خدا باوری در عالم سیاست
حجت الاسلام مسلم احمدلو/براستی تیرِ تهمت، از چله ی دشمنان و مخالفان، قابل انتظار است اما از تیردانِ دوستان، بسی جانفرساست! سرآغاز قصه پرغصه ما آن شد که آقای دکتر زاکانی در وصف یکی از افتخارات نظام ولایی و جبهه اصولگرایی، او را سرباز آقا خوانده بود و همین دفاع، کافی بود که "مداح قالیباف" لقب گیرد که احتمالا "نمک گیر" او شده است. هم او که " از اصول گرایی هم فاصله گرفته "!
کد خبر :
186495
خیلی اهل سیاست و سیاسی نوشتن نیستم و دیر به دیر دستم به سمت قلمِ سیاسی میرود. اما اینبار "بی قرار" شدم تا اینکه قلم در دستم "قرار" گرفت و دلِ سوختهام به نگاشتن چند سطری وادارم کرد. سوخته از بیمهری و حرمت شکنی و تخریب؛ بدعتی ناروا که مقتدایمان در بخشی از خطبههای پرصلابت نماز جمعهی تاریخی 14 بهمن، برای چندمین بار، دردمندانه نقبی به آن زد و ناپسندش شمرد. براستی تیرِ تهمت، از چله ی دشمنان و مخالفان، قابل انتظار است اما از تیردانِ دوستان، بسی جانفرساست! سرآغاز قصه پرغصه ما آن شد که آقای دکتر زاکانی در وصف یکی از افتخارات نظام ولایی و جبهه اصولگرایی، او را سرباز آقا خوانده بود و همین دفاع، کافی بود که "مداح قالیباف" لقب گیرد که احتمالا "نمکگیر" او شده است. هم او که " از اصول گرایی هم فاصله گرفته "! با خود گفتم: دوستان، مفهوم زشتِ واژهی نمک گیر شدن در عالم ناپاکِ سیاست فعلی را میدانند و به برادرانشان انگ نمک گیرشدن و نمک گیرکردن میزنند؟ درست است که بازار بیآبرویی و پرده دری و انگ زدنهای خلاف، سکه رایج بازارِ سراسر خسرانِ سیاست شده؛ ولی ما که بناست سیاستمان عین دیانتمان باشد، چرا؟ مگر تهمت
زدن و آبروبردن در وادی سیاست، از طرف شارع مقدس، استثنا و حرمتش نسخ شده؟! حاشا و کلا! پس کجاست حرمت آبروی مؤمن که از کعبه بالاترش شمرده اند؟ پس تقوا و معادباوری چه شد؟ کجاست آن ورع و تقوایی که ناجی انسان از سقوط در مهالکِ معاصی بود و برفراز منابر، خلقِ مشتاق استماع وعظ و معارف الهی را با آن به ترک عصیان خواندیم و میخوانیم؟ چرا باید بگزاریم بذر کینه ها آنقدر در دلمان ریشه بدواند که تاب تحمل شنیدن حتی تحسین مجاهدان راه خدا را هم نداشته باشیم و عنان زبان و قلم از کف بدهیم؟ راستی چرا به این روز افتادهایم؟ این است مصداق "الحُبفی الله و البغض فیالله" که رحمه للعالمین، آن را وثیقترین رشتهی ایمان خوانده بود؟! ( الکافی، کتاب الایمان و الکفر ، باب " الحب فی الله و البغض فی الله " ، حدیث 6)، آیا این کینه و دشمنی ما خدایی است؟ آیا رواست که دیده بر فروغ این همه افتخار ببندیم و سرداران پاکباختهای را که دل، فقط در گرو مهر ولایت دارند و در میدان عمل نیز در هر منصبی که بودهاند مایه فخر و مباهات نظام ولایی شدهاند و فقط واژهی "بسیجیِ واقعی"، میتواند گویای مناقبشان باشد، به تازیانهی افتراء بنوازیم و به دور شدن
از اصولگرایی متهمشان کنیم؟ مگر ما خط کش فضایلیم؟ و مگر ما شاخص ارزشهاییم؟ چرا نباید ماهم احتمال خطا در تحلیل و قضاوت خود بدهیم و فقط قلیلی را در "صراط مستقیمِ" نظام اسلامی بدانیم و بقیه را با چوب "مغضوب علیهم" و "ضالین" برانیم؟ اما آنهایی را که اینگونه آزردهایم، با تمام این بیمهریها، به خود اجازه ندادهاند که مقابله به مثل کنند و طرف مقابل را مداح و نمکگیرِ دولت یا هر جریان یا حلقهی دیگری خطاب کنند، چون قیامت را باور دارند. به خدا سوگند "مالک یوم الدین" ی که روزی همگان در برابرش به پاسخگویی خواهیم ایستاد و "إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا" (الإسراء:36) ، اقوال و افعال را بیکم وکاست، مواخذه، و آن پرونده اعمالی را که:" ... ما لِهذا الكِتاب لايُغادِر صَغيرةً ولا كبيرةً الا اَحصاها ..." حسابرسی خواهد کرد. (کهف ، آیه 49) امید که امروز به خود آییم و حب و بغضمان را در راه خدا نثار کنیم و آنروز، در زمرهی مؤمنان حقیقی درآییم.