«پیشرفت» و تشکیل حکومت اسلامی جهانی
حجت الاسلام قاسم روانبخش/ایرادی که به گفتمان های گذشته می گیرند و بسیار هم وارد است در همین نکته نهفته است که آن گفتمانها نگاه تک بعدی داشتند و هر کدام یکی از ابعاد اقتصادی یا سیاسی را پر رنگ می دیدند و از سایر ابعاد غفلت می کردند. اصطلاح توسعه در دولت کارگزاران خلق شد. اما مسئولان وقت اجرایی توسعه را معادل با اقتصاد می دانستند و نسبت به سایر مقوله ها مثل فرهنگ و عدالت بی توجه بودند. در همین دوران شاهد تذکرات رهبر معظم انقلاب نسبت به این بی توجهی ها هستیم.
پیشرفت گفتمان الهی است چرا که خداوند خود نیز می خواهد انسانها به سمت تعالی پیشرفت کنند و گام بردارند. فرستادن انبیاء برای همین منظور است که انسانها هدایت شوند به سمت تعالی. ذیل همین الهی بودن این گفتمان می توان گفت که گفتمان فرج و انتظار هم همان گفتمان پیشرفت است چرا که روبه سوی تعالی دارد. حضرت محمد (ص) فرمودند که بالاترین کارهای امت من انتظار گشایش است. این که ما انتظار امام را می کشیم در حقیقت برای یک هدفگذاری مهم یعنی تشکیل جامعه اسلامی و ایده آل است و این خود نیز عین پیشرفت است.
در همین راستا مشخص است که هر چه هدف متعالی تر و بزرگتر باشد، به همان نسبت هم تلاش برای رسیدن به آن و تحقق مصادیق آن بیشتر و بیشتر می شود. نمی شود هدف بلند داشت ولی متناسب با آن هدف بلند عمل نکرد و به حوادث و اما و اگر ها دل خوش کرد. امام خمینی (ره) وقتی می خواستند انقلاب اسلامی را صورت بندی کنند و نهضت خود را از سال 42 شروع کردند، هدف گذاری نموده و هدف بلند و متعالی یعنی نابودی استکبار و برقراری حکومت اسلامی را انتخاب کردند. برای رسیدن به این هدف بزرگ، مجدانه هم تلاش کردند تا به پیروزی رسیدند. رفتار و عملکرد امام در طول حیات سیاسی و اجتماعی شان را که بررسی کنیم می بینیم گفتمان آن امام (ره) هم چیزی جز گفتمان پیشرفت به مفهوم الهی و دینی آن نیست.
اما تحقق این گفتمان در حوزه اجرایی باید همه جانبه باشد. پیشرفت تک بعدی نیست. ذوابعاد است و اگر تنها منحصر به یک بعد شود به کل مقوله توسعه یا پیشرفت آسیب می زند. ایرادی که به گفتمان های گذشته می گیرند و بسیار هم وارد است در همین نکته نهفته است که آن گفتمانها نگاه تک بعدی داشتند و هر کدام یکی از ابعاد اقتصادی یا سیاسی را پر رنگ می دیدند و از سایر ابعاد غفلت می کردند. اصطلاح توسعه در دولت کارگزاران خلق شد. اما مسئولان وقت اجرایی توسعه را معادل با اقتصاد می دانستند و نسبت به سایر مقوله ها مثل فرهنگ و عدالت بی توجه بودند. در همین دوران شاهد تذکرات رهبر معظم انقلاب نسبت به این بی توجهی ها هستیم. نتیجه این نگاه تک بعدی به اقتصاد و سیاست های تعدیل آن شد که برخی استانها رشد کردند و برخی دیگر در محرومیت ماندند و برخی حوادث مثل اسلام شهر و مشهد بوجود آمد که ناشی از افزایش زیاد تورم و مشکلات اقتصادی برای مردم بود.
در دولت اصلاحات هم توسعه و پیشرفت را معادل توسعه سیاسی گرفتند و اقتصاد و عدالت را فراموش کردند. دولت احمدی نژاد اما عدالت را سرلوحه خود قرار داد. یعنی اقتصاد و عدالت را با هم دید. اما این دولت هم که انتظارات دینی زیادی از آن می رفت در نهایت نسبت به مقوله فرهنگ بی توجه بود. در یکی از دیدارهای دولت با رهبر معظم انقلاب وقتی رئیس جمهور گزارش عملکرد در حوزه های مختلف دادند، مقام معظم رهبری پرسیدند پس حوزه فرهنگ چه شد؟ رئیس جمهور گفتند وقت نبود نخواندیم. اما ایشان فرمودند این نشان می دهد که فرهنگ برایتان اولویت نداشته واگرنه گزارش های مربوط به آن را در ابتدا می خواندید. رهبر معظم انقلاب همچنین فرمودند که فرهنگ مظلوم واقع شده است. به هر روی نگاه همه جانبه به توسعه و پیشرفت در هیچ کدام از این گفتمانهای یاد شده نبود.
دبیر سیاسی هفته نامه پرتو سخن منبع:دیده بان هفته