همه توجهات به متن؟
رضا گرمابدری/آمدن و يا نيامدن سران چند كشور و حتي آمدن و يا نيامدن رئيس پيشين(مصر) جنبش عدم تعهد آنقدر مهم نيستند كه با پرداختن به آنها تمركز به موضوع اصلي از بين برود. در چند روز مانده به برگزاري نشست كسي نبايد به مهم جلوه دادن امور حاشيه اي بپردازد و اگر هم پرداخت، نبايد به آن اعتنا شود.
کد خبر :
213659
رضا گرمابدری: حدود دو هفته به برگزاري بزرگ ترين نشست بين المللي تاريخ ايران، نشست سران جنبش عدم تعهد در تهران، باقي مانده است. صرف برگزاري اين نشست در ايران بر ابعاد اهميت آن افزوده است؛ از اين رو بايد در انتظار تمركز دقيق رسانه هاي جهاني بر اين رخداد بسيار مهم بود. نظر به اين اهميت از مدت ها پيش درباره آن در داخل و خارج بحث هايي در گرفته است كه به نظر مي رسد بيشتر آنها حاشيه اي هستند و نبايد با دامن زدن به آن موضوع اصلي تحت الشعاع قرار گيرد. برخي از اين بحث هاي حاشيه اي عبارتند از: 1- محل برگزاري نشست؛ فرايند تعيين محل برگزاري نشست از كيش تا تهران كه در سال 1389
آغاز شد در زمان خودش موضوع مهم و قابل تأملي بود كه در حال حاضر به سبب اينكه تهران براي برگزاري نشست مشخص شده اهميتش را از دست داده و لزومي ندارد به مباحث كيش و اصفهان پرداخته شود. 2- انتقاد از هزينه ها؛ اين روزها برخي با ميان كشيدن بحث گراني و قراردادن آن در كنار هزينه هاي برگزاري نشست سران جنبش عدم تعهد با لحن، موضع و منطقي به ظاهر دلسوزانه از هزينه هاي در نظر گرفته شده كه بخش قابل توجهي از آن به ساخت بنا اختصاص دارد انتقاد مي كنند كه اين انتقاد دلسوزانه به اصل اهميت نشست لطمه وارد مي كند و به نظر مي رسد برخي از انتقادها هم با همين هدف صورت مي گيرد. 3- آمدن و يا
نيامدن مرسي؛ قطع روابط درازمدت ايران و مصر و رياست فعلي مصر بر جنبش عدم تعهد و رئيس جمهور شدن مرسي در مصر، پس از سقوط حسني مبارك و لزوم تحويل رياست جنبش عدم تعهد به ايران، حضور و عدم حضور مرسي در تهران را به موضوع مورد توجه تبديل كرده و بعضي نيز عمداً به آن دامن مي زنند. اين مسئله طي چند روز گذشته فراز و فرودهاي متفاوتي داشته و تا زمان نگارش نوشتار حاضر، آخرين خبر نقل شده در اين باره از روزنامه الحيات اين است كه مرسي در نشست حاضر نمي شود و احتمال دارد هشام قنديل، نخست وزير و يا وزير امور خارجه مصر به نيابت از مرسي در نشست تهران شركت كنند. 4- ابهام درباره حضور چند
تن از حكام حاشيه خليج فارس؛ از ميان برخي از حكام كشورهاي حاشيه خليج فارس زمزمه هايي دال بر عدم حضور آنها در نشست تهران به گوش مي رسد. گفته مي شود، اين واكنش نه چندان قطعي و روشن، ناشي از اتفاقاتي است كه در منطقه افتاده و موجب تيرگي روابط برخي از اين كشورها با ايران شده است. 5- دعوت از حاكم بحرين و عربستان؛ ايران به عنوان ميزبان نشست كه قرار است رياست دوره اي جنبش عدم تعهد را به عهده بگيرد وظيفه دارد از همه اعضا دعوت كند، برخي معتقدند به سبب جنايت هاي حكام بحرين و عربستان در كشورهاي شان نمي بايست از آنها براي حضور در نشست تهران دعوت مي شد. با اينكه نگاه به موضوع از
اين زاويه قابل توجه و تأمل است، نمي تواند در برابر كليت مسئله پذيرفته شود. پس از اشاره به مسائل حاشيه اي كه ممكن است به نوبه خود و در جاي خود اهميت خاص داشته باشد كه بحث آن گذشت به موضوع اصلي پرداخته مي شود. موضوع اصلي، برگزاري شانزدهمين نشست سران جنبش عدم تعهد در تهران است كه در اين نشست جمهوري اسلامي ايران رياست سه ساله آن را به عهده مي گيرد. اهميت موضوع هم به اين است كه استكبار جهاني چند سالي است كه با تمام توان تلاش مي كند با اجرا كردن برنامه هاي مختلف و به خدمت گرفتن تبليغات گسترده و پر هزينه از اهميت منطقه اي و جهاني ايران بكاهد و وانمود كند، ايران كشوري
منزوي، فراموش شده و فاقد جايگاه معتبر و تأثيرگذار است. برگزاري اين نشست كه احتمالاً از 120 كشور عضو در آن شركت مي كنند، تمام تلاش استكبار را كه در ماه هاي اخير بسيار بيشتر و پرهزينه تر شده است، هدر مي دهد و آنها چه بخواهند و چه نخواهند نام پرآوازه ايران اسلامي پرآوازه تر در جهان طنين انداز خواهد شد. از حسن تصادف، اين نشست درست در زماني برگزار مي شود كه استكبار گمان مي كرد با اقداماتي كه صورت داده مي تواند تاحدي به اهدافش اميد داشته باشد. حال با برگزاري اين نشست رشته هايش را در معرض پنبه شدن مي بيند؛ بنابراين طبيعي است درصدد تضعيف نشست و كاستن از دستاوردهاي آن بر
آيد. نشانه هاي اين حركت در رفتار رژيم صهيونيستي مشاهده شده است. چندي پيش روزنامه «جروزالم پست»، در گزارشي بدون اشاره به نام مقامات رژيم صهيونيستي از قول برخي از آنها نوشت، محمود عباس، رئيس تشكيلات خودگردان فلسطين نبايد در اين نشست شركت كند. يك مقام صهيونيستي به اين روزنامه گفت: «عباس بايد تصميم بگيرد با چه كسي است. او نمي تواند از سويي از صلح و آشتي (با رژيم صهيونيستي) دم بزند و از سوي ديگر خود را به آغوش رهبران حماس و ايران بيندازد.» چند هفته پس از اين خبر رژيم صهيونيستي نگراني اش را از برگزاري اين نشست آشكارتر كرد تا آنجا كه پايگاه اينترنتي «تايمز اسرائيل»
گزارش داد؛ وزارت خارجه رژيم صهيونيستي به سفارتخانه هايش دستور داده تا با سران كشورهايي كه به اجلاس دعوت شده اند رايزني كنند و آنان را از سفر به ايران باز دارند و يا اينكه شخصيت هاي درجه چندمي را به نشست اعزام كنند. با اينكه هنوز اخباري از اين دست درباره كشورهاي غربي به بيرون درز پيدا نكرده، به احتمال زياد اين كشورها نيز در قالبي موجه تر از آنچه صهيونيست ها انجام داده اند، سعي كرده اند از سفر سران كشورها به تهران و حضور در نشست جلوگيري كنند، اما در اين ميان به موازات اين اقدامات و اقدامات ديگري كه از اين جنس هستند و در ظاهر اثر و نشانه اي از آنها ديده نمي شود،
نگاه جمهوري اسلامي ايران به اين نشست و برنامه ريزي براي آن مهم است. يقيناً برگزاري اين نشست در تهران براي ايران يك فرصت بي بديل و استثنايي است و ايران بايد به ميزان ارزش و اهميت آن، برايش برنامه ريزي كند و طرح داشته باشد. طرح و برنامه ايران در اين خصوص بايد با لحاظ كردن چند نكته باشد: 1- پرهيز جدي از امور حاشيه اي؛ همانطور كه پيشتر ذكر شد در آستانه برگزاري نشست مسائل حاشيه اي مطرح شد كه هر يك به شكلي به موضوع نشست مربوط است و ممكن است در روزهاي آينده هم بر تعداد آنها افزوده شود و حتي به ميزان ناچيزي در برگزاري نشست تأثير داشته باشد، اما در هر صورت بايد آنها را
حاشيه اي دانست و اجازه نداد با حركت ايذايي به متن نشست آسيب وارد سازد. مكان نشست، آمدن و يا نيامدن سران چند كشور و حتي آمدن و يا نيامدن رئيس پيشين(مصر) جنبش عدم تعهد آنقدر مهم نيستند كه با پرداختن به آنها تمركز به موضوع اصلي از بين برود. در چند روز مانده به برگزاري نشست كسي نبايد به مهم جلوه دادن امور حاشيه اي بپردازد و اگر هم پرداخت، نبايد به آن اعتنا شود. 2- در نظر داشتن اقدامات مخرب استكبار؛ كاملاً مشخص است استكبار و صهيونيسم جهاني از برگزاري اين نشست در تهران بسيار ناراحت و عصباني اند و بيم آن مي رود كه به انحاي مختلف تلاش كنند از اهميت و عظمت پر منفعت آن براي
ايران بكاهند؛ بنابراين بايد در نزد برنامه ريزان و دست اندركاران اين نشست، آمادگي لازم براي شناسايي توطئه دشمن و واكنش سنجيده و به هنگام در مقابل آن وجود داشته باشد. 3- تمركز بر سياست هاي اصلي؛ با قبول اين مهم كه در چنين تجمعات و تشكلات برخي برنامه ريزي ها نهادينه شده و غيرقابل تصرف و انعطاف است، بايد به مهم ديگري هم كه خاص اين نوع نشستها است توجه داشت و حداكثر بهره را از آن برد. اين مهم، حق ميزباني است كه ميزبان به موجب آن مي تواند با رايزني و لابي گري مسائل موردنظر خودش و بخشي از شركت كنندگان را پررنگ كند و سايرين را نيز وادارد تا همراهي كنند. به نظر مي رسد
جمهوري اسلامي ايران علاوه بر اينكه بايد از فرصت و زمينه رسانه اي براي مطرح كردن هر چه بيشتر خودش استفاده كند، لازم است از اين نشست تاريخي درباره سه موضوع حداكثر بهره برداري را كند: 1- فعاليت هسته اي صلح آميز ايران 2- جلب نظر اعضا در حمايت از حكومت سوريه 3- محكوم كردن غرب به عنوان عامل اصلي بحران اقتصادي كه جهان را تهديد مي كند. چنانچه ايران بتواند با اقتدار برنامه اي، مديريت و هدايت نشست را با موفقيت به پايان ببرد، با ارتقاي جايگاه بين المللي جنبش عدم تعهد، در آينده، بسياري از كشورهاي عضو حاضرند بيشتر با ايران و ديدگاه هايش همراهي و همكاري كنند. ان شاء الله