خدا باوری در عالم سیاست

حجت الاسلام مسلم احمدلو/براستی تیرِ تهمت، از چله ی دشمنان و مخالفان، قابل انتظار است اما از تیردانِ دوستان، بسی جانفرساست! سرآغاز قصه­ پرغصه­ ما آن شد که آقای دکتر زاکانی در وصف یکی از افتخارات نظام ولایی و جبهه ­ اصولگرایی، او را سرباز آقا خوانده بود و همین دفاع، کافی بود که "مداح قالیباف" لقب گیرد که احتمالا "نمک ­گیر" او شده است. هم او که " از اصول گرایی هم فاصله گرفته "!

کد خبر : 186495
خیلی اهل سیاست و سیاسی نوشتن نیستم و دیر به دیر دستم به سمت قلمِ سیاسی می­رود. اما این­بار "بی قرار" شدم تا اینکه قلم در دستم "قرار" گرفت و دلِ سوخته­ام به نگاشتن چند سطری وادارم کرد. سوخته از بی­مهری و حرمت شکنی و تخریب؛ بدعتی ناروا که مقتدایمان در بخشی از خطبه­های پرصلابت نماز جمعه­ی تاریخی 14 بهمن­، برای چندمین بار، دردمندانه نقبی به آن زد و ناپسندش شمرد. براستی تیرِ تهمت، از چله ی دشمنان و مخالفان، قابل انتظار است اما از تیردانِ دوستان، بسی جانفرساست! سرآغاز قصه­ پرغصه­ ما آن شد که آقای دکتر زاکانی در وصف یکی از افتخارات نظام ولایی و جبهه ­ اصولگرایی، او را سرباز آقا خوانده بود و همین دفاع، کافی بود که "مداح قالیباف" لقب گیرد که احتمالا "نمک­گیر" او شده است. هم او که " از اصول گرایی هم فاصله گرفته "! با خود گفتم: دوستان، مفهوم زشتِ واژه­ی نمک­ گیر شدن در عالم ناپاکِ سیاست فعلی را میدانند و به برادرانشان انگ نمک­ گیرشدن و نمک­ گیر­کردن می­زنند؟ درست است که بازار بی­آبرویی و پرده ­دری و انگ زدن­های خلاف، سکه­ رایج بازارِ سراسر خسرانِ سیاست شده؛ ولی ما که بناست سیاستمان عین دیانتمان باشد، چرا؟ مگر تهمت زدن و آبروبردن در وادی سیاست، از طرف شارع مقدس، استثنا و حرمتش نسخ شده؟! حاشا و کلا! پس کجاست حرمت آبروی مؤمن که از کعبه بالاترش شمرده­ اند؟ پس تقوا و معادباوری چه شد؟ کجاست آن ورع و تقوایی که ناجی انسان از سقوط در مهالکِ معاصی بود و برفراز منابر، خلقِ مشتاق استماع وعظ و معارف الهی را با آن به ترک عصیان خواندیم و می­خوانیم؟ چرا باید بگزاریم بذر کینه­ ها آنقدر در دلمان ریشه بدواند که تاب تحمل شنیدن حتی تحسین مجاهدان راه خدا را هم نداشته باشیم و عنان زبان و قلم از کف بدهیم؟ راستی چرا به این روز افتاده­ایم؟ این است مصداق "الحُب­فی الله و البغض فی­الله" که رحمه للعالمین، آن را وثیق­ترین رشته­ی ایمان خوانده بود؟! ( الکافی، کتاب الایمان و الکفر ، باب " الحب فی الله و البغض فی الله " ، حدیث 6)، آیا این کینه­ و دشمنی ما خدایی است؟ آیا رواست که دیده بر فروغ این همه افتخار ببندیم و سرداران پاکباخته­ای را که دل، فقط در گرو مهر ولایت دارند و در میدان عمل نیز در هر منصبی که بوده­اند مایه فخر و مباهات نظام ولایی شده­اند و فقط واژه­ی "بسیجیِ واقعی"، می­تواند گویای مناقبشان باشد، به تازیانه­ی افتراء بنوازیم و به دور شدن از اصولگرایی متهمشان ­کنیم؟ مگر ما خط­ کش فضایلیم؟ و مگر ما شاخص ارزشهاییم؟ چرا نباید ماهم احتمال خطا در تحلیل و قضاوت خود بدهیم و فقط قلیلی را در "صراط مستقیمِ" نظام اسلامی بدانیم و بقیه را با چوب "مغضوب علیهم" و "ضالین" برانیم؟ اما آنهایی را که اینگونه آزرده­ایم، با تمام این بی­مهری­ها، به خود اجازه نداده­اند که مقابله به مثل کنند و طرف مقابل را مداح و نمک­گیرِ دولت یا هر جریان یا حلقه­ی دیگری خطاب کنند، چون قیامت را باور دارند. به خدا سوگند "مالک یوم الدین" ی که روزی همگان در برابرش به پاسخگویی خواهیم ایستاد و "إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا" (الإسراء:36) ، اقوال و افعال را بی­کم وکاست، ‍‍ مواخذه، و آن پرونده اعمالی را که:" ... ما لِهذا الكِتاب لايُغادِر صَغيرةً ولا كبيرةً الا اَحصاها ..." حسابرسی خواهد کرد. (کهف ، آیه 49) امید که امروز به خود آییم و حب و بغضمان را در راه خدا نثار کنیم و آنروز، در زمره­ی مؤمنان حقیقی درآییم.
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: