کاش خبرنگار نبودم
دلم میگیرد. وقتی همین آقای قلعه نویی گاهی اوقات از رسم جوانمردی و ادب سخن میگوید خیلی دلم میگیرد
کد خبر :
178044
سرویس ورزشی فردا؛مهدی ربوشه- اول: ایراد امیر قلعه نویی فقط این نیست که ادبیات ضعیفی دارد بلکه مشکل اصلی اینجا است؛ او گمان میکند که همیشه شیک و بینقص سخن میگوید و هر بلایی که برمی خیزد از آتش کینه آدمهای مغرضی است که پشت پرده علیه او دست به ائتلاف میزنند.
دوم: امیر سالها است با این ذهنیت در فوتبال ما مربیگری کرده است؛ همین ذهنیتی که انگار عدهای از او و رفتارهایش انتقاد میکنند تا او محو شود و.. همین توهم به کوچکتر شدن او در دایره ادب کمک شایانی کرده است. جالب است، موافقان و در واقع طرفداران دو آتشه او میگویند مخالفان امیر چون چشم دیدن موفقیتهای او را ندارند در موردش بیرحمانه قلم میزنند. در صورتی که بسیاری از مخالفان قلعه نویی همواره بر تواناییهای فنی این مربی تاکید میکنند. او از لحاظ فنی یکی از بهترینهای فوتبال ایران است اما آیا این دلیل خوبی است تا به روی واقعیتهای شخصیت این مربی چشم ببندیم؟ نه، دلیل خوبی نیست. حتی بهانه خوبی هم نیست.
سوم: وقتی محمد مایلی کهن آن بیانیه معروف را علیه امیر قلعه نویی نوشت من یکی از خبرنگارانی بودم که با ادبیات تند آن بیانیه چندان موافق نبودم اما جریان نوچه پروری که در آن بیانیه هم بدان اشاره شده بود لا اقل برای من و خیلی از خبرنگاران امروز امری روشن است. چه خودم با آن جریان به طور مستقیم روبهرو شدهام و البته نیازی به شرح گذشتهها نیست.
چهارم: سالن کنفرانس شلوغ بود. قطبی که رفت. جناب قلعه نویی به سالن کنفرانس آمد. در مورد حریف که با عصبانیت خاصی صحبت کرد. به دور از انصاف و ادب. گل پرسپولیس را بچگانه و حاصل یک سانتر ۷۰ متری خواند. تا اینجای کار همه چیز طبق عادت او پیش میرفت. حریف باید از او گلهمند میشد نه خبرنگاران. اما ادبیات عجیب و غریب قلعه نویی ادامه پیدا کرد. به یکی از خبرنگاران گفت: خواهشا پرت و پلا نگویید. من در مورد موقعیتهای بازی با قلعه نویی صحبت کردم. ترجیح داد از من سئوال بپرسد: «موقعیتهای پرسپولیس را بشمار تا ما هم ببینیم چقدر موقعیت داشت». آن خبرنگار موقعیتها را شمرد. پاسخ بیادبانه امیر به آن خبرنگار همه را متعجب کرد: «اگر سئوال نداری ساکت باش بشین سر جات» خبرنگار مجاب شده بود جوابش امیر را بدهد: «شما ساکت باشید. فوتبال جای آدمهای مودب است نه امثال شما. شما باید ساکت باشید. ۲۰ خبرنگار در این سالن هست که شما مدام به آنها پاسخهای بیادبانه میدهید و احترام آنها را نگه نمیدارید. برای شما متاسفم.»
خیلیها هنوز آن نشست خبری و حاشیههایش را به یاد دارند.
پنجم: از آن روز چند سال میگذرد. اما حمله تازه امیر قلعه نویی به خبرنگاران تنها به بهانه تکذیب یک شایعه به همه آنهایی که دوست دارند مربیان را با ادب ببینند برخورد. همه آنهایی که زحمت میکشند و در نهایت به حاشیه سازی و دروغ پراکنی متهم میشوند.
ششم: امروز دکتر عبدالحمید احمدی، رئیس انجمن ورزشی نویسان ایران در یادداشتی به نقد رای اخیر کمیته استیناف برای دو بازیکن خاطی پرسپولیس پرداخته است. او به کمیته استیناف تاخته است. یادداشتی مبسوط در نقد تخفیف مجازات نصرتی و رضایی. غافل از یک نیم خط واکنش درباره حرفهای اخیر امیر قلعه نویی که به بهانه تکذیب یک خبر گفته است: آنها که بد قلم میزنند نطفهشان مورد دارد! باور کنید درد بیتفاوتی و خنثی بودن رئیس انجمن ورزشی نویسان ایران نسبت به بیادبی یک مربی خیلی بیشتر است تا گستاخی امیر قلعه نویی.
هفتم: دلم میگیرد. وقتی همین آقای قلعه نویی گاهی اوقات از رسم جوانمردی و ادب سخن میگوید خیلی دلم میگیرد. با خودم میگویمای کاش خبرنگار نبودم.