درباره بوستان پردیسان

وحید نوروزی

کد خبر : 218585

وحید نوروزی: روز یکشنبه جلسه شورای اسلامی شهر تهران بودم.با توجه به غیر علنی بودن جلسه از بیان جزئیات آن معذور هستم اما موضوع پارک پردیسان و فروش احتمالی بخشهایی از آن توسط سازمان محیط زیست و صحبتهای چند نفر از اعضای شورای شهر ، حدود نیم ساعتی از زمان جلسه را به خود اختصاص داد.ظاهرا سه شنبه همین هفته در جلسه علنی شورای شهر هم مطرح خواهد شد که اجازه دهیم نقطه نظرات همانجا مطرح گردد و من چیزی اینجا بیان نکنم.

من شخصا اعتقاد دارم تخریب فضای سبز و باغات و درختان و احیانا تغییر کاربری آنها به هر بهانه ای و با هر بازدهی، کار صحیحی نیست. این فضا می خواهد پارک پردیسان باشد یا می خواهد یک باغ در شمال شهر باشد.کلا اشتباه محض است.این شهر علیرغم گسترش بسیار خوب سرانه فضای سبز در سالهای اخیر هنوز در میان آهن قراضه ها و تکه های آجر و سیمان(خودرو و ساختمان) محبوس است و این گیاهان و درختان زیبا در هر نقطه شهر، بارقه های زندگی زیبای انسانی را با خود به ارمغان می آورند. اشتباه محض است که با محاسبات عددی و ریاضی فضای سبزمان را از بین ببریم تا مقداری ارزش افزوده به دست بیاوریم.بوستان طبیعت پردیسان قرار بود تمام بیوم ها و اکوسیستم های کشور را در دل پایتخت به طور کاملا طبیعی به شهرنشینان نشان دهد و موجب علاقمندی شهروندان به طبیعت و حفظ آن گردد.قرار نبود کار این بوستان به اینجا برسد.پردیسان قرار بود و قرار است محیط زیست طبعی ایران بزرگ را در دل خود جای دهد تا شهر نشینان دور از هیاهو و دود و شلوغی به آنجا پناه برده و ایران بزرگ را از نزدیک در اندازه کوچک تر به تماشا بنشینند.

آن مقطعی که در زمان ریاست آن خانم بزرگوار، چندین ساختمان در دل پارک پردیسان ۲۷۵ هکتاری ساختند و ساختمان مرکزی سازمان محیط زیست و موزه و ساختمان مجلل جلسات را به آنجا آوردند قطعا خطا کردند چرا که همان مقطع هم با تعاریف علمی یک بوستان طبیعی فکر می کردند تا ۱۰ درصد مساحت پارک را می توانند ساختمان بسازند که ای کاش نمی ساختند.ای کاش همان ساختمان اجاره ای خیابان استاد نجات اللهی را به گونه ای حفظ می کردند و پای آجر و سیمان و ماسه را به بوستان پردیسان باز نمی کردند.

آن مقطی که در زمان ریاست یک خانم بزرگوار دیگر، به واسطه وجود همین ساختمانها، عده ای به هر دلیل و منطقی، سیرک خلیل عقاب را در پارک پردیسان و قلمرو امن سازمان محیط زیست راه اندازی کردند تا عده ای به تماشای شکنجه شدن حیواناتی بروند که از قضا توسط همین سازمان باید محافظت شوند باز هم در مورد پردیسان خطا کردند.

این مقطعی هم اگر قرار است بخشهایی از پارک پردیسان به بخش خصوصی واگذار شود تا فعالیتهای علمی و تفرجی و پژوهشی که بایستی طبق طرح پارک پردیسان در اراضی این پارک اجرا شود توسط بخش خصوصی انجام گردد که قاعدتا مستلزم ورود ماسه و سیمان و گچ و آجر است حتی اگر در حد چند ساختمان باشد باز هم خطای محض است.البته ما واقعا نمی دانیم قرار است چه اتفاقی در پردیسان رخ دهد و فکر می کنیم شفاف سازی موضوع توسط مدیران سازمان محیط زیست کشور امری بسیار ضروری باشد.

می خواهم پیشنهادی مطرح کنیم.فارغ از آنکه فروش پردیسان شایعه است یا قرار است رنگ واقعیت به خود بگیرد. در هر دو حالت، اگر اساتید محیط زیست و بالاخص اساتیدم در مقطع کارشناسی که الفبای محیط زیست را به من آموختند و از جمله تعریف پارک ملی را به من یاد دادند از این اظهار نظر من دلخور نمی شوند و آن را به حساب عدم اطلاع من از تعریف اولیه پارک ملی نمی گذارند پیشنهاد می دهم با توجه به شرایط خاص شهر تهران از نظر آلودگی هوا و کمبود اراضی شبیه پارک پردیسان ، ترتیبی اتخاذ شود تا با محوریت سازمان محیط زیست کشور، پارک پردیسان به پارک ملی تبدیل شده و گروهی از دانشگاهیان شروع به تطبیق حداقل شرایط پارک پردیسان با تعریف پارک ملی نمایند.چه ایرادی دارد اگر با تغییر نام پردیسان به پارک ملی بتوان درجه حفاظت از آن را بالاتر برد این کار را انجام ندهیم؟ مسئولین محلی و دولتی آن کشوری که مساحت بسیار کوچکی از اطراف یک شهر خود را به واسطه قرار گرفتن در مسیر مهاجرت چند گونه پرنده در سایت رامسر به عنوان تالاب مورد حفاظت ثبت بین المللی می کنند نیک می دانند چه خدمتی به نسلهای بعدی می کنند.

می دانم این پیشنهاد،عجولانه و رویایی و حتی احساسی است ولی تهران در این مقطع نیاز به یک تصمیم انقلابی دارد. به قول یکی از روسای سازمان محیط زیست کشور قرار نیست که هر کاری که ما می کنیم مورد تایید مجامع جهانی باشد.ما می توانیم کارهایی را بکنیم که اولین بار است رخ می دهد. ایده تبدیل پارک پردیسان به پارک ملی قطعا از ایده آب پاشی هوای تهران که قرار بود به عنوان اولین کشور دنیا آن را انجام دهیم عجیب تر نیست و من مطمئن هستم با شناختی که از رییس فعلی سازمان محیط زیست و قائم مقام فعال و محیط زیستی ایشان یعنی جناب دکتر شاعری دارم پردیسان حفظ خواهد شد و آیندگان از این تصمیم بزرگ به نیکی یاد خواهند نمود.تبدیل پارک طبیعت پردیسان به پارک ملی یک اقدام زیبا و ارزشمند خواهد بود که برای شهر تهران و نسل های بعدی تاثیر گذار و حیاتی خواهد بود.

منتظر این تصمیم بزرگ از سوی سازمان محیط زیست کشور هستیم.تشکیل همایشی برای بررسی دقیق تر این موضوع با محوریت سازمان محیط زیست و حضور دانشگاهیان و تشکلهای مردمی، نمایندگانی از شورای اسلامی شهر تهران و شهرداری تهران موکدا توصیه می گردد.

راستی در خاتمه تعریف پارک ملی را صرفا برای یاآوری خودم درج می نمایم:

«مناطق طبیعی به نسبت وسیع و دارای ویژگی های خاص و اهمیت ملی به لحاظ زمین شناسی، بوم شناسی، جغرافیای زیستی و چشم انداز، با هدف های حفظ وضعیت زیستی و طبیعی، بهبود جمعیت گونه های جانوری و رویشگاه های گیاهی و همچنین بهره برداری تفرجی به عنوان پارک ملی انتخاب می شوند. پارک های ملی محل های مناسبی برای فعالیت های آموزشی، پژوهشی و گردشگری در طبیعت به شمار می آیند. به منظور حفاظت بنیادی از تنوع زیستی، ذخایر ژنتیکی، یکپارچگی اکولوژیک و چشم اندازها، فعالیت های مرتبط با بهره برداری های مصرفی و مسکونی در این مناطق مجاز نیست. به همین دلیل، برای پارک های ملی پشتوانه قانونی حفاظتی مستحکم تری نسبت به سایر مناطق حفاظت شده پیش بینی شده است.»
لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: