آیا «کاسبین فتنه»و «ساکتین فتنه» تفاوتی دارند؟/ مسیری مشترک برای هدفی مشترک

برای کاسبین فتنه هم باید جایگاهی خاص در نظر گرفت . اینان کسانی هستند که در بزنگاههای خاص و در هنگامه بروز فتنه ها به جای آنکه اندوهگین از مبتلا شدن جامعه اسلامی به فتنه باشند خوشحال اند و شادی می کنند . چرا که محمل عرضه خود را یافته اند و می کوشند با هیاهو و غوغا خود را «فتنه شناس اصیل» نشان دهند. مثل اعلای این امر در صفین خود را نشان داد. آنگاه که خوارج مسلکان کاسبکارانه بر فتنه اموی فرود آمدند و ساز خود را کوک کردند و با غوغای جاهلانه عرصه را بر ولی خدا تنگ کردند. اینان در آستانه هر فتنه ای رخ عیان می کنند و در روزگار خاموشی فتنه ها «ساکت» اند.

کد خبر : 181286
سرویس سیاسی «فردا»: در زیارات و روایات بسیاری بر شناساندن فتنه های اعتقادی و عملی ای که در دوران ائمه اطهار رخ عیان کرد بسیار تاکید شده است . مهمترین این روایات تاریخی خطابه هایی است که حضرت زینب و امام سجاد (علیهم السلام) در شام و دربار یزید ایراد کرده اند که می توان از آنها به عنوان منشور مقابله فتنه اموی و اصول مبارزه علوی نام برد. در این خطابه ها نخستین رویکرد شناساندن ذات و اصل فتنه ای است که جامعه اسلامی به آن مبتلا شده و در عین حال ارائه بدیل توحیدی برای این فتنه هاست. فی المثل در خطبه عاشورایی حضرت زینب خطاب به یزید آمده است:« ای پسر آزاد شده آیا این عدالت است که زنان و کنیزان خود را پشت پرده بنشانی و دختران رسول خدا صلی اللّه علیه وآله را اسیر کرده در حالی که پرده از ایشان برداشته و چهره هایشان را آشکار کرده، به دست دشمنان دهی تا از شهری به شهری برند و قومی بیگانه به آنان نگاه کنند و دور و نزدیک و شریف و وضیع به آنها چشم دوزند، در حالی که نه سرپرستی برای آنها مانده نه پشتیبانی؟چگونه می توان از کسی انتظار مراعات داشت که مادرش جگر پاکان را به دندان کشید و گوشتش ازخون شهیدان رویید؟ چگونه در دشمنی ما خانواده اهل بیت علیهم السلام کوتاهی کند کسی که ما را با چشم بغض و کنیه می نگرد؟» در این فراز از خطبه حضرت زینب آنچه را که ذات و اساس فتنه اموی است افشا می کند . ایشان بدون آنکه چیزی را بر اصل فتنه اضافه کنند، بر این امر تاکید دارند که بستر شکل گیری اعتقادی فتنه اموی چه بوده است. ارجاع ایشان به تاریخ صدر اسلام در واقع بیانگر مبانی فکری فتنه اموی است؛ جماعتی که به برکت اسلام آزاد شدند در حالی که همواره عنادشان با اسلام آشکار بوده است . اینچنین حضرت در فضای غبارآلودی که امویان زمامداران دین مطرح می شدند و خاندان رسول الله خارج شده از دین، با یادآوری بستر شکل گیری امویان نشان می دهند که جبهه حق و باطل چگونه در مقابل هم صف آرایی کرده اند و چگونه باید این دو را از هم تمیز داد. پس مشخص است که چگونه می توان به تفکیک میان حق و باطل چشم دوخت. بستر شکل گیری و نحوه سامان یابی هر مسلکی از لحاظ فکری- عملی نشان دهنده آن است که چگونه در جامعه اسلامی طی طریق می کند و گام بر می دارد . در این میان حتی اگر فردی در جبهه حق بود و بعدها به باطل گرایش یافت باید باز هم به نحوه زیست اجتماعی و تکوین تفکر او نگریست که چگونه از حق به باطل گرایش پیدا می کند . فی المثل زبیر کسی بود که در اواسط حیات خود - اگرچه در مسیر حق طی طریق می کرد - به علت وجود رسوبات جاهلی در عقیده اش به باطل گرایش کرد و مقهور جیفه دنیا شد. او کسی بود که به علت همین گرایش به جیفه دنیا به مخالفت با خلیفه سوم برخاست و مشکلش با او انحراف از مسیر سنت رسول الله نبود بلکه به ردای خلافت چشم دوخته بود. این رویکرد و این نوع نگاه به تحولات در واقع توان تحلیلی خاص به مومنان می دهد که در بزنگاههای خاص از «ساکتین فتنه ها» نباشند و در برابر آنها اعلام موضع کنند . این اعلام موضع در سیره ائمه اطهار اما صرفا مبارزه طلبی صرف و هیاهوگری نیست بلکه جهاد عظیم عقیدتی است که با التزام تام به معرفت اسلانی و نه با گزینشگری کاسبکارانه از آن سامان می یابد.در اینجا باید ذات فتنه را نشانه رفت و آن را شناخت و شناساند و این امر جز با تمسک همه جانبه به فکر اسلامی میسر نمی شود. ساکتین فتنه ها کسانی هستند که در بزنگاههای خاص تام و تمام به نظاره می نشینند و فقط نگاه می کنند که مسیر تحولات به کجا می انجامد . آنها بر لب سخنی نمی آورند تا مقهور نشوند . این قشر معمولا از کسانی هستند خود با اهل فتنه سر و سری دارند و برای مدیریت پنهانی فضا لب به سخن نمی گشایند و می کوشند با سکوت حمایت آمز عرصه را بر ولی خدا تنگ کنند. اینان با سکوت خود در واقع راه را بر «کاسبین فتنه» می گشایند و علاوه بر اعانت به اهل فتنه، کسانی را که می خواهند به بهانه مبارزه با فتنه امیال خود را پیش برند یاری می کنند. بنابراین 2 گناه بر ذمه اینان است هم اعانت به اصحاب فتنه و هم یاری غیر مستقیم به کاسبان فتنه... کاسبین فتنه چه کسانی هستند؟ در این میان اما برای کاسبین فتنه هم باید جایگاهی خاص در نظر گرفت . اینان کسانی هستند که در بزنگاههای خاص و در هنگامه بروز فتنه ها به جای آنکه اندوهگین از مبتلا شدن جامعه اسلامی به فتنه باشند خوشحال اند و شادی می کنند . چرا که محمل عرضه خود را یافته اند و می کوشند با هیاهو و غوغا خود را «فتنه شناس اصیل» نشان دهند. مثل اعلای این امر در صفین خود را نشان داد. آنگاه که خوارج مسلکان کاسبکارانه بر فتنه اموی فرود آمدند و ساز خود را کوک کردند و با غوغای جاهلانه عرصه را بر ولی خدا تنگ کردند. اینان در آستانه هر فتنه ای رخ عیان می کنند و در روزگار خاموشی فتنه ها «ساکت» اند . اینان در بنا نهادن شاکله جامعه اسلامی به نعبیر امام (ره) همواره نقش اقلیت نق زن و ایراد گیر را دارند و همواره پرمدعا و بی عمل در مسیر سازندگی جامعه خلل ایجاد می کنند . اما در هنگامه رخ عیان کردن فتنه چنان باز شکاری بر طعمه فرود می آیند و دیگران را به ساکت بودن در برابر فتنه ها متهم می کنند. این امر حربه اینان است و چنانچه گفتیم مثل اعلایشان خوارج است. اینان در هر روزگاری کاری جز بدبین کردن عامه مردم به حقانیت جبهه حق ندارند و می کوشند در هر برهه ماهی خود را از آب گل آلود سیاست بگیرند. اینان فتنه را نعمت می شمارند! چه آنکه در چنین شرایط است که حیاتشان تضمین می شوند اینان همان کسانی هستند که امام (ره) در نفی عقیده کاسبکارانه و متحجرشان چنین فرمود:« در مدرسه فيضيه فرزند خردسالم، مرحوم مصطفي از كوزه اي آب نوشيد، كوزه را آب كشيدند، چرا كه من فلسفه مي گفتم.... ترديدي ندارم اگر همين روند ادامه مي يافت، وضع روحانيت و حوزه ها، وضع كليساهاي قرون وسطي مي شد كه خداوند بر مسلمين و روحانيت منت نهاد و كيان و مجد واقعي حوزه را حفظ نمود.» (منشور روحانيت، ص 10)
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: