مناجاتی در طلیعه وداع با رمضان
دکتر عماد افروغ/خدایا، می دانم عسر و یسر با هم اند، توفیق فهم عسر و یسر را نیز به بنده ات عطا فرما. چه بسا عسر را یسر و یسر را عسر بفهمیم و تفسیر کنیم. هم توفیق درک صحیح درونی و هم توفیق درک صحیح بیرونی عسر و یسر را نصیبم گردان.
کد خبر :
215834
خدایا، در این شبهای واپسین ماه مبارک رمضان، بنده اشک ریزان خود را فراموش نکن خدایا، به دست های بلند شده گناهکار او به سوی خودت بنگر، دست هایش را بگیر، به او حسن عافیت و عاقبت عطا فرما خدایا، به من بهترین پاداشی ده که به بهترین بنده ات می دهی، نه به دلیل اعمالم، بلکه به دلیل وسعت فضل و کرمت. خدایا، شنیده ام که باید درخواست هایمان را با تو آشکارا بگوییم. خدایا درک و قرب خودت را نصیبمان کن. آتش خود را به جان ما بینداز. نام و اثر نیک از ما به جای بگذار. ما را همواره تسبیح کنان و شناور گردان. به ما صبر و حکمت آرامش عطا فرما.خدایا فرزندانی صالح نصیب ما گردان. خدایا، شب
های آخر ماه مبارک رمضان است، ممنون که توفیق روزه به بنده کمترینت عطا فرمودی و ممنون که امسال توفیق تدبر در آیات را نصیبم کردی، توفیق قرآنی شدن نیز به حقیر عطا فرما. خدایا، بر عزت اسلام و مسلمین بیفزا، خدایا بستر صلح و آرامش و زیست اخلاقی را فراهم فرما. خدایا، توفیق ایمان و عمل صالح که باعث غفران گناهان و اجر مضاعف می شود را به ما عطا فرما. خدایا، تو کیفر ظالمان و کفار و منافقان را معلوم و وعده داده ای، خدایا لذت معنوی کیفر این دور افتادگان از خودت را در همین دنیا به مومنان بچشان. خدایا، می دانم عسر و یسر با هم اند، توفیق فهم عسر و یسر را نیز به بنده ات عطا فرما. چه
بسا عسر را یسر و یسر را عسر بفهمیم و تفسیر کنیم. هم توفیق درک صحیح درونی و هم توفیق درک صحیح بیرونی عسر و یسر را نصیبم گردان. خدایا، حکمت فیلسوفانه، ایمان مومنانه و لطافت شاعرانه به من عطا کن. خدایا نمی دانم کجا می روم، اما هر کجا باشد، اگر تو باشی، آنجا خوب است. خدایا، می دانم که آرامش بی طوفان متاع این دنیا نیست، پس آرامش در طوفان نصیبم کن. خدایا، حس احتیاج به خودت را در من تقویت کن. خدایا، من از تو دنیا نمی خواهم، از تو آخرت در دنیا را می طلبم. جسمی در زمین، قلب و روحی در آسمان. خدایا دنیا و آنچه صبغه دنیوی و در هر لباسی دارد را پیش من خوار کرده ای، خوارتر فرما.
خدایا! معبود من، یار من، مونس من، مراقب و وکیل من تویی، خدایا مرا با این حس روانه جمع گردان. خدایا! نمی دانم اما آن قدر که از جمع هایی که به نام تو سر تو و حقیقت را سر می برند، جمع هایی که به نام تو ظلم می کنند و دنیایشان را محکم می کنند، جمع هایی که شکافی بزرگ بین نیت و عملشان وجود دارد، جمع هایی که جهالت می کارند و حماقت درو می کنند، بیزار و متنفرم، از جمع های دیگر، ولو ناآشنایان با تو بیزار نیستم، پس ای خدای بزرگ مرا روانه هر جمعی نگردان. خدایا، آنچه آمد، راز و نیاز و خواسته یک بنده محتاج، از خالق و رب هستی بخش خطاپوش و مهربان بود. در این بیست و هشت روز گذشته از ماه
مبارک رمضان، همه چیز به به بنده کمترینت دادی، در آخرین روز این ماه عزیز نیز، نعمت خود را کامل کن و دعاهایم را مستجاب گردان و و روزی مقدرم در سال آتی بگردان. خدایا، چه زیباست این دعای امام سجاد(ع) در مکارم اخلاق، که به من عمر ده مادامی که عمرم بذل طاعت و بندگی تواست، اما هر زمان احساس کردی عمرم چراگاه شیطان است، مرا قبض روح فرما. خدایا، احساس می کنم در عبارتی که می خواهم بگویم اشکال و انفعالی وجود دارد، و الا بلند فریاد می زدم که خدا! هرچه زودتر مرا به سوی خودت پرواز ده. تو خود می دانی که چه قدر دلم هوای رفتن کرده است. اما این دعا را نمی کنم، چون مطمئن نیستم که این
دعا بیش از اینکه از سر شوق وصال تو باشد، از سر نفرت از اغیار و اهریمنان باشد! احساس می کنم در این دعا نوعی خودخواهی نهفته باشد. اما تو عشق به وصالت را در بنده کمترینت، تقویت کن و خودخواهی اش را نیز ببخش، انگاه تسبیح کنان و شناور مرا به سوی خود فرا خوان