آیا سینمای ایران قرار است«فارسی وان» شود؟! + عکس
برخی محافل خاص سینمایی همداستان با چنین شبکههایی دست به تولید و نمایش آثار سینمایی زده اند که موضوع اغلب آنها خیانتهای خانوادگی و روابط نامشروع و غیرموجه بین زن و مرد است. فیلمهایی که بعضی از آنها در سیاهنمایی و تضعیف بنیان خانواده حتی گوی سبقت را از سریالهای فارسیوان ربودهاند و در آنها میبینیم که در پایان فیلم نه تنها شر به نتیجه اعمال خود نمیرسد بلکه در کمال صحت و سلامت به کارهای شرورانه خود ادامه میدهد!
کد خبر :
216267
سرویس فرهنگی «فردا»: تصمیم خودسرانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای جلوگیری از اکران ویژه عید فطر در سینماهای حوزه هنری و شهرداری در حالی گرفته شد که نگاهی کوتاه به وضعیت فیلمهای تایید شده از سوی این وزارت نشان میدهد سینمای فعلی ایران فرسنگها از سینمای ارزشی و مطابق با فرهنگ اسلامی و ایرانی به دور است. هفته گذشته با شروع اکران فیلمهای «کلاه قرمزی و بچه ننه»، «ضدگلوله» و «بیخداحافظی» وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد سینماهای حوزه هنری و شهرداری اجازه اکران این فیلمها را ندارند. این وزارت همچنین در اقدامی دیگر عنوان سرگروهی را از سینما آزادی
گرفت و خبر داد میخواهد تمام سالنهای این سینما را از نمایش فیلم محروم کند. این اقدام در واکنش به تصمیم حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و شهرداری روی داد زیرا حوزه هنری و شهرداری از نمایش فیلمهای ضدارزشی و ضداخلاقی که معاونت سینمایی وزارت ارشاد و اداره نظارت و ارزشیابی این وزارتخانه به آنها مجوز داده است، خودداری کردند. نگاهی کوتاه به فیلمهایی که از سوی حوزه هنری و شهرداری غیرقابل نمایش تشخیص داده شدهاند، نشان از اهمالکاری و بیتوجهی وزارت ارشاد بهعنوان بالاترین نهاد فرهنگساز در کشور به فرهنگ اسلامی و ایرانی دارد. در سالهای اخیر
شبکههای ماهوارهای بسیاری دست به تخریب فرهنگ بومی ایران زدهاند. شبکههای مثل «فارسیوان» و نسخه جدید آن «زمزمه» با نمایش سریالهای غیراخلاقی که عموما مسئله «خیانت» بین زن و شوهر را به تصویر میکشد، مستقیما نهاد خانواده را در میان مخاطبان فارسی زبان خود هدف قرار داده است. جالب اینکه برخی محافل خاص سینمایی همداستان با چنین شبکههایی دست به تولید و نمایش آثار سینمایی زده اند که موضوع اغلب آنها خیانتهای خانوادگی و روابط نامشروع و غیرموجه بین زن و مرد است. فیلمهایی که بعضی از آنها در سیاهنمایی و تضعیف بنیان خانواده حتی گوی سبقت را از سریالهای
فارسیوان ربودهاند و در آنها میبینیم که در پایان فیلم نه تنها شر به نتیجه اعمال خود نمیرسد بلکه در کمال صحت و سلامت به کارهای شرورانه خود ادامه میدهد! حالا تصمیم حوزه هنری و شهرداری برای جلوگیری از نمایش چنین فیلمهای از سوی وزارت ارشاد اقدامی «فراقانونی» خوانده شده و در واکنش به آن سینماهای حوزه هنری و شهرداری از اکران ویژه عید فطر محروم شدهاند. برخی از این فیلمها که اداره نظارت و ارزشیابی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بدون توجه به محتوای غیراخلاقیشان به آنها مجوز داده از این قرار است. «برف روی کاجها» ساخته پیمان معادی این فیلم که صراحتا
اعلام شده در لیست سیاه حوزه قرار دارد و تهیه کنندهاش هم در هفتههای اخیر بارها نقد صریح خود درباره عملکرد حوزه را ابراز کرده است. داستان فیلم درباره زنی (با بازی مهناز افشار) است که بعد از اینکه شوهرش (با بازی حسین پاکدل) او را رها میکند از او جدا شده و با پسری جوان (با بازی صابر ابر) زندگی جدیدی را پی میگیرد. فضای تلخ و تیره فیلم و بهخصوص فیلمبرداری سیاه و سفید آن از جمله ویژگیهای اثری است که بسیاری آن را در امتداد آثار اصغر فرهادی میدانند.
«پل چوبی» ساخته مهدی کرمپور داستان «پل چوبی» هم دقیقا شبیه است به داستان «برف روی کاجها». در این فیلم هم مردی (با بازی بهرام رادان) بعد از آنکه همسرش (با بازی مهناز افشار) به بهانه گرفتن ویزای کانادا به دوبی میرود شایعاتی درباره ارتباط همسرش با استاد سابق دانشگاهشان (با بازی مهران مدیری) شنیده و همین عاملی میشود تا مرد جوان هم با یکی از همکلاسیهای سابق خود (با بازی هدیه تهرانی) رابطهای جدید را آغاز کند.
«من همسرش هستم» ساخته مرتضی شایسته داستان فیلم درباره زنی (با بازی نیکی کریمی) است که بعد از مشکوک شدن به شوهرش (با بازی مصطفی زمانی) بازی خطرناکی را با وی آغاز میکند یعنی تظاهر به خیانت بلکه به این طریق شوهر را به زندگی بازگرداند. از نام کارگردان فیلم و سوابقش در عرضه تهیه و تولید فیلم پیداست که با اثر درجه یکی روبهرو نیستیم. اگر برف روی کاجها را کپی دست اول آثار فرهادی و مثلا فیلمی مثل «چهارشنبه سوری» بدانیم من همسرش هستم کپی درجه سومی است که نه تعلیقهای داستانی لازم را دارد نه به لحاظ اخلاقی مخاطب را تحت تاثیر قرار میدهد و نه حتی بازیهای خوبی دارد.
«یکی میخواد باهات حرف بزنه» ساخته منوچهر هادی در مرکزیت داستان زن مطلقهای (با بازی آنا نعمتی) قرار دارد که به همراه دختر نوجوانش زندگی میکند. این زن در آستانه ازدواج با یک پزشک است که به ناگاه دخترش به کما رفته و تلاش او برای اهدای اعضای فرزندش، پای او را به زندگی شوهر سابقش (با بازی شهاب حسینی) و همسر جدید وی (با بازی یکتا ناصر) باز میکند.
«زندگی خصوصی آقا و خانم میم» ساخته روحاله حجازی داستان فیلم درباره یک زن و مرد شهرستانی (با بازی مهتاب کرامتی و حمید فرخنژاد) که در پی ارتقای شغلی مرد به تهران میآیند. حضور این دو در تهران و دیدار آنها با مدیر شرکتی که شوهر در آن کار میکند موجب توجهات بیدلیل مدیر (با بازی ابراهیم حاتمیکیا) به زن داستان و سوء تفاهمات مابقی میشود. این فیلم حتی پیشتر از نمایش در جشنواره هم حاشیهساز شده بود و از همان زمان پیشبینی میشد که اکران بدون دردسری نداشته باشد.
«من و زیبا» ساخته فریدون حسنپور در این فیلم یک مرد (با بازی پرویز پرستویی) قرار دارد که گذشتهای نابسامان دارد. ماجرا از این قرار بوده که وی در دوران طاغوت از اسبش «زیبا» برای سواری دادن به زنان برهنه استفاده میکرده و همین امر موجب شده بعد از پیروزی انقلاب زندگی نابسامانی داشته باشد تا اینکه بروز یک اتفاق سببساز آن میشود که از اسب وی به عنوان اسب مراسم تعزیهخوانی استفاده شود. «من و زیبا» فیلم چندان باکیفیتی نیست و شاید اگر حضور پرویز پرستویی در راس فیلم نبود محال بود همان مخاطبان حداقلی که در جشنواره برای تماشای آن رفتند را هم داشته باشد. بسیاری
از آنها که فیلم را دیدند هم «من و زیبا» را یک عقبگرد در کارنامه بازیگری پرستویی دانستند.
«خرس» ساخته خسرو معصومی یک رزمنده سالهای دور (با بازی پرویز پرستویی) که پیش از این گفته میشد به شهادت رسیده بعد از بازگشت به روستای محل زندگیش متوجه این واقعیت میشود که همسرش (با بازی مریلا زارعی) با یک قاچاقچی چوب (با بازی فرهاد اصلانی) ازدواج کرده است. این امر اتفاقات عجیب و به شدت متاثرکنندهای را به دنبال دارد. تلخی این فیلم آن قدر بوده که حتی اداره نظارت را هم در اعطای پروانه نمایش به آن به تردید انداخته!
«پذیرایی ساده» ساخته مانی حقیقی در محوریت فیلم خود «مانی حقیقی» قرار دارد که بهعنوان بازیگر شخصیتی مرفه با فراهم کردن کیسههایی انباشته از پول به سراغ آدمهایی فقیر و درمانده رفته و سعی میکند واکنش آنها در قبال دریافت پول را محک بزند. در این سیر و سفر، دختری (با بازی ترانه علیدوستی) که مشخص نیست چه نسبتی با شخصیت اصلی دارد هم در کنار اوست. فیلم یک اثر تجربی است که احتمالا از همان ابتدای کار هم نه برای مخاطب عام بلکه برای آن دسته از مخاطبانی تولید شده که سالها پیش در برابر اثر ضدقصه «طبیعت بیجان» هم زبان به تحسین گشوده بودند. این فیلم را میتوان
سیر منطقی سینمای انتلکتوئل مآبانهای دانست که شاید عباس کیارستمی یکی از سردمداران آن باشد.
«بیخود و بیجهت» ساخته عبدالرضا کاهانی داستان زوج جوانی (با بازی احمد مهرانفر و نگار جواهریان) که به دلیل بارداری زن (!!!) مجبور شدهاند زودتر از موعد ازدواج کرده و به خانه خویش بروند. در این بین تعارضات مابین زن و مادرش که آدمی است سنتگرا مشکلاتی جدی را رقم میزند. مشکلاتی که با حضور یک زوج دیگر (با بازی پانتهآ بهرام و رضا عطاران) رگههایی کمیک به خود میگیرد.
«آمین خواهیم گفت» ساخته سامان سالور داستان فیلم درباره مشکلاتی است که به علت عدم وجود پلی که دو روستا را به هم متصل میکند عارض مردمان این دو روستا میشود. مشکل اصلی «آمین خواهیم گفت» سیاهنمایی آن درباره نحوه زندگی مردمان نقطهای از ایران قلمداد شده و البته شرابخواری مداوم یکی از شخصیتهای فیلم که توسط «فرزاد حسنی» ایفا شده است!
«میگرن» ساخته مانلی شجاعیفر فیلم روایتی متقاطع از زندگی آدمهای مختلف ارائه میدهد. آدمهایی که هر یک دردسرهای خاص خود را برای زندگی دارند. در همان نسخهای از «میگرن» که در جشنواره به نمایش درآمده بود هم آن قدر حذف و تعدیل صورت گرفته بود که ارتباط منطقی لازم مابین اتفاقات مختلف فیلم وجود نداشت و اگر هم فیلم، قابل تحمل بود صرفا به واسطه بازی بازیگرانی نظیر گوهر خیراندیش بود یا افشین و هدایت هاشمی وگرنه فیلم آن قدر گنگ و الکن است که به نظر نمیرسد حتی اکران گسترده آن در سراسر کشور هم توجه مخاطبان را به خود جلب کند.
میبینیم که در طول این ۷ سال و در عمر دولتی که از پایبندی به اصول برای رای آوردن استفاده کرد نه تنها سینمای ایران پایبندی به اصول و شعائر را ترویج نکرده است که در بسیاری موارد همین اصول را تخریب کرده و زیر سئوال برده است.