بحران سوريه و جنگ رسانه‌ها

ايمان شكرچي/چرا مخالفان دوست دارند رسانه‌هاي حامي حكومت بشار اسد از صدا بيافتند؟ مگر آنها چه قدرتي دارند؟ مردم سوريه مشتري كدام رسانه‌ها هستند؟ آيا با از كار افتادن رسانه‌هاي حامي اسد، مخالفان او مي‌توانند اميدوار باشند فاتح جنگ شوند؟ حتي اگر رسانه‌هاي حكومتي سوريه اخبار را به دروغ منعكس مي‌كنند، قتل و كشتار مي‌تواند دليلي بر حقانيت جريان مخالف باشد؟

کد خبر : 217404
1 - سه‌شنبه هفته گذشته منابع خبری از ربوده شدن یک گزارشگر عرب وابسته به جمهوری اسلامی ايران در شهر حمص خبر دادند . اين اولين مورد از حمله مخالفان حكومت سوريه به خبرنگاران نيست. در ماه‌هاي اخير اين حملات اوج گرفته است و جنگ رسانه‌‌اي از دايره تصاوير و كلمات پا را فراتر گذاشته و به قتل و ربايش خبرنگاران و بمب‌گذاري هم انجاميده است.

2 - روزهاي آفتابي و باراني سوريه را در اين مدت رسانه‌ها براي افكار عمومي ساخته‌اند و حالا با سخت‌تر شدن اوضاع در سوريه، رسانه‌ها نيز روزهاي دشوارتري را پشت سر مي‌گذارند. تاكنون اخباري كه رسانه‌هاي مختلف از سوريه مخابره كرده‌اند - فارغ از جهت‌گيري‌هاي سياسي- شبيه به هم بوده است. يعني يك خبر را هر دو نقل كرده‌اند اما زاويه ديد خود را به ماجرا داشته‌اند، اما در هفته‌هاي اخير روزهاي زيادي را مي‌توان يافت كه اخبار رسانه‌هاي متحد يا مخالف اسد از يك روز و يك محل، كاملا متضاد و مخالف هم است. يعني مخاطب در موضعي قرار مي‌گيرد كه بايد لزوما خبر يكي را انتخاب كند و صحيح بداند و خبر ديگري را دروغ بخواند. براي مثال مي‌توان به خبر پاكسازي محله‌هاي دمشق و حلب اشاره كرد كه اخباري كاملا متناقض از آن مخابره مي‌شد. در چنين شرايطي، آيا تصويري كه تاكنون رسانه‌ها از اوضاع و شرايط داخل سوريه ساخته‌اند براي مخاطبان خارجي و همين‌طور سوري‌ها، تصويري دقيق، منصفانه و صحيح است؟ آيا بايد رسانه‌هاي عربي و غربي را صاحب اخباري دقيق‌تر از رسانه‌هاي ايراني و حتي رسانه‌هاي رسمي سوريه دانست؟ جالب اينجاست كه هر دو طرف اين جنگ رسانه‌اي با ارائه تصويرهايي كه ادعا مي‌كنند تصاويري حقيقي از ميدان نبرد است، تلاش مي‌كنند مخاطبان خود را قانع كنند كه آنچه مي‌گويند درست است.

3 - حدود 2 هفته قبل بود كه رسانه‌هاي سوريه مورد حمله تروريست‌هاي بين‌المللي قرار گرفت. ابتدا راديو و تلويزيون در حلب مورد حمله قرار گرفت. ديده‌بان حقوق بشر سوريه گزارش داد نيروهاي وابسته به مخالفان سوريه چند بمب را در ساختمان راديو و تلويزيون حلب منفجر كردند و بعد از آنكه نيروهاي دولتي اطراف اين ساختمان را گلوله باران كردند، از منطقه خارج شدند . مدتي بعد یک جبهه تندرو که نام خود را «جبهه‌النصره» گذاشته بود یکی از مجریان معروف تلویزیون دولتی این کشور را ربود و به قتل رساند. فعالان حقوق بشر سوریه گفته‌اند که این مجری تلویزیونی که محمد السعید نام داشت، توسط افراد ناشناس از خانه‌اش واقع در دمشق ربوده شده بود . فاز بعدي حمله به رسانه‌ها، بمب‌گذاري بود كه در ساختمان راديو وتلويزيون سوريه اتفاق افتاد. بمب در طبقه سوم منفجر شده بود اما نتوانست پخش برنامه‌ها را قطع كند. پيش از اين نيز در ماه ژوئن مردان مسلح دفاتر تلویزیون «الاخباریه» را در جنوب دمشق مورد حمله قرار دادند که در جریان این حمله ۷ نفر کشته شدند . چند روز قبل هم مدير يك خبرگزاري در دمشق به دست مخالفان كشته شد. حتي در مورد كشته شدن خبرنگار فرانسوي، روزنامه لوفیگارو آن را درنتیجه "اشتباه" عناصر مسلح توصیف کرد. لوفیگارو به نقل از یک مسئول ارشد مخالفان سوریه نوشت: این حادثه درنتیجه یک اشتباه بزرگ روی داد .

4 - مجموعه اين حملات به رسانه‌ها و چهره‌هاي رسانه‌اي شايد بتواند پاسخي براي سوال بالا پيدا كند. چرا مخالفان دوست دارند رسانه‌هاي حامي حكومت بشار اسد از صدا بيافتند؟ مگر آنها چه قدرتي دارند؟ مردم سوريه مشتري كدام رسانه‌ها هستند؟ آيا با از كار افتادن رسانه‌هاي حامي اسد، مخالفان او مي‌توانند اميدوار باشند فاتح جنگ شوند؟ حتي اگر رسانه‌هاي حكومتي سوريه اخبار را به دروغ منعكس مي‌كنند، قتل و كشتار مي‌تواند دليلي بر حقانيت جريان مخالف باشد؟ بديهي است، جنگ رسانه‌اي مقتضيات خود را دارد، حمله رسانه‌اي را با حمله رسانه‌اي جواب مي‌دهند و در حقانيت آن طرف كه قواعد بازي را با كشت و كشتار به هم مي‌زند بايد شك كرد. رسانه‌هاي سوري كه در برابر غول‌هاي رسانه‌اي دنيا، طفلي نو پاست، نبايد باعث هراس مخالفان شود. پس چرا بايد به انواع دروغ‌هاي رسانه‌اي عليه سوريه، چاشني خشونت و ارعاب را هم افزود؟ مگر آنها چه مي‌گويند كه نبايد شنيده شود؟

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: