اون پایین را نگاه کن! درست مثل بهشت می ماند
فارس: بعد از پیروزی انقلاب با چند نفر دیگر از نیروی هوایی خدمت امام رفتند. برگشتنی تا چند روز خوشحال بود. می گفت «نگاهم کن ببین قیافه ام نورانی نشده، آخر امام را بوسیده ام.» به گزارش خبرنگار ادبیات انقلاب اسلامی؛ 15 مرداد 1366 روزی است که سرلشگر خلبان عباس بابایی -معاون عملیات نیروی هوایی ارتش- به شهادت رسید. به مناسبت این روز برش هایی را از کتاب «آسمان1-بابایی به روایت همسر شهید» نوشته ی علی مرج را برایتان انتخاب کرده ایم. «عباس بابایی آخرین پروازش را عید قربان انجام داد. همسرش همان وقت در مکه منتظر آمدنش بود. فرصت کمی مانده بود و مرد که از چند وقت پیش تقریبا نخوابیده بود، کارهای زیادی داشت که باید انجام می داد.» *** آقایی کنار اتوبوس مداحی می کرد و صلوات می فرستاد. یک باره گفت «سلامتی شهید بابایی صلوات» پاهایم دیگر جلوتر نرفتند. برگشتم به عباس گفتم «این چه می گوید؟» گفت «این هم از کارهای خداست» (ص12و13) درگیری های اول انقلاب در اصفهان زیاد بود. اولین شهری بود که در آن حکومت نظامی اعلام شد. عباس علاوه بر کارهایی که در داخل پایگاه می کرد و گروهی که برای مبارزه با رژیم تشکیل داده بود، تهران هم زیاد می رفت و می آمد. بعدها فهمیدم در کمیته برنامه ریزی ورود امام شرکت داشته. از آمدن امام خیلی خوش حال بود. بعد از پیروزی انقلاب با چند نفر دیگر از نیروی هوایی خدمت امام رفتند. برگشتنی تا چند روز خوشحال بود. می گفت «نگاهم کن ببین قیافه ام نورانی نشده، آخر امام را بوسیده ام.» (ص27) حقیقت همسایه دیوار به دیوار مرگ بود و مرد حقیقت را یافته بود. یاد جبهه های جنوب افتاد. جایی که راحت می شد او را که گوشه قرارگاه خاتم الانبیا نشسته و قرآن می خواند، با یکی از بسیجی ها اشتباه گرفت. آن جا مرگ شوخی رایجی بود. موشکی سرگردان، گلوله ای به تصادف رها شده از پدافندی خواب آلود و چند لحظه بعد … چند لحظه بعد همین الان بود. همین الان هم مرگ شاید داشت از پشت درختی، خوشبختی خانوادگی شان را تماشا می کرد. (ص35) می دانستم وقتی بیرون از خانه است خواب و خوراکش تعریفی ندارد. لباس پوشیدنش هم که اصلا به خلبان ها نمی رفت. بعضی وقت ها به شوخی می گفتم «اصلا تو با من راه نیا. به من نمی آیی.» می خواستم اذیتش کنم. می گفت «تو جلو جلو برو، من پشت سرت می آیم. مثل نوکرها.» شرمنده می شدم. فکر می کردم مگر این دنیا چه ارزشی دارد. حالا که او مب تواند این قدر به آن بی اعتنا باشد من هم می توانم. می گفتم «تو اگر کور و شل و کچل هم باشی، باز مرد موردعلاقه من هستی.» (ص36) پایگاه هوایی تبریز. روز عید قربان. … پدرش گفته بود در تعزیه برایش نقشی در نظر گرفته اند که اگر بتواند بیاید. مرد نمی توانست. پرواز داشت. … هواپیمای اف-5 به دستور او کاملا مسلح شده بود. … ماموریت با موفقیت انجام شد. در مسیر برگشتن، کوه های بلند زیر پایشان، دشتی سبز را در بر گرفته بودند. از توی کابین پایین را نگاه کرد. بهشت هم شاید جایی مثل همین بود. … «اون پایین را نگاه کن! درست مثل بهشت می ماند.» (ص45) امام خواسته بودند «جنازه را دفن نکنید تا خانمش بیاید» او را سه روز نگه داشته بودند تا من برگردم و حالا برگشته بودم و باید بدن او را روی دست ها می دیدم. حالم قابل وصف نبود. حال آدمی که عزیزش را از دست بدهد چه طور است؟ در شلوغی تشییع جنازه نتوانستم ببینمش. روز شهادت عباس عید قربان بود. روزی که ابراهیم خواسته بود پسرش را قربانی کند. درست سر ظهر. عباس سرم کلاه گذاشته بود. مرا فرستاده بود خانه ی خدا و خودش رفته بود پیش خدا. (ص49)