خیلی از اینهایی که امام را در کربلا کشتند از شدت تقدس خشک ضد ولایتی که داشتند دست به این کار زدند و تمام دین را در نماز و روزه و مسائل ظاهری می دیدند. دقیقا اگر بخواهیم قیاسی داشته باشیم با مسائل روز مثال آن افراد مثال همین وهابی هایی است که امروز با رعایت ظواهر دین و خواندن نماز و گرفتن روزه، بر علیه شیعه هر کاری انجام می دهند و کشتن شیعیان را حلال می کنند.
کد خبر :
232755
حسینیه فردا - امیر قربانی - مـخـتار زمانی كه تصمیم بر نابودى قاتلان امام حسین(علیه السلام) گرفت، گفت: «دین ما به ما اجازه نمىدهد كه بگذاریم كسانى كه حسین(علیه السلام) را كشتهاند در این دنیا، با امنیت و آسایش زندگى كـنـنـد، آنگـاه در حقیقت، من ناصر و خونخواه آل محمد(صلی الله علیه و آله) نیستم، بلكه كذّاب خواهم بود. براى دستیابى بر آن جانیان، از خدا كمك مىطلبم و خداى را سپاسگـزارم كـه مـرا شـمـشیرى بر سر آنان قرار داده و نیزهاى كه بر آنان وارد خواهد شد و انتقام گیرنده آنان كه حق اهل بیت پیامبر(صلی الله علیه و
آله) را بگیرم.» مختار بر این تصمیم خود قاطعانه ایستاد و هر یک از قاتلین امام حسین(ع) را به نحوی از بین برد تا اندکی از غم و اندوه شیعیان اهل بیت(ع) کاسته باشد. متن زیر گفتگوی «فردا» با حجت الاسلام سید مهدی حائری زاده است که به صورت گفتار تنظیم شده و درباره علل و عواملی است که باعث شد قاتلین امام(ع) که از مشاهیر دوران خود در دین و دینداری بودند، دست به این اقدام فجیع زده و پسر پیامبر خدا را در کربلا به شهادت برسانند. در واقعه کربلا چهره هایی را در جبهه باطل می بینیم که پیشینه خیلی خوبی داشتند. مثل شمر بین ذی الجوشن که 20 سال قبل از واقعه کربلا در جنگ صفین یار حضرت علی
(ع) بود و همراه ایشان بود. حتی 18 شمشیر به بازوی چپ وی اصابت کرد اما بعدها جزو خوارج شد چراکه دنیا پرستی و تکبر در وجود وی زیاد شد و ظرف 20 سال آنقدر افت اخلاقی پیدا کرده و مال و مقام دنیا کارش را به جایی رساند که دست به جنایتی بزرگ زد. در تاریخ هست که این شخص خیلی مقید به شریعت بود. یعنی نماز و دعا و روزه و ادعیه وارده اش فراموش نمی شد و خیلی مقید به نماز جماعت بود. یک نفر می گوید بعد از واقعه عاشورا شمر را در مسجد دیدم که مشغول عبادت است و می گوید: اللهم انک تعلم انی رجل شریف " خدایا تو می دانی که من مرد شریفی هستم". فاغفر لی "پس مرا بیامرز". شخصی که کنارش نشسته
بود می گوید به او گفتم تو می گویی من آدم خوبی هستم در حالی که پسر پیغمبر را کشته ای؟ در پاسخ از شمر شنیدم که اولی الامر من یزید بود و چون پسر معاویه به من دستور داده بود من این کار را کردم. این امر در عین حال نشان می دهد یزید و بنی امیه آنقدر در آن زمان آنقدر تبلیغات سوء علیه خاندان عصمت انجام دادند که مردم یزید را اولی الامر می دانستند. یا چهره های دیگری مثل عبدالله بن عمر در آن زمان بودند که امام را یاری نکردند. وی کسی بود که 86 سال عمر کرد و 60 سال در مقام فتوا نشسته بود و از صحابه پیغمبر به شمار می رفت. وجود مقدس پیامبر وقتی می خواستند به مکه بروند عبدالله بن عمر
پیشانی حضرت را بوسید. امام حسین(ع) از وی درباره علت این کار سوال کرد و عبدالله پاسخ داد: خودم دیدم که پیامبر پیشانی تو را بوسید و تو در آن زمان کوچک بودی. رسول خدا در آن زمان رو به ما کرد و گفت حسین من را در کربلا می کشند و هر کس بتواند حسین (ع) را کمک کند و این کار را انجام ندهد، خداوند او را ذلیل خواهد کرد. امام حسین (ع) از عبدالله ین عمر پرسید که حالا تو چه کاره هستی؟ با ما همراه می شوی که عبدالله پاسخ داد: شرمنده ام. من اهل احتیاط هستم و خودم را وارد این مسائل نمی کنم. نوشته اند که از شدت احتیاط و دین داری بدون ولایت بود که امام را یاری نکرد. شخصیت دیگری مثل شبث بن ربعی
هم جزو قتله کربلا بود که شخصیتی چند رنگ داشت. یک روز آمد در لشکر امام حسن(ع) یک مدت به لشکر معاویه رفت و مدتی هم در لشکر امام حسین (ع) بود و دائما در حال رنگ عوض کردن بود. حتی یکی از افرادی بود که برای امام حسین (ع) نامه نوشت و وی را به کوفه دعوت کرد. اما کارش به جایی رسید که به خاطرعدم شجاعت با ابن زیاد بیعت کرد و جزو اولین کسانی بود که برای غارت و جمع کردن غنیمت به خیمه های امام حسین(ع) حمله کرد. حتی می گویند جزو کسانی که بود که به امام سیلی زد و نذر کرد که اگر خداوند توفیق دهد حسین بن علی (ع) را بکشیم مسجدی در کوفه خواهم ساخت و این کار را هم بعد از شهادت امام انجام داد.
حتی گروهی از آدم ها در لشکر کفر بودند که دعا می کردند اللهم الرزقنا توفیق قتل الحسین "خدایا توفیق قتل حسین را به ما عطا کن" یعنی جوری تبلیغات کرده بودند که متاسفانه فضای جامعه آن زمان اینگونه بر علیه امام زمانشان شده بود. اصل این تبلیغات نیز به علت رفتار خائنانه کسی چون شریح قاضی اتفاق افتاد. حکومت وقت شریح قاضی را خرید و کار به جایی رسید که این شریح حکم ارتداد امام حسین (ع) را اعلام کرد و حکومت ابن زیاد نیز تبلیغات گسترده ای انجام داد و جوری نشان دادند که حسین بن علی(ع) بی دین است. به نظر من خیلی از اینهایی که امام را در کربلا کشتند از شدت تقدس خشک ضد ولایتی
که داشتند دست به این کار زدند و تمام دین را در نماز و روزه و مسائل ظاهری می دیدند. دقیقا اگر بخواهیم قیاسی داشته باشیم با مسائل روز مثال آن افراد مثال همین وهابی هایی است که امروز با رعایت ظواهر دین و خواندن نماز و گرفتن روزه، بر علیه شیعه هر کاری انجام می دهند و کشتن شیعیان را حلال می کنند. تاثیرات مال حرام بر قاتلین حسین (ع) امام حسین (ع) در شب عاشورا به اصحاب عرض کرد که هر کس حق الناسی بر گردن دارد همین الان برود و حق الناس خود را پرداخت کند، من راضی نیستم کسی در بین ما باشد که حق الناس بر گردن داشته باشد. یک نفر بلند شد و گفت که آقا من 700 درهم بدهکار هستم. حضرت
فرمود من بیعتم را از تو برداشتم برو و حق الناست را پرداخت کن. زینب کبری (س) وقتی دید که سنگ به پیشانی حضرت زدند فرمود: یا حسین؛ خودت را برای این قوم معرفی نکرده ای که چه کسی هستی. حضرت فرمودند چرا معرفی کرده ام اما "اولئک ملئت بطونهم من الحرام" از بس شکمهای این ها از حرام پرشده دیگر مشاعرشان پرگشته است. آنها از بس از هر راهی و به هر قیمتی کسب درآمد کرده بودند و اهل رشوه و حرام خواری بودند در آخر دست به قتل پسر پیامبر خدا زدند. حتی در بین صحابه پیامبر نیز افرادی بودند که به حکم همین صحابه بودن از مردم رشوه می گرفتند و امتیازات ویژه می خواستند و پول های هنگفتی می
گرفتند. من جمله زید بن حارث که موقع مردن از بس طلا و جواهر برای وی باقی مانده بود که وراث این طلا و جواهرها را تبدیل به شمش کرده و آنها را با تبر از هم جدا کرده و بین خودشان تقسیم می کردند. خوب یک صحابه پیامبر به حکم اینکه صحابه پیامبر است باید از مردم پول بگیرد؟ خود شریح قاضی رشوه گرفته بود و با پول آن خانه بزرگی خریده بود که دستور به ارتداد امام حسین(ع) داد. امیر المومنین 20 سال قبل از حادثه کربلا به شریح فرموده بود حالا که لقمه حرام وارد شکم تو شد من آینده خطرناکی برای تو احساس می کنم. مواظب باش که در این وادی نیفتی و در آخر دیدیم که همان شد که امیرالمومنین گفته
بود. شمر و عمر سعد نیستند اما خط آنها همچنان هست تاریخ همیشه در حال تکرار شدن است. شمر و عمر سعد دیگر نیستند اما خط آنها همچنان وجود دارد. امام حسین(ع) نیست اما راه حضرت جاودانه است. اینکه افراد کدام راه و کدامین طریق را انتخاب کنند مهم است. باید ببینیم تفکر معایه ای و ابوسفیانی کجاست. در فتنه های امروزی نیز شاهد آن هستیم که همان تفکرات دشمنان امام حسین (ع) بر انسان های زمان ما نیز حاکم است. اما بهترین پیامی و عبرتی که می توانیم از سرگذشت قتله کربلا بیاموزیم همان پیروی و حمایت از حریم ولایت است. اگر بتوانیم درس های عاشورا را یاد بگیریم آن زمان است که می توانیم
جامعه موفق داشته باشیم.