كننده این دستاوردها بوده اند را توانسته اند برای كشورهای میزبان و مردمانشان ارائه نمایند و تبیین كنند؟ كافی است نگاهی به فعالیت های مطبوعاتی، ارتباطات آنها با نخبگان همسو و غیر همسو و مردم كشور میزبان، و پایگاههای اینترنتی این سفارتخانه ها - البته اگر داشته باشند! یا فعال باشد - بیاندازید و آن را با فعالیتهای گسترده آشكار و پنهان سفارتهای رقبای جهانی ملّت ایران مقایسه نمایید. به عنوان مثال، مقایسه فعالیت های سفارت انگلستان در ایران (برای جامعه ایرانی) و فعالیت های سفارت ایران در انگلستان (برای جامعه انگلیس) می تواند حاوی نكات جالبی برای طالب حقیقت باشد! در گیر و دار ماجرای اخیر و در جریان تجمعات اعتراضی دانشجویان در برابر سفارت انگلستان در تهران ، نقش بسیار ضعیف و منفعلانه وزارت امور خارجه كشورمان و بیانیه اش - كه بدون هیچ اشاره ای به سوابق امر صادر شد - كاملا مشهود بود. 32 سال از زمان هتك حرمت سفارت ایران در لندن و گروگانگیری كادر آن كه به شهادت 2 تن از دیپلمات های سفارت منجر شد، می گذرد. در این سالها، وزارت امور خارجه، به عنوان متولی دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران، چه عمل موثری در راستای زنده نگاه داشتن یاد آن شهدا، تبیین آن ماجرا و دفاع از حیثیت و عزّت ملّت ایران، و محكومیت دولت انگلستان به عنوان مسئول مستقیم آن حادثه در مجامع بین المللی و نزد افكار عمومی جهانیان انجام داده است؟ سفارتخانه ایران در لندن و كادر مستقر در آن چه اقدامی در این خصوص انجام داده است؟ آیا حتی مراسم سالگردی ساده برای یادآوری این واقعه برگزار می كردند؟ آیا سی سال فرصت كافی برای اینكار نبود؟ همچنین در سالیان اخیر سفارتخانه ها و نمایندگی های سیاسی ایران در لندن، لاهه، پاریس، برلین، اربیل و برخی دیگر كشورها مورد هجوم و هتك حرمت های متعددی از طرف خودفروختگان وابسته به اجانب قرار گرفتند. چه اقدام مؤثر و شایسته ای از جانب وزارت خارجه صورت گرفت؟ اگر وزارت خارجه كشورمان، آن زمان كه بر خلاف تمام معاهدات و قوانین بین المللی و در جنایتی از قبل برنامه ریزی شده، دو دیپلمات ایرانی در محل سفارت بعد از 6 روز گروگانگیری به شهادت رسیدند، یا زمانی كه برخی گروه های خود فروخته با تجاهل دولت میزبان طی دفعات متعدد به هتك حرمت سفارتهای كشورمان پرداختند، با صلابت و مقتدرانه عمل می نمود، امروز شاهد مظلوم نمایی دولت انگلستان و متحدانش علیه ملّت ایران، در پی اشتباهی به مراتب كوچك تر نبودیم. و البته، نمی توان انتظار دفاع از منافع ملّی، صدور انقلاب و رفتار فعالانه و هجومی را از مجموعه ای داشت كه حتی در دفاع از خود نیز عاجز باشند(!).

در یك مدل كلّی سفارت های آمریكا، انگلستان و ایران را در حال حاضر می توان اینگونه تعریف نمود:

سفارت آمریكا: «سعی بر مداخله گری» و موفق در «مداخله گری»

سفارت انگلستان: «سعی بر توطئه چینی» و موفق در «توطئه چینی»

سفارت ایران: «سعی بر خنثی بودن» و موفق در «خنثی بودن»

كه البته در این «خنثی بودن» هم برخی از صاحب نظران تشكیك می كنند(!). چه بسا سفارت و یا كنسولگری ما در یك كشور كه نقش منفی قابل توجهی در ایجاد ناراحتی و نارضایتی در میان ایرانیان مقیم و یا دوستداران ایران - اعم از مسلمان و غیر مسلمان - ایفا می نماید.

دیپلمات مسلمان و سفیر حقیقی «جعفر ابن ابیطالب» - سلام الله علیه - بود. همان شخصیتی كه به شایستگی نمایندگی طرز فكر، گفتمان و عملكرد جامعه خود را در كشور میزبان بر عهده داشت. در كشور میزبان نه تنها تحت تأثیر قرار نگرفت، بلكه تأثیر گذار بود. دانشمندی مجاهد بود كه پس از اتمام مأموریت سیاسی خود، عاشقانه در راه آرمانهای مكتب اسلام جنگید و دو دست و جانش را تقدیم كرد. براستی چه تعداد از دیپلماتهای وزارت خارجه و كادر سفارتها از روحیات اسلامی - انقلابی این چنینی برخوردار هستند؟ ماشین های لوكس، ریزادنس گرانقیمت و تجملات ریز و درشت كجا و انتظار نمایندگی طرز فكر علوی و رساندن پیام حسینی كجا؟ روحیات محافظه كارانه و خنثی كجا و اتخاذ مواضع فعال و رویكردهای نو و تأثیرگذار كجا؟

البته به نظر می رسد مكانیزمهای فعلی نظارت بر وزارت خارجه و سفارتخانه های تحت مدیریت آن نیاز به بازبینی جدی دارد. نمایندگان مجلس كه از طرف قانونگذار مكلف به نظارت بر وزارتخانه ها هستند، چه مقدار فارغ از مسائل حوزه انتخابیه خود، دغدغه نظارت بر فعالیت سفارتخانه های ایران و تحول آنها را دارند؟ در صورت داشتن دغدغه، از چه ابزارها و مكانیزم های مؤثرتری می توانند برخوردار شوند؟

با توجه به شرایط حساس موجود، و لزوم دارا بودن دستگاه سیاست خارجی چابك، انقلابی و تأثیر گذار برای كسب منافع عالیه «انقلاب اسلامی»، دور كردن تهدیدات ازآن و خلق فرصتهای جدید، وقت آن است كه دلسوزان نظام - اعم از نهادهای حكومتی، سازمانهای مردمی و دانشجویی و نویسندگان و تحلیل گران متعهد - توجّه جدی به این مسئله و راه حل های آن مبذول دارند.

حقیقتا آنچه كه اكنون در بسیاری از سفارتخانه هایمان داریم، از كارایی شایسته ای جهت دفاع و تأمین منافع عالیه «انقلاب اسلامی» ملّت ایران، هزاران هزار شهید عظیم الشأن آن و منافع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آن در این مقطع، برخوردار نمی باشد و نیاز به بازنگری جدی دارد.

و در نهایت، از وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، انتظار می رود در مسیر اسلامی شدن گامهایی محكم و عملی برداشته، نماینده شایسته و فعالی برای «انقلاب اسلامی» ملّت بزرگ ایران و آرمانهای والای آن در جهان باشد، و تربیت كننده دیپلماتهایی مبارز، هوشمند و انقلابی با الگویی مانند «جعفرابن ابیطالب» باشد.

به عنوان حسن ختام، كلمات گهربار «بت شكن بزرگ قرن» و «بنیانگذار انقلاب اسلامی» را در اذهانمان ثبت می نماییم:

«وزارت خارجه تنها وزارتخانه ای است كه با اسلامی شدنش بیشتر از سایر وزارتخانه ها می تواند موجودیت اسلامی ما را به خارج نشان دهد و بعكس صدماتی كه به این كشور ممكن است وارد آید ودر سابق از ناحیه سفارتخانه های خارجی در اینجا و سفارتخانه های ما در خارج بر كشور وارد شده بیشتر از دیگران است.» صحیفه نور ج 18 ص 64

والسلام علی من اتبع الهدی

اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان اروپا

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: