وقتی نگاه به سینما «ملی» است نه «طبقاتی»
جشنواره فیلم عمار، فرصتی است برای آنکه سینمای خویش را بازشناسی کنیم و آن را از مختصات فعلیاش به نقطه مطلوب با همان معیارهایی که ذکر شد، رهسپار سازیم. نگاه ما به سینما، یک نگاه «بِما هُوَ سینما» نیست! ما سینما را ابزاری در جهت ارائه الگوهای صحیح تعامل و سبکهای متناسب زندگی خویش میدانیم و از این روست که بحث تکنیک و فیلمسازی به ذات و به تنهایی جایگاه والایی ندارد، بلکه آن مفهومی که از چنین سینمایی به بیرون منتقل میشود، جای تأمل دارد و باید آن را نشانه پیشرفت یا پسرفت خویش قلمداد کنیم.
کد خبر :
239001
سرویس فرهنگی «فردا»: تفکر خویشتنضعیفبینی در میان بعضی افراد یا جریانها رایج است. بعضیها فکر میکنند که اگر غرب در مسألهای ولو به ظاهر و از بعد تکنیکی پیشگام بود، پس ماهیت و محتوای موضوع را نیز با صحت و سلامت تدبیر میکند و اصولاً اصالت همه چیز را به غرب میدهند و اگر بخواهیم نسخههای بومی و ایرانی در حوزه مورد نظر ایجاد و فعال کنیم، ممانعت میکنند یا چنین رویهای را بیهوده میپندارند. این تفکر اگر جریان داشته باشد و در تمامی فکر و ذهنهای اجتماعی سیال و روان گردد، نه پیشروی حاصل میشود و نه رشدی ممکن خواهد بود.
در سالهای گذشته به ويژه در سالهای اخیر، رشد ایرانیان در حوزههای مختلف علمی و فناوری شتابان بوده است و این از منظر مجامع علمی و غیر ایرانی هم ثابت شده است. اما در این بین، خلأیی که به شدت احساس میشد، بحث رشد فرهنگی و تکاپو در زمینههای مرتبط با آن بود. هدف غایی انقلاب ما نه صعود موشک به فضا بوده و نه شبیهسازیهای پزشکی؛ ما برای حفظ و تجلی آرمانهای اسلام انقلاب کردیم و تبلور این آرمانها در حوزههای فرهنگی و اجتماعی اولویت نخست است. بنابراین با داشتن این نگرش میتوان در مقوله فرهنگ جهانبینی صحیحی را به جریان انداخت.
از جمله حوزههای موجود و پر مخاطب در حوزه فرهنگ، بحث هنرهای نمایشی و به ويژه سینماست. ما پس از انقلاب با حذف بسیاری از زوائد سینمای پیش از انقلاب که کاملا از غرب الگو گرفته بود، به سمت سینمای اسلامی و ایرانی اصیل حرکت کردیم و در برهههایی از زمان توفیقاتی نیز یافتیم اما هیچگاه به مرزهای شاخص موفقیت در این زمینه نرسیدهایم یا به ندرت چنین اتفاقی را شاهد بودیم. وضعیت ما در این بخش، باید متناسب با سایر حوزههای پیشرفت صورت گیرد و از این رو، نیازمند شتاب گرفتن بیش از پیش در مقوله پیشرفت سینمای خویش هستیم.
البته پیشرفتی که متناسب با شاخصههای مؤکد اسلامی و بومیمان باشد، نه آنکه نسخههای غیر اصیل غربی را تکرار کنیم و پایبند به اموری باشیم که در گرو آنها رشد الهی ممکن نیست. جشنواره فیلم عمار، فرصتی است برای آنکه سینمای خویش را بازشناسی کنیم و آن را از مختصات فعلیاش به نقطه مطلوب با همان معیارهایی که ذکر شد، رهسپار سازیم. نگاه ما به سینما، یک نگاه «بِما هُوَ سینما» نیست! ما سینما را ابزاری در جهت ارائه الگوهای صحیح تعامل و سبکهای متناسب زندگی خویش میدانیم و از این روست که بحث تکنیک و فیلمسازی به ذات و به تنهایی جایگاه والایی ندارد، بلکه آن مفهومی که از
چنین سینمایی به بیرون منتقل میشود، جای تأمل دارد و باید آن را نشانه پیشرفت یا پسرفت خویش قلمداد کنیم. البته حرفی بر ترقی تکنیکی و فنی در بُعد سینمایی نیست و اینها همه محتوی همان محتوایی است که در بالا بدان اشاره شد و بدیهی است که چنین ابزارهایی می توانند در به ثمر رساندن آن اهداف مؤثر واقع شوند. بنابراین تفاوت اصلی و کلیدی سینمای ما با سینمای غربی باید در نوع جهانبینی و اصول ذاتی باشد. ما کلیدواژههای فراوانی در ادبیات دینی و اسلامی خویش داریم و چنین مفاهیمی میتوانند با نمایشی صحیح و جذاب و روان، به مرور ذائقه مخاطب را به ذائقه فطری خویش نزدیک
گرداند. سینمای ما و سینمای غیر ما (غربی) شاید به ظاهر بر یک موضوع متمرکز شوند، اما خواستگاه این تمرکز متفاوت است. سینمای دینی بر پایه معیارها و شاخصهای الهی تمرکز میکند و سینمای غیر دینی بر محور انسان و روحیات او متمرکز میشود. شاید علی الظاهر هر دو بر اخلاقگرایی و صداقت تکیه کنند اما خواستگاهشان متفاوت است. جشنواره عمار، یک فرصت استراتژیک است که میتواند به یک بستر ممتد تبدیل شود تا سینمای مبتنی بر دینِ ما، جان تازهای بگیرد و شتاب تعالی آن افزون شود.
از جمله حوزههای موجود و پر مخاطب در حوزه فرهنگ، بحث هنرهای نمایشی و به ويژه سینماست. ما پس از انقلاب با حذف بسیاری از زوائد سینمای پیش از انقلاب که کاملا از غرب الگو گرفته بود، به سمت سینمای اسلامی و ایرانی اصیل حرکت کردیم و در برهههایی از زمان توفیقاتی نیز یافتیم اما هیچگاه به مرزهای شاخص موفقیت در این زمینه نرسیدهایم یا به ندرت چنین اتفاقی را شاهد بودیم. وضعیت ما در این بخش، باید متناسب با سایر حوزههای پیشرفت صورت گیرد و از این رو، نیازمند شتاب گرفتن بیش از پیش در مقوله پیشرفت سینمای خویش هستیم.
البته پیشرفتی که متناسب با شاخصههای مؤکد اسلامی و بومیمان باشد، نه آنکه نسخههای غیر اصیل غربی را تکرار کنیم و پایبند به اموری باشیم که در گرو آنها رشد الهی ممکن نیست. جشنواره فیلم عمار، فرصتی است برای آنکه سینمای خویش را بازشناسی کنیم و آن را از مختصات فعلیاش به نقطه مطلوب با همان معیارهایی که ذکر شد، رهسپار سازیم. نگاه ما به سینما، یک نگاه «بِما هُوَ سینما» نیست! ما سینما را ابزاری در جهت ارائه الگوهای صحیح تعامل و سبکهای متناسب زندگی خویش میدانیم و از این روست که بحث تکنیک و فیلمسازی به ذات و به تنهایی جایگاه والایی ندارد، بلکه آن مفهومی که از
چنین سینمایی به بیرون منتقل میشود، جای تأمل دارد و باید آن را نشانه پیشرفت یا پسرفت خویش قلمداد کنیم. البته حرفی بر ترقی تکنیکی و فنی در بُعد سینمایی نیست و اینها همه محتوی همان محتوایی است که در بالا بدان اشاره شد و بدیهی است که چنین ابزارهایی می توانند در به ثمر رساندن آن اهداف مؤثر واقع شوند. بنابراین تفاوت اصلی و کلیدی سینمای ما با سینمای غربی باید در نوع جهانبینی و اصول ذاتی باشد. ما کلیدواژههای فراوانی در ادبیات دینی و اسلامی خویش داریم و چنین مفاهیمی میتوانند با نمایشی صحیح و جذاب و روان، به مرور ذائقه مخاطب را به ذائقه فطری خویش نزدیک
گرداند. سینمای ما و سینمای غیر ما (غربی) شاید به ظاهر بر یک موضوع متمرکز شوند، اما خواستگاه این تمرکز متفاوت است. سینمای دینی بر پایه معیارها و شاخصهای الهی تمرکز میکند و سینمای غیر دینی بر محور انسان و روحیات او متمرکز میشود. شاید علی الظاهر هر دو بر اخلاقگرایی و صداقت تکیه کنند اما خواستگاهشان متفاوت است. جشنواره عمار، یک فرصت استراتژیک است که میتواند به یک بستر ممتد تبدیل شود تا سینمای مبتنی بر دینِ ما، جان تازهای بگیرد و شتاب تعالی آن افزون شود.