پاداش سینهزنی اباعبدالله شکنجه بود
آری حضرت عباس(ع) با کمال معرفت در راه دین و امام خویش جانبازی نمود و مراحل کمال و تعالی را طی کرد و امروز جانبازان و رزمندگان زیر بیرق عباس(ع) دور هم گرد آمدند تا بگویند زینب جان اسارت شکنجه و جانبازی را کشیدهایم؛ تو را تنها نمیگذاریم.
جای جای شهر تهران درهر کوی و برزن همه از هر قشر و گروهی مشغول عزاداری برای سالار شهیدان و سیدمظلومان عالمند و شب تاسوعا شب علمدار حسین، جانباز کربلا و سقای تشنگان است و فریاد وای ابالفضل بر سر هر کوی بلند است. آری حضرت عباس(ع) با کمال معرفت در راه دین و امام خویش جانبازی نمود و مراحل کمال و تعالی را طی کرد و امروز جانبازان و رزمندگان زیر بیرق عباس(ع) دور هم گرد آمدند تا بگویند زینب جان اسارت شکنجه و جانبازی را کشیدهایم؛ تو را تنها نمیگذاریم. در یکی از شبهای محرم به حسینیه ابوالفضل(ع) در شهرک شاهد واقع در خیابان تهرانپارس رفتیم. شنیده بودم شهرکی به نام شاهد در یکی از محلههای تهرانپارس است که جانبازان در یک حسینیه کنار هم جمع میشوند. هنوز این شهرک را پیدا نکرده بودم که کنار خیابان ایستادم تا آدرس را بپرسم دیدم مردی پیاده میرود رفتم جلو بوق زدم گفتم شهرک شاهد کجاست؟ همان شهرکی که رزمندگان و جانبازان در آنجا هستند. گفت: من خودم به آنجا میروم. به او گفتم پس بفرمایید بالا. بعد از چند دقیقه صحبت فهمیدم او یک آزاده است. احمد اصلانی سهسال در زندان عراقیها اسیر بوده و کلی هم خاطره داشت. تا زمانی که به شهرک برسیم از او خواستم در مورد عزاداریهای امامحسین(ع) در اسارتها بگوید. میگفت: موقع عزاداری همه پتوهایی که رنگ مشکی یا تیره داشتند را به در و دیوار میزدیم و یکی از بچهها کشیک میداد تا سربازان عراقی متوجه نشوند. کتک پاداش فردای عزاداری احمد ادامه میدهد: بسیار سخت بود بعضی اوقات نگهبان خودی حواسش به عزاداری پرت میشد و ناگهان نگهبان عراقی سر میرسید اما بچهها آنقدر غرق در عزاداری و حسینحسین بودند که به صدای اعتراض نگهبانان عراقی اهمیت نمیدادند و مطمئن بودیم که فردای آن روز پاداش سینهزنیهای اباعبدالله از سوی نیروهای عراقی کتک، تنبیه، شکنجه و قطع آب، برق و غذا بود. امامحسین(ع) عرب بود و ما در جنگ او را کشتیم به شما ایرانیها چه ربطی دارد که برای او عزاداری میکنید؟ و آنها با این طرز فکر ابلهانه و کودکانه با عکسالعمل و جوابهای منطقی اسرای ایرانی روبهرو میشدند. محله جانبازی شهرک شاهد محلهای جانباز نشین است که اکثر ساکنین آن رزمنده، جانباز و خانواده شهدا هستند. جالب بود وقتی چند دقیقهای در خیابان معینی نژاد ایستاده بودم دیدم یک جانباز با عصا از آن طرف پیادهرو خود را به حسینیه ابوالفضل(ع) میرساند. دیگری با ویلچر خود کنار سوپر مارکت برای تعارف آش نذری به فروشنده ایستاده بود. چند جانباز دیگر هم با ولیچر دور هم جمع شده بودند و با هم حرف میزدند. همه همدیگر را میشناسند؛ این خیابان حال و هوای خاصی از جبهه داشت. انگار همه بعد از جنگ در اینجا باهم قرار گذاشته بودند. جوانان وقتی از کنار جانباز یا رزمندهای رد میشدند با احترام خاص و دست بر سینه سلام و علیک میکردند. انواع جانباز در این حسینیه که بعد از جنگ یعنی 25سال پیش برپا شده بود، پیدا میشد. از قطع نخاع و نابینا تا جانباز 20 درصدی که همه برای عزایحسین(ع) جمع شده بودند. به طرف همان سه جانبازی که قبل از شروع مراسم عزاداری کنار هم ایستاده بودند، رفتم. وسط حرفشان بود. عذرخواهی کردم و بعد از مقدمه چینی از آنها خواستم در مورد یکی از صحنه های جنگ صحبت کنند که روز عاشورا را برای آنها تداعی کرده بود. یکی از آنها بهنام محمد علیزاده جانباز 70 درصد میگوید: تیربارچی بودم.فردای عملیات والفجر 8 بود که به دستور فرمانده با یک کامیون و رانندهاش به میدان جنگ رفتیم تا اجساد را جمع کنیم. خدا میداند که آن روز واقعا صحرای عاشورا بود طوری که یک وجب برای راه رفتن هم نبود. برخی از اجساد تکه تکه شده بودند، یکی جمجمهاش دو نیم شده بود، یکی دست نداشت، دیگری سرش دو متر از بدنش فاصله داشت...! وارد گودالی شدم که در آن خمپاره زده بودند و دو نفر از نیروهایمان طوری بدنشان پارهپاره شده بود که اصلا نمی توانستیم اجزای آن دو فرد را از هم تشخیص دهیم و هرچه بود را برداشتیم و داخل یک گونی گذاشتیم چراکه فرصت نبود. شهیدی که نشسته بود و میخندید علیزاده ادامه میدهد: در همین حال از دور دیدم یکی نشسته و به سنگر عراقیها تکیه داده و انگار زنده است...! جلوتر رفتم دیدم میخندد. دیگر مطمئن شدم که او زنده است اما وقتی نزدیکتر شدم سه گلوله بر قفسه سینه او اصابت کرده بود. او با لبخند زیبا و معرکه خود هر کسی را به تصور غلط میانداخت. دیگری در ادامه حرفهای محمد گفت: همه ما افتخار میکنیم که جزو نوکران و سرسپردگان خاندان حریم ولایت و ریزهخواران اصحاب مولا وسرورمان آقا حسین(ع) هستیم. از علی شاه چراغی از عزاداری بچههای جبهه در مراسمهای محرم و عاشورای حسینی پرسیدم و گفت: بعضی یگانها در صورتی که عملیات نبود و امکانش وجود داشت دسته های عزاداری در اردوگاهها به راهمیانداختند و از سر صفا به عزاداری میپرداختند. برخی که طبق عرف معمول و همه ساله نذری داشتند، نذری خود را در نهار روز عاشورا با نهار رزمندگان ادغام میکردند. در میان صحبتش اشک از کنار گونههایش روانه شد و گفت: نمیدانم دوستانم در آن روزها از خدا چه خواستند...! همیشه این سوال در ذهنم می چرخد...به شهادت آنها حسرت میخورم. ای کاش ما هم نبودیم. ما همچون حسین نبودیم.حسین کجا و ما کجا...! به طرف در حسینیه رفتم مردی حدودا 45ساله را دیدم که دستش با شتاب بسیار تکان میخورد با او حرف زدم جانباز 20 درصد اعصاب و روان بود می خواستم اولین سوال را بپرسم گفت: ببخشید این دست نمیدانم امشب چرا اینطوری شده! خیلی تکان دارد. شرمنده من الان نمیتوانم صحبت کنم. مراسم عزاداری حسینی بعد از نماز جماعت شروع شد. همه به سمت حسینیه رفتند. جانبازان در ماتم مقتدای خویش به سوگ نشستهاند و در آرام خلوت خود با محبوب با دیدگان اشکآلود بر سر و سینه میکوبیدند.