آن دارای مدرک لیسانس فلسفه از یو سی ال اِی... آن که فراستی میگفت: «کارش بد نیست، اِی»!

برخی از مورخین آورده اند که چهره خدا به این دلیل در چشم مولانا کدر گشته بود که تا پانزده سالگی مادر بزرگ، شیشه عینک او پاک همی کرد و از آن پس کسی این کار برایش نکرد. پس عینکش غبار همی گرفت و رنگش به سیاهی نهاد. از آن پس کلاً همه چیز را سیاه می دید! و فیلم های سیاه می ساخت و کاغذ فراوان سیاه می کرد و زاغ سیاه دیگران چوب همی زد و آنان به دنبال نخود سیاه فراوان فرستاد!! - طاعاتش مأجور الهی آمین!

کد خبر : 204734
سرویس خواندنی های «فردا»: مطلب پیش روی از سری مطالب ستون ویژه "تذکرة الرجال " فردا است. "رفیق بی کلک" و "پ.خالتور" نویسندگان این بخش هستند که با نگاهی متفاوت و طنزگونه به بررسی احوالات چهره های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و .. می پردازند. در این مطلب «پ.خالتور» به سراغ «داریوش مهرجویی»رفته‌ است.
******************************************
آن شمع هنر فیلم سازی، آن که در ده فیلمش انتظامی کرده بود بازی، آن صاحب تبع زمانه، آن که فیلم گاوش شد جاودانه!، آن مدیر یک سالة هتل آتلانتیک!!، آن مترجم کتاب درجه سة جهان هولوگرافیک!!، آن آقای نویسنده ومترجم و کارگردان، آن مرتبط کننده انسان با نیمی از کهکشان!!، آن به راه انداز موج نوی سینما، آن که بود سینمای روشنفکری را ناخدا، آن که از غیبِ عالم می داد خبر، آن داور جشنواره‌های معتبر، آن نوازنده سنتور و پیانو، آن که نصیریان را کرد آقای هالو!!، آن که می داد برای مامان مهمانی!!، آن کارگردان بانو و پری و بمانی، آن قطب مشایخ اهل هنر، آن که سر اکران فیلم هاش همیشه بود امّا و اگر، آن سازنده فیلم اجاره‌نشین‌ها، آن که برد کلی جایزه با فیلم لیلا، آن که می آورد به سینما کلی تماشاچی، آن سازنده سنتوری و پستچی،آن دارای مدرک لیسانس فلسفه از یو سی ال اِی، آن که فراستی میگفت: «کارش بد نیست، اِی!!»، آن که قلمه زده بود هامون رو به درخت گلابی!!، مولانا داریوش خان مهرجویی - دامت توفیقاته-. متولد درخونگاه در محله شاپور بود ودوستدار نوازندگان سنتور بود و عاشق اصفهان و دشتی و ماهور بود و معاشر همیشگی سانسور بود و قطب مقابل سلحشور بود و در کارنامه اش سیمرغ به وفور بود و در میان جامعه ایرانی مشهور بود و گر کار ترجمه نمی کرد نور علی نور بود!! نقل است که ابتدای کار او این بود که دایه ای داشت که از برشیخ لالایی می خواند. شبی چنان که در گهواره شیخ را شیر همی داد در گوش او نجوا می کرد که: «لا لا، لا لا، در اين دنيا كه مردانش عصا از كور مي دزدند، من از خوش باوري اينجا محبت جستجو كردم» با قلّت سن این سخن در جان مولانا اثر نمود و شیخ شیشه شیر رها کرد و باد گلویی نثار فرمود و به خوابی شیرین فرو رفت!! حضار که این کرامت دیدند، از شدت تعجب نیمی از حال برفتند و نیمی گریان آواره بیابان همی گشتند!! پس از آن حادثه عظیم!! نام او مهرجویی نهادند و عینکی بر چشمانش نهادند که تا آخر عمر از چشم برنداشت این کرامات و عجایب بود که کارش کم کَمَک بالا گرفت! نقل است طاعات و عبادات او شهره شهر بود و نُقلِ مجالس. در جایی فرموده بود: «مادر بزرگم از آن نمازخوان‌های دوآتشه بود. و تحت تأثیر فضای روحانی او، من هم از سن هفت تا پانزده‌سالگی!، شده بودم یک مسلمان واقعی!! نماز و روزه‌ام یک آن! ترک نمی‌شد!!! اما از پانزده سالگی به بعد، درست آن موقعی که نماز و روزه‌ام به حساب می‌آمد!!، شک در دلم نشست و ایمانم رفت از دست!! و چهره خدا تدریجاً کدر شد!!» برخی از مورخین آورده اند که چهره خدا به این دلیل در چشم مولانا کدر گشته بود که تا پانزده سالگی مادر بزرگ، شیشه عینک او پاک همی کرد و از آن پس کسی این کار برایش نکرد. پس عینکش غبار همی گرفت و رنگش به سیاهی نهاد. از آن پس کلاً همه چیز را سیاه می دید! و فیلم های سیاه می ساخت و کاغذ فراوان سیاه می کرد و زاغ سیاه دیگران چوب همی زد و آنان به دنبال نخود سیاه فراوان فرستاد!! - طاعاتش مأجور الهی آمین!-این شدت خدا ترسی شیخ، سبب گشته بود که وصیت فرماید: «ما از شب اول قبر می ترسیم، ما را شب دوم خاک کنید!» نقل است یکی از اصحاب رسانه ملی او را گفت: «یا شیخ نظر شما در باب صدا و سیما چیست؟» پس مولانا مهرجویی به کیاست فرمود: «تلویزیون جداً باعث افزایش سطح سواد آدم می شود. به طور مثال خود من، هربار که در خانه تلویزیون روشن می شود، به اتاق می روم و در را می بندم و یک کتاب حسابی می خوانم!» و اضافه کرد: «ز نسل سوخته ی ما که گذشت, ولی نسل پدرسوخته ی بعد ما چه کار خواهد کرد!!؟» از کرامات مشترک او و منتقدان سینمایی، آن که سه فیلمِ گاو، هامون و لیلا هر یک به تنهایی، به عنوان بهترین!! فیلم تاریخ سینمای ایران معرفی شدند!! یاللعجب!! نقل است او را گفتند: «یا شیخ بزرگترین مسأله و مشکلی که ذهن شما را در رابطه با سینما به خود مشغول کرده است، چیست؟» شیخ به طریق استیصال فرمود: «یه عمر رفتیم سینما، آخر نفهمیدیم دسته های صندلی ماله خودمان است یا بغل دستی مان!!» تیز بین مردی بود این مهرجویی!!
پ. خالتور
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: