طعم خوش ساندیس!
رضا صیادی/از جایی که ماشین را پارک کردیم تا چهارراه ولیعصر(عج) راه درازی نبود. راستش را بخواهید ما فقط چند دقیقهای گوشه خیابان ایستادیم و اصلا راه چندانی نپیمودیم. اما در همان دقایق کوتاه، یک اتفاق بزرگ در زندگی من رخ داد که برای همیشه لقب زیبای «ساندیسخوری» را نصیبم کرد. اصل ماجرا زمانی آغاز شد که دخترم نتوانست جلوی اشتهایش را بگیرد و با گریه بابا را مجبور کرد که برایش «قوت راهپیمایی» بخرد.
کد خبر :
179710
رضا صیادی : مرد میانسال انگار از قیافه من فهمیده بود که در به در جای پارکم، اشاره کرد که شیشه ماشین را پایین بدهم. به طرف پنجره راننده خم شد و گفت:«راهپیمایی میری؟» گفتم بله، دوباره نگاهی به چشم خریداری انداخت و وقتی دختر یک سالهام را دید که بغل مادرش نشسته و تا خرخره بین کاپشن و کلاه و شال بسته بندی شده، دلش سوخت و گفت:« اگه تا یک ساعت دیگه برمیگردی، بیا بذار جلوی در پارکینگ ما.» وای که چه پیشنهادی داد، آنقدر آن جمله برای من دلچسب بود که حالا -پس از حدود 2 سال- هنوز چهرهاش را با جزئیات به یاد دارم. از جایی که ماشین را پارک کردیم تا چهارراه ولیعصر(عج) راه درازی نبود. راستش را بخواهید ما فقط چند دقیقهای گوشه خیابان ایستادیم و اصلا راه چندانی نپیمودیم. اما در همان دقایق کوتاه، یک اتفاق بزرگ در زندگی من رخ داد که برای همیشه لقب زیبای «ساندیسخوری» را نصیبم کرد. اصل ماجرا زمانی آغاز شد که دخترم نتوانست جلوی اشتهایش را بگیرد و با گریه بابا را مجبور کرد که برایش «قوت راهپیمایی» بخرد. آن روز ساندیس هنوز اسم و رسمی پیدا نکرده بود، اصلا نسبت به شیر کاکائو، آبمیوههای پاکتی و چند رقم خوراکی دیگر که متاسفانه
یادم نیست ارزش پایینتری داشت، اما حکما خدا خیلی ما را دوست داشت که یکی از همان ساندیسهای معروف را نصیبمان کرد که خانوادگی، هر کدام چند قلپی بخوریم. نهم دیماه 88 با چند تصویر در ذهن من ثبت شده، اول همان مرد میانسال که با توجه به احوال این روزهای مردم، پیشنهاد میکنم داستانش را به جای دهقان فداکار در کتابهای درسی ثبت کنند، دوم همان ساندیس که معتقدم مثل «شرابا طهورا» ی بهشت به ما چسبید و سوم حس «ما همه با هم هستیم» که انگار در آن روزهای پرالتهاب، بزرگترین دلخوشیمان شده بود. اگر کمی شعاری میشود پیشاپیش طلب چشمپوشی دارم، ولی در آن روز خاطرهانگیز، مدام احساس میکردم که همه اطرافیانم را می شناسم. انگار همه فرزندان یک خانواده بودیم و حرف حسابمان یکی بود. حالا میشود ریشههای این حس را در آموزههای جامعه شناسانه جستوجو کرد، ولی باور کنید حس آن روز را من در هیچ کدام از راهپیماییهای عمرم تجربه نکردم، حتی در 22 بهمن همان سال. حالا چه اعجازی بود در آن روز با شکوه، خدا میداند. تکمله: پس از پایان راهپیمایی، وقتی عدهای گفتند مردم را به بهانه ساندیس به خیابان کشاندند و مدام بر این کلید واژه تاکید کردند، حسرت
خوردم که ای کاش یک ساندیس هم برای آن مرد میانسال میگرفتم که اگر جای پارک به ما نمیداد، شاید دست از پا درازتر برمیگشتیم. آن جناب هر چند توفیق حضور در راهپیمایی را پیدا نکرد، اما بدون تردید باید در فهرست «ساندیسخوران» نامش را نوشت. مثل خیلیهای دیگر.