بهره‌مندی فراوان از برکات/ گفتاری از علامه جوادی آملی درباره انس مولا علی با نبی اکرم(ص)/ گزیده تفسیر جزء19/ نوای حاج محمود کریمی در عزای امیرمؤمنان

وجود مبارك حضرت امير در اين صحنه‌ها فرمود من اينجا بودم [و] در و ديوار ناله كردند: «فضجّت الدّار و الأفنية» [و] سر و صداي ملائكه را من مي‌شنيدم: «ما فارَقَتْ سَمعي هَينمةٌ منهم»؛ فرشته‌ها تا دفن حضرت يا پايان غسل حضرت مرتب رفت و آمد مي‌كردند [و] صداي رفت و آمد فرشته‌ها بود [و صداي] تسبيح فرشته‌ها و نماز گزاردن فرشته‌ها به پيكر مطهر آن حضرت از گوش من جدا نمي‌شد. «ما فارَقَت سَمعي هَينمةٌ منهم»؛ يك عده مي‌رفتند يك عده ديگر مي‌آمدند عده‌اي مي‌رفتند عده‌اي مي‌آمدند.

کد خبر : 214027
سرویس فرهنگی «فردا» : ماه رمضان، تجلی رحمت الهی است تا جایی که نشان «شهر الله» بر آن جلوه می‌کند. این ماه زمانی است برای غوطه‌ور شدن در دریای مغفرت پرورگار و زمانی است برای تحقق وعده دیدار خدا. باید بکوشیم تا در این ضیافت الهی، از کسب معرفت بازنمانیم و همت خویش را بر جاری ساختن توفیقات بیشتر سازیم. برای غنیمت شمردن لحظه لحظه چنین اوقات مبارکی و رقم زدن فردایی نیکوتر برای خود، هر روز در قالب چند بخش به استقبال این روزهای پرنشاط می‌رویم. همراهمان باشید. :: دعای روز اللهمّ وفّرْ فیهِ حَظّی من بَرَكاتِهِ وسَهّلْ سَبیلی الى خَیْراتِهِ ولا تَحْرِمْنی قَبولَ حَسَناتِهِ یا هادیاً الى الحَقّ المُبین. خدایا زیاد بگردان در آن بهره مرا از بركاتش و آسان كن راه مرا به سوى خیرهایش و محروم نكن ما را از پذیرفتن نیكی‌هایش؛ اى راهنماى به سوى حـق آشكار. :: کلام روز آیت‌الله العظمی جوادی آملی: اين سبك قصه تاريخي را قدم به قدم جناب ابن‌ابي‌الحديد بازگو كرده كه در جريان جنگ احد وجود مبارك رسول گرامي به امير(عليهما السلام) فرمود: «يا علي اكفني»؛ برو دفاع كن، رفت دفاع كرد ـ در جنگ احد خب مي‌دانيد خيليها فرار كردند ـ جبرئيل گفت يا رسول خدا «ان هذه المواساة» وجود مبارك پيامبر فرمود: «هو مني و انا منه»[10]. اينكه وجود مبارك حضرت امير دارد «و لقد واسيته» اين كلام دوم است نه كلام اول, اول جبرئيل از طرف ذات اقدس الهي گفت و وجود مبارك رسول گرامي امضا كرد بعد اينجا حضرت فرمود: «و لقد واسيْتهُ بنفسي في المواطن الّتي تنكُصُ فيها الأبطال و تتأخّر فيها الأقدام». بعد هم فرمود كه: «و لقد قبض رسول اللّه(صلّي الله عليه و آله و سلّم) و انّ رأسَه لَعَلَي صدْري»؛ سر مطهر حضرت در هنگام رحلت روي سينه من بود, «و لقد سالَت نفسُه في كفّي فَأمْرَرْتُها علي وجهي و لقد وُلّيت غسلَه»؛ ‏غسل آن حضرت را من تنها متولي شدم كه انجام بدهم. بعد از اين «فضجّت الدّار و الأفنية»؛ ما اگر شاهدي داشته باشيم خب حمل بر مَجاز مي‌كنيم، اينها مي‌گويند خانه و فِناي خانه و سطح‌ دار پر از ضجه شد يعني اهل خانه! آنها [يعني اهل معرفت] مي‌گويند «خويش را تأويل كن ني, ذكر را»[11]. خدا غريق رحمت كند سيدنا الاستاد امام(رضوان الله عليه) را! بارها مي‌فرمود چه كسي گفت اين ﴿وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ﴾[12] مجاز است، تو اگر اهل سؤال باشي او جواب مي‌دهد چون تو اهل سؤال نيستي مي‌گويي «اهل» در تقدير است و مضاف محذوف است [و اين است كه] «و اسئل اهل القرية»! تو نمي‌تواني از در و ديوار سؤال بكني. در جريان ﴿فَوَجَدَا فِيهَا جِدَاراً يُرِيدُ أَن يَنقَضَّ﴾[13] هم بشرح ايضاً [همچنين]؛ گفتند اِسناد اراده به ديوار مَجاز است! خب تو نمي‌بيني تو درك نمي‌كني نه اينكه او درك نكند، چرا جهل خود را بر جدار تحميل مي‌كني! «خويش را تأويل كن ني ذكر را». اين شش طايفه ـ شش طايفه يعني شش طايفه ـ از آيات قرآن كريم است كه همه‌‌اش را حمل بر مَجاز مي‌كنند: آيات تسبيح آيات تحميد آيات اسلام آيات سجده آيات طوع، همه را مي‌گويند مَجاز است! مي‌گويند: ﴿يُسَبِّحُ لِلّهِ ما فِي السَّماواتِ﴾[14] مَجاز است ﴿أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ﴾[15] مَجاز است ﴿انْ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِلاّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ﴾[16] مَجاز است! به تعبير مرحوم ميرداماد(رضوان الله عليه) چه چيزش مَجاز است؛ [در] آن [ماجراي] تسبيح سنگريزه در دست اباجهل، معجزه حضرت اين نبود كه سنگريزه را گويا كند معجزه حضرت اين بود كه پرده غفلت را از گوش اباجهل بردارد وگرنه اينها تسبيح‌گوي اويند. اگر آن بزرگوار گفته است تسبيح‌گوي او نه فرشته است و انسان و فلان بلكه هر ورقي كه در روزگار باشد و امثال ذلك, از همين جاست. هم مرحوم شيخ طوسي از ما [شيعيان] نقل كرد و هم جناب زمخشري از آنها [يعني اهل سنّت] نقل كرد كه وجود مبارك حضرت مي‌فرمايد كه سنگي بود در زمان جاهليت كه هر وقت من را مي‌ديد سلام مي‌كرد: «كان يُسلّم عليَّ قبلَ اَنْ ابعث اني لأعْرِفُه الآن»[17]؛ الآن هم من آن سنگ را مي‌شناسم. اينها مَجاز نيست؛ اينها [يعني اشياء] هم در قيامت شهادت مي‌دهند اين در و ديوار شهادت مي‌دهند. قيامت ظرف اداي شهادت است خب اگر اينها در ظرفِ تحمل، عالِم و آگاه نباشند كه چه كسي آمده نماز خوانده چه كسي نيامده خب چطور مي‌توانند شهادت بدهند؟! اينها مَجاز است؟! مسجد شهادت مي‌دهد مسجد شكايت مي‌كند آن زمان و زميني كه انسان اطاعت كرده يا معصيت كرده شهادت مي‌دهند يا شكايت مي‌كنند [آيا مَجاز است]؟! خب قيامت كه ظرف اداي شهادت است اگر خداي سبحان اينها را در قيامت عالِم بكند، خب آنجا هم كه يوم الاحتجاج است متهم به خدا عرض مي‌كند كه تو به او گفتي، اينكه نمي‌داند كه، حجت وقتي است كه شاهد در ظرفِ تحملِ حادثه، حضور عالمانه داشته باشد؛ خب اگر اين زمين نفهمد چه كسي آمده و چه كسي رفته اين چطور مي‌تواند شهادت بدهد؟! اينها همه‌اش مَجاز است؟! يكي و دو تا و صد تا نيست؛ شكايت اينها شهادت اينها امثال ذلك. وجود مبارك حضرت امير(سلام الله عليه) در اين صحنه‌ها فرمود من اينجا بودم [و] در و ديوار ناله كردند: «فضجّت الدّار و الأفنية» [و] سر و صداي ملائكه را من مي‌شنيدم: «ما فارَقَتْ سَمعي هَينمةٌ منهم»؛ فرشته‌ها تا دفن حضرت يا پايان غسل حضرت مرتب رفت و آمد مي‌كردند [و] صداي رفت و آمد فرشته‌ها بود [و صداي] تسبيح فرشته‌ها و نماز گزاردن فرشته‌ها به پيكر مطهر آن حضرت از گوش من جدا نمي‌شد. «ما فارَقَت سَمعي هَينمةٌ منهم»؛ يك عده مي‌رفتند يك عده ديگر مي‌آمدند عده‌اي مي‌رفتند عده‌اي مي‌آمدند. خب آن نمازهاي رسمي حضرت, بعد از آن جريان سقيفه بود, هنوز آن بدن مطهر دفن نشده بود كه سقيفه تشكيل شد. خود آنها حالا گرفتار اين معما شدند [كه] خب اگر سقيفه, سقيفهٴ حق است و اگر منتخَب شما خليفه رسول‌الله است خب او بايد بيايد بر اين بدن نماز بخواند, چه كسي براي اين بدن نماز خواند؟ هر يك فُرادا آمدند خواندند! يك بازار آشفته‌اي محصول سقيفه شد! خب اگر واقعاً او خليفه رسول‌الله شد و امام المسلمين شد او بايد نماز بخواند. وجود مبارك حضرت امير كه جداگانه نماز خواند [و] حسنين(سلام الله عليهما) هم آنجا حضور داشتند, ديگران تا مدتي مي‌آمدند نماز مي‌خواندند و نمازهاي رسمي كه ديگران آمده بودند و خوانده بودند بعد از جريان سقيفه بود يعني بعد از رأي دادن به كسي! يكي از بهترين ادله قيامت اين است كه بالأخره روزي بايد باشد اين اختلافات حل بشود يا نه [و] حق روشن بشود يا نه؟ اينكه مي‌گوييم: ﴿رَبَّنا إِنَّكَ جامِعُ النّاسِ لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فيهِ﴾[18], اين ﴿لا رَيْبَ فيهِ﴾ سه چهار معنا دارد درباره معاد: يكي اينكه معاد ضروري الوقوع است يكي اينكه آن روز ظرفِ شك نيست [و] هيچ شك در آنجا نيست, چون هر شيئي بحقيقته آنجا معلوم است؛ آن روز نه متعلَّق شك است و نه ظرف شك. تأكيد امير المؤمنين(عليه السلام) بر حقانيت خويش و گمراهي مخالفان وجود مبارك حضرت امير فرمود اين حالت را كه ديديد, پس «فمن ذا احقّ به مِنّي حَيّاً وَ ميِّتاً»؛ آن حضرت وقتي زنده بود من اوليٰ بودم به آن حضرت، وقتي رحلت كرد من اوليٰ هستم به آن حضرت، آن وقت «فوالذي لا اله الا هو إنّي لَعَلَي جادّةِ الحقّ و إنّهم لَعَلَي مَزَلَّةِ الباطل»؛ اينها در لغزشگاه باطل‌اند و قسم به خدا من در جاده حق‌ام. اين ﴿جُدَدٌ﴾[19] كه در قرآن در سورهٴ مباركهٴ «فاطر» است همين است؛ اين «جاده» اصلش عربي است؛ «اليمين و الشمال مَضَّلةٌ و الطريق الوسطي هي الجادة»[20]، لذا حضرت درباره راه خودش و مسلك خودش تعبير به جاده فرمود درباره آنها تعبير به جاده نكرد تعبير به «مزلّة» كرد يعني لغزشگاه: به خدا قسم «إنّي لَعَلَي جادّة الحقّ و إنّهم لَعَلْي مَزَلَّةِ الباطل». فرمود عالمانه و آگاهانه جهادتان را ادامه بدهيد و بصيرانه راهتان را تشخيص بدهيد مبارزه‌تان را ادامه بدهيد مجاهد نستوه باشيد [كه حضرت] راه جهاد را آنجا ذكر كرده است. در پايان فرمود: «أقول ما تسمعون»؛ شما مي‌شنويد، «و أستغفر اللّه لي و لكم» كه پايان اين خطبه 197 است. :: تفسیر روز آیه 70 سوره مبارکه فرقان: مَن تَابَ وَ ءَامَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُوْلَئکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیَِّاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَ کاَنَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِیمًا. آنان که توبه کنند و ایمان آورند و کار شایسته انجام دهند، که خدا بدی‌هایشان را به خوبی‌ها تبدیل می‌کند و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است. این آیه بشارتی است شگفت به کسانی که گناه کرده‌اند و از گذشته خود پشیمانند. در این فراز سخن از عفو بخشش نیست بلکه گامی فراتر و لطفی بیشتر به چشم می‌خورد و آن تبدیل گناهان به حسنات است. اگر گنه‌کاری واقعاً از کرده خود پشیمان شد و در عقیده و عمل خود بازنگری کرد و راه جبران و صلاح را پیش گرفت خداوند به او وعده داده که گناهانش را تبدیل به حسنات خواهد کرد. خلاصه نظر علامه طباطبایی(ره) در چگونگی تبدیل سیئات به حسنات: گناه آن اثری است که با ارتکاب نهی خدا در نفس ایجاد شده و در آن باقی می‌ماند. و نیز تا ذات کسی شقی و یا آمیخته به شقاوت نباشد، هرگز مرتکب عمل زشت و گناه نمی‌شود و گناه و اعمال زشت از آثار شقاوت و خباثت ذات آدمی است. حال اگر چنین ذاتی با توبه؛ ایمان و عمل صالح تبدیل به ذاتی طیب و طاهر و خالی از خباثت شد؛ لازمه این تبدیل این است که آثاری هم که در سابق داشت به نام گناه، با مغفرت و رحمت خدا مبدل به آثاری شود که با نفس پاک و طیب متناسب باشد و آن این است که عنوان گناه از آن برداشته شود و عنوان حسنه و ثواب به خود بگیرد. :: نوای روز
مداحی حاج محمود کریمی در رثای امیرمؤمنان علیه السلام
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: