رودررویی با ایران، «حفاظت» از اسرائیل/ تاکتیک های مقابله با کاسترو دوباره تکرار می شود

هم‌اکنون بیش از یک سال است ارتش امریکا آشکارا از مخالفان سوریه حمایت نظامی می‌کند. در میان این شورشی‌ها، تروریست‌های القاعده و سالافیست‌ها هم آموزش دیده و سلاح دریافت کرده‌اند. همراه امریکا در این برنامه فرانسه، بریتانیا، قطر و ترکیه با نیروهای ویژه‌شان هستند. هزینه‌های این برنامه‌ها را عربستان سعودی و قطر پرداخت می‌کنند. جنگ در سوریه همچنین جنگ در فلسطین خواهد بود. جنبش مقاومت در سرزمین‌های اشغالی را ضعیف خواهد کرد. همچنین جایگاه دولت نتانیاهو را قوی‌تر می‌کند.

کد خبر : 208668
سرویس بین الملل «فردا»:

وبسایت«گلوبال ریسرچ» در نوشته ای به قلم پرفسور میشل چوسوودووسکی به شرح دلایل واقعی مداخله غرب در امور داخلی سوریه پداخت و نوشت:

وزیرامور خارجه‌ی امریکا هیلاری کلینتون خواستار دخالت نظامی بشردوستانه در خاک سوریه شده‌، تا مقابل قساوت‌هایی قد علم کنند که به دستور و توسط دولت بشار اسد انجام گرفته‌اند. کلینتون منطق منحرف خود را در حالی گسترده عرضه می‌کند که «نیروی مخاصم» قرار گرفته مقابل دولت اسد شامل بر تروریست‌های مسلح القاعده نیز می‌شوند، دولت اسد برای مقابله به چنین تروریست‌هایی مجرم شمرده می‌شود، آن‌هم بدون ارائه‌ی مدارکی واقعی، عنوان می‌شد که دولت به قتل‌عام مردم خود مشغول است.

درحقیقت درگیری‌های دولت و کشتارها به‌واسطه‌ی یا توسط نیروهای مسلح، گروهک‌های ترور و چریک‌هایی انجام می‌گیرند که مورد حمایت نیروهای ارتشی غرب قرار دارند و از سلاح‌های همین ارتش‌ها نیز در شورش‌های خود استفاده می‌کنند.

قتل‌عام‌ها در راستای اجرای برنامه‌ای پوششی اجرا می‌شوند. دشمن غرب به‌خاطر این قتل‌عام‌ها سرزنش خواهد شد. به‌دلیل همین قتل‌ها دلایل کافی برای توجه دخالت نظامی بشردوستانه ارائه می‌گردد.

در زبان نظامی امریکا، به این عملیات می‌گویند «کشتار گسترده برای پیشبرد امور»، ریشه‌های چنین برنامه‌هایی به «عملیات نورث‌وودز» باز می‌گردد، برنامه‌هایی با سوءشهرت فراوان در طرف پنتاگون که در سال 1962 میلادی اجرا شد، در این عملیات شهروندان کوبایی میامی به قتل رسیدند، تا دلایل کافی برای حمله به کوبا مهیا شود. این عملیات شامل بر ترور مهاجرین کوبایی، غرق قایق‌های مهاجرین در دریاهای آزاد، سرقت هواپیما، منفجر کردن یک قایق امریکایی و حتی انجام عملیات‌های تروریستی در خاک امریکا می‌شد.

این برنامه‌ها به‌منظور انحراف جامعه‌ی امریکا و جامعه‌ی جهانی اجرا می‌شدند تا همگی حامی جنگ علیه رهبر جدید کوبا، فیدل کاسترو کمونیست شوند. اسناد این عملیات در سال 2001 میلادی منتشر شدند.

همانند این عملیات، کشتار مردم سوریه بانی «خلق موجی موثر برای انجام جنگ» می‌شود، یعنی عموم جامعه از حمله‌ی ناتو علیه سوریه دفاع خواهند کرد. هیلاری کلینتون می‌گوید: «جامعه‌ی جهانی نمی‌تواند همین‌طور بیکار بنشیند، و ما بیکار نخواهیم نشست.»

ورای این شور و هیاهو، نگرانی «جامعه‌ی جهانی» وجود دارد. آیا امریکا برای کمک به مردم سوریه خواهد رفت؟ یا درحقیقت، دلایل اصلی جنگ امریکا علیه سوریه چه می‌توانند باشند؟

در مقاله‌ای منتشر شده در ماهنامه‌ی «سیاست خارجی» در جواب همین سوال جیمز پی. رابینز می‌نویسد: «دلیل واضح این جنگ، پایان دادن به خط ارتباطی ایران به دریای مدیترانه است، پاداشی که ارزش این جنگ را توجیه می‌کند.»

اسناد موجود پنتاگون و همچنین گزارش‌های مستقل نشان می‌دهند که عملیات مشترک واشنگتن و تل‌آویل علیه سوریه، بیش از 20 سال است که در جریان هستند.

هدف ایران، دلیل؛ حفاظت از اسرائیل

به‌گفته‌ی جیمز پی. روبین، جنگ شکل گرفته علیه سوریه تنها قدمی اول برای جنگ علیه ایران است. این بخشی از سیاست‌های نظامی مشترک امریکا و اسرائیل به‌منظور ضعیف‌تر ساختن ایران و «حفاظت از اسرائیل» است. روبین می‌گوید، «انگار ما به‌اندازه‌ی کافی درباره‌ی احتمال حمله‌ی موشکی اسرائیل به ایران نشنیده باشیم.»

مدیر بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها می‌گوید: «اگر اتحادیه‌ی عرب علاقه‌ای به کشتار زنان و کودکان سوری ندارد (هرچند چشم‌های خشمگین آنان همیشه متوجه اسرائیل است)، و سازمان همکاری‌های اسلامی کوچک‌ترین اهمیتی به جنگ داخلی مسلمانان که منتهی به کشتار مسلمانان می‌شود نشان نمی‌دهد، چرا ما امریکایی‌ها باید نسبت به این موضوع این‌قدر هیاهو بلند کرده باشیم؟ ... (جواب) چون سوریه، به‌رهبری اسد، مهم‌ترین همراه و پشتیبان ایران است. و ایران به تنهایی روبه‌روی برنامه‌های استراتژیک امریکا قد علم کرده است.» (شماره‌ی 30 می 2012 مجله‌ی نشنال ریویو را ببینید.)

مسیر فشار به تهران از دمشق می‌گذرد. هدف مشترک امریکا، ناتو و اسرائیل در سوریه، براندازی دولت مل این کشور و قطع نفوذ ایران در این منطقه است (که شامل بر حمایت‌های سوریه از جنبش آزادی‌بخش فلسطین و حزب‌الله لبنان می‌شود.) هدف کنار زدن تمام جبهه‌های مقاومت علیه صهیونیست‌هاست. جیمز پی. روبین در مقاله‌اش می‌گوید:

«سوریه به چنین نقطه‌ای رسیده است. رابط استراتژیک بین جمهوری اسلامی و رژیم اسد است که به ایران اجازه می‌دهد امنیت اسرائیل را زیرسئوال ببرد. در سه دهه‌ی خصومت بین تهران و تل‌ آویل، درگیری مستقیم نظامی هیچ‌گاه بین دو کشور صورت نگرفته است، مگر از طریق حزب‌الله لبنان، که در سوریه و با کمک ایران آموزش یافته‌اند. هرچند دولت جمهوری اسلامی مرتباً تهدید خود علیه اسرائیل را اثبات کرده است. سقوط رژیم اسد، این پیوند خطرناک را نابود می‌کند.»

برنامه‌ی جنگ امریکا / اسرائیل علیه دولت سوریه

روبین برنامه‌ی پنتاگون را بازگو می‌کند: راه‌حل دیپلماتیک ممکن نخواهد شد، تحریم‌ها عاقبت اثری نخواهند گذاشت. وی می‌گوید: «تنها تهدید نظامی دولت اسد را کنار خواهد زد. امریکا به سه دلیل عمده نمی‌تواند برنامه‌ای مشابه لیبی پیاده کند. برخلاف ارتش آزاد لیبی، مخالفان سوری متحد و یکپارچه عمل نمی‌کنند. اتحادیه‌ی عرب همانند لیبی خواستار حمایت نظامی نشده است. و روسیه، همراه بلندمدت دولت اسد، آشکارا مخالف چنین طرحی است.»

به‌گفته‌ی روبین، اولین قدم موثر امریکا، همراه شدن با هم‌پیمانان خود در منطقه است: شیخ‌نشین‌های عرب یعنی قطر، عربستان سعودی و ترکیه تا نیروهای نظامی مخالف دولت سوریه را جمع‌آوری کرده، آموزش داده و سلاح در اختیارشان قرار دهند.

این قدم برداشته شده است. هم‌اکنون بیش از یک سال است ارتش امریکا آشکارا از مخالفان سوریه حمایت نظامی می‌کند. در میان این شورشی‌ها، تروریست‌های القاعده و سالافیست‌ها هم آموزش دیده و سلاح دریافت کرده‌اند. همراه امریکا در این برنامه فرانسه، بریتانیا، قطر و ترکیه با نیروهای ویژه‌شان هستند. هزینه‌های این برنامه‌ها را عربستان سعودی و قطر پرداخت می‌کنند.

منحرف ساختن سازمان ملل

قدم دوم به گفته‌ی رابین، «جلب حمایت جهانی برای انجام حملات هوایی است.» چنین چیزی خلاف اساس‌نامه‌ی سازمان ملل است و روسیه هیچ‌وقت از چنین حمله‌ای حمایت نخواهد کرد. چنین طرحی مشابه عملیات‌های ناتو بر خاک لیبی است. واشنگتن مدت‌هاست تلاش می‌کند نظر سازمان ملل را منحرف سازد. هرچند اگر به نتیجه نرسند، «بدترین سناریو عمل کردن خارج از سیاست‌های شورای امنیت سازمان ملل خواهد بود.»

«در بدترین شرایط، خشونت‌ها گسترش یافته و نیاز به حمله‌ی نظامی بیشتر می‌شود... شورای امنیت چندپارچه می‌شود، طرح کوفی عنان دیگر ارزشی نخواهد داشت و اعضای شورای امنیت و مجمع عمومی تنها آماده‌ی قبول حمله‌ی نظامی خارج از طرح کوفی عنان و خارج از قدرت شورای امنیت خواهند شد.»

روبین همچنین می‌گوید آلمان در هنگام حملات نظامی به نیروهای ناتو ملحق خواهد شد. و چون سوریه در اتحادیه‌ی عرب منزوی است، پس حمایت بیشتر کشورهای عربی نیز موجود خواهد بود.

مقاله‌ی روبین می‌گوید حمایت از نیروهای مخالف دولت اسد با همراهی حملات هوایی ادامه خواهند یافت. هیچ‌گونه حضور زمینی در خاک سوریه از طرف غرب اجرا نخواهد شد. حملات هوایی، با همراهی حملات زمینی نیروهایی مانند القاعده، دولت اسد را کنار خواهند زد.

چنین حمله‌ای، بدون حضور نیروهای زمینی، هزینه‌های محدودی برای دولت امریکا خواهد داشت. پیروزی سریع و موثر به‌دست نخواهد آمد، بلکه تدریجی اجرا خواهد شد. هرچند نتیجه‌اش قطعی خواهد بود: ایران منزوی می‌شود، نمی‌تواند همانند گذشته در خاورمیانه موثر باشد. رژیم بعدی سوریه، قطعاً دوست غرب خواهد شد. امریکا حامی کشورهای دموکراتیک‌تر جهان عرب خواهد بود، نه رژیم‌های فاسد، و دیدگاه مردم عرب نیز تغییر خواهد کرد.

در تمامی این برنامه‌ها، ارتش اسرائیل علنی ظاهر نخواهد شد. هرچند عملیات امریکا و اسرائیل مشترک خواهند بود. و حضور اسرائیل بیشتر برابر تفاهم‌نامه‌های نظامی تل آویل و آنکارا خواهد بود.

جنگ در سوریه همچنین جنگ در فلسطین خواهد بود. جنبش مقاومت در سرزمین‌های اشغالی را ضعیف خواهد کرد. همچنین جایگاه دولت نتانیاهو را قوی‌تر می‌کند.

جنایت‌های جنگی به نام حقوق بشر انجام می‌گیرند: چیزی که ما واقعاً احتیاج داریم، تغییر رژیم‌های حاکم در امریکا و اسرائیل است.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: