سخنان‌ منتشر نشده‌ هاشمی‌ درباره‌ پذیرش‌ قطعنامه/افروغ:هرهری‌مسلک‌ها،اصلاح‌طلب‌نیستند/ پرونده اختلاس‎بیمه به دیوان‌عالی‎کشور رفت

کد خبر : 242665
سخنان‌ منتشر نشده‌ هاشمی‌ درباره‌ پذیرش‌ قطعنامه

مهر: رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بعد از پذیرش قطعنامه 598 طی سخنانی در جمع فرماندهان سپاه تاکید کرد: انقلابی گری کلّه شقی متحجرانه نیست تحول پذیری منطقی است ، انسان انقلابی مقتدر است امّا جمود ندارد ، تعصب ندارد. وقتی حق را تشخیص داد - حتی خلاف نظرش- در مقابل حق خاضع است و می پذیرد. گزیده سخنرانی جانشین وقت فرماندهی کل قوا در سال 1367 در جمع اعضای سپاه بدین شرح است: * از اینکه چنین فرصتی پیدا شد که در این مقطع حساس و پر سوال و تردید که شرایط خاص بر اذهان خیلی ها بوجودآورده ، با فرماندهان معظم سپاه صحبت کنم خدای را سپاسگزارم و متشکریم از شما که این برنامه را تنظیم کردید نیاز بود در یک چنین اجتماعی مسائل را ما مطرح کنیم که مستقیماً با خود شما حرف بزنیم و مردم ما و همه افراد نیروهای مسلح و بسیج چند میلیونی این مسائل را بشنوند. * حرف های امروز من بسیار صریح و واضح است . دور از سبک های دیپلماسی و سیاست مأبانه .مسائلی الان تو ذهن خیلی ها مخصوصاً نیروهای مسلح وجود دارد که باید پاسخ داده شود و من امروز آمده ام پاسخگوی آنها باشم . *اولین مساله این است که الان ما در کجا هستیم ؟ چه وضعی داریم ؟ در جنگیم ؟ درصلحیم ؟ آینده چطور می شود؟ وضع جامعه به کجا می رود؟ این سوالات در ابعاد سیاست خارجی و اقتصادی سایر بخش ها هم است ، که من در این جلسه این قسمت ها را صحبت نمی کنم بیشتر بخش های نظامی را حرف می زنم . * سوال بعدی، سوال نیروهای مسلح است بخصوص سپاه و ارتش که وضع ما چگونه است ؟ آینده چگونه است ؟ ادغام اگر هست چه طور است ؟ و اگر نیست چطوراست؟ .بسیج هم همین سوال را دارد؟ . طبعاً دنیا هم این سوال را دارد . یعنی چشمان دنیا هم متوجه ماست که بینند ما چه کار می کنیم . که اگر جنگ تمام شود با نیروهای مسلح که در جنگ بودند . چه خواهیم کرد؟. *سوال دیگری که مطرح است در مورد کسانی است که در جنگ سرمایه گذاری کردند . آنهایی که در جنگ آسیب دیدند . آنهایی که عمر وجوانی خود را در جنگ گذاشتند و از حرفه و شغل و تحصیل و زندگی به معنای کلی آن عقب ماندند.آنها چه خواهند کرد در جامعه؟ . تا اندازه ای که می شود تو این سخنرانی حرف بزنیم این مسائل را توضیح بدهیم ، در مورد اولین مسئله که ما الان کجا هستیم و اوضاع جنگ و صلح چگونه است یه قدری توضیح لازم دارد . * اولین مطلبی را که می خواهم بگویم تا به حال جایی گفته نشده است . بلکه نکته برعکسش تا به حال در دنیا به یه شکلی مورد تفسیر مفسران جهانی قرار گرفته است . * این تصمیمی که امروز جمهوری اسلامی با رهبری عظیم الشان خود حضرت امام گرفت آنهم ناگهانی و آنی و شوک آور ، یعنی به صورت شوک دهنده جنگ را قطع کردند . این یک نکته عجیبی در دنیا تلقی شده ، کار عجیب تلقی شده و همه ناظران را متعجب کرده و آنها هیچ انتظارش را نداشتند و تفسیر های تاریخی این را نمی پذیرفت . * نکته ای که من می خواهم بگویم در همین تصمیم ناگهانی نهفته است . درس بزرگی است . آموزه ای بسیار بزرگ از امام . یکی از ویژگی های انسان انقلابی بمعنای واقعی این است که برعکس این که گفته شده اصلاً کلمه انقلاب از قلب باب انفعال است . به معنای تحول پذیری . دقیقاً یعنی این انقلابی یعنی انسانی که آماده پذیرش تحولات منطقی است ،روحیه جمود و تعصب ندارد وقتی که یک مسئله ای را حق تشخیص داد - حتی خلاف نظرش - در مقابل حق خاضع است و می پذیرد. * این بهترین مصداق انقلابی است یعنی تحول و جابجا شدن و وقتی که باب انفعال می رود یعنی قبول تحول ، یعنی پذیرش تحول . همه کس نمی تواند به معنای کامل کلمه انقلابی باشند تعصب ها و تحجرها و رودربایستی ها ، حالاتی که انسان دارد که ما حالا یک حرفی زدیم و دیگه از حرفمان بر نمی گردیم اینها مانع حق پذیری است و این چیزی است که در قرآن مذموم است، ارتجاع این است، معنایش می شود تعصب کور، معنایش می شود حق ناپذیری که عین ناحقی است و این حالت انقلابی گری نیست. * انسان سالم با فطرت سالم این است که در هر شرایطی اقدامی و راهی و مسئله ای را حق و مطابق مصلحت تشخیص داد رودربایستی با کسی نداشته باشد با خدا و خود، با جامعه و همرزمانش صمیمی و صاف و صادق باشد . آنهایی که کله شقی را با انقلابی بودن اشتباه می گیرند آنها اشتباه می کنند. آنها که فکر می کنند با کله شقی و یکدندگی باید هر حرفی را زدیم تا قیامت پای آن بایستیم ، آنها که در عین مشاهده حق می گویند نباید از حرف خود بازگردیم اینها نه تنها انقلابی نیستند که عین مظاهر ارتجاع و تعصب جاهلی هستند . * انسان سالم این است که وقتی تشخیص داد الان باید یک موضع جدید انتخاب کند و این موضع را حق تشخیص داد، بتواند تصمیم بگیرد این خیلی مهم است. * این روزها تفسیرهایی شد در دنیا . بعضی از ناظرهای جهانی گفتند این برای اولین بار در تاریخ انقلاب های معاصراست که رهبری از شعارخود برگردد خیلی حرف زدند گفتند در زمان مائو چنین چیزی نشد در زمان هوشی مینه نشد و فلان فلان اسامی دیگر را بردند در انقلابی های دیگر دنیا و گفتند این تنها امام خمینی است که برای اولین بار شعار خودشان را درباره جنگ یک دفعه و در یک حرکت ناگهانی عوض کردند آنها تفسیرشان این بود این یک نوع ضعف است ولی این دقیقاً نقطه قوت انقلاب است این سلامت رهبری ست و سلامت جامعه است. هر دو بی شک . این موضوع مشکلی بود برای جامعه ای که 8 سال یک نوع شعار داد و یکدفعه رهبرش بیاد بگه شما ها شعارتون رو عوض کنید . * این تغییر نظر امام بی سابقه است مفسران نمونه اش را در تاریخ شاید نتوانند پیدا کنند ولی این اوج انقلابی گری است و باید روی این نکته کارکرد باید روی این نکته تحلیل داد. این اعتماد بنفس لازم دارد که یک رهبری بتواند در یک مقطعی چنین حساس تصمیمی بگیرد و مهمتر از این نکته نفوذ رهبری باید اینقدر نیرومند باشد که همان هایی که دستشان روی ماشه تفنگ بود و قلبشان مملو از خشم دشمن ، همه وجودشان به آنها دستور می دهد که شلیک کنند، ندای رهبرشان را پاسخ مثبت داده و دستشان را از روی ماشه تفنگ بردارند و از جبهه پیغام بدهند که ما هر چه شما بگویید را حق می دانیم و تسلیمیم . این حالت استثنایی است و فقط در شرایط انقلاب اسلامی قابل تحقق است. الان ما در چه وضعی هستیم . آنچه که امام تصمیم گرفتند ما دنبال صلحیم واقعا این را ما به عنوان یک تاکتیک مطرح نکردیم . * مسئله جدی است یعنی واقعا ً هم امام به دنبال صلح هستند وهم ما ، برخی دلایل آن را شما می دانید بعضی ها را هم نمی دانید و هنوز هم نمی توانیم همه چیز را بگوییم چرا که یک عنصر نظامی باید این حقیقت را بپذیرد که همیشه همه چیز برای گفتن جامعه مصلحت نیست در زمان خودش گفته خواهد شد . * ادله ای هست که ما به این نتیجه رسیدیم که فکر می کنیم حق همین است که انتخاب شده امّا اینکه دشمن ما هم صلح بخواهد یا نه ؟ برای ما خیلی روشن نیست . دشمن اگر می توانست بجنگد و جنگ را ادامه بدهد قاعدتاً صلح نمی خواست ، به همان دلیلی که جنگ را شروع کرد . به همان دلیل چون چیزی عوض نشده . نه حزب بعث عراق عوض شده نه انقلاب اسلامی عوض شده نه ایران عوض شده و نه عراق عوض شده ، امّا عراق با یک فرق اساسی دارد که آنهم نحوه اتکای به مردم است ، وضع عراق به گونه ای است که حاکمیت موجود عراق نمی تواند به مردم متکی باشد، متکی به سر نیزه و پلیس و استخبارات و ارتش است. بنابراین عراق آزاد نیست تصمیم بگیرد بجنگد یا صلح را قبول کند ؟ .انها باید منتظر بمانند که استکبار جهانی چه تصمیمی برای آنان بگیرد و این در واقع پاشنه آشیل آنان در شرایط آتش بس است . امروز زمامداران بعث عراقی باید به مردم خود بگویند که چرا جنگ را شروع کردند؟ ما که پاسخ خود را برای دفاع مقدس مان داریم ولی مردم عراق می خواهند امروز بدانند صدام برای چه 8 سال جنگ و تجاوز را بر آنان و مردم ایران تحمیل کرده ؟ این جواب می خواهد . ممکن است امروز بتواند بظاهر جشن بگیرد و هیاهو کنند که ما پیروز شدیم ولی مردم عراق که خوب می دانند صدام به هیچکدام از شعارهایی که در آغاز جنگ داده نرسید . آنها خوب می دانند پیروز نشدند می گویند ما 8 سال جنگیدیم و صدها هزار کشته دادیم، مردم عراق می پرسند چرا صدام کشورمان را منهدم کرد؟ دهها میلیارد دلار مقروضمان کرد؟، دهها میلیارد دلار ذخایرکشو عراق را بر باد داد؟ این همه آسیب دیده جنگ و خانواده های بی سرپرست روی دست مردم عراق گذاشت برای چه ؟ صدام باید جواب اینها را بدهد ، حزب بعث چه پاسخی برای مردمش خواهد داشت؟ اینها ادله ما برای اینکه ما در واقع با پذیرش قطعنامه صدام را در معرض پاسخگویی به ملتش قرار دادیم؟ * وضع ما بر خلاف صدام بعد از پذیرش قطعنامه کاملا روشن است ، مردم عراق از او خواهند پرسید که چرا جنگ را آغاز کردی و مردم ما همه می دانند که ما در مقابل تحمیل جنگ فقط دفاع می کردیم . البته ما یک شعاری انتخاب کردیم در طول جنگ برای سقوط حزب بعث عراق که تا حالا به آن نرسیدیم البته بعضی چیزها هست که امروز نمی توان گفت ولی آینده نشان خواهد که مصلحت پذیرش قطعنامه آیا ما را به این حق خواهد رساند یا خیر؟ افروغ:هرهری‌مسلک‌ها،اصلاح‌طلب‌نیستند اما نمی‌توان انقلابی که برمبانی و چارچوبی مشخص استوار است را در اختیار کسانی قرار داد که به این محتوا و جوهر باور ندارند مگر اینکه کاری که در مورد انقلاب شد، توسط اینها هم صورت بگیرد و درخصوص دیدگاه‌های خود آگاهی‌بخشی کنند، با فرضیه من، این اتفاق تا به‌حال نیفتاده است. «فردا»: عماد افروغ در گفتگو با روزنامه شرق انتقادهایی صریح را نسبت به روش و منش برخی افراد و گروهها که خود را اصلاح طلب می نامند مطرح کرده است. مشروح این گفتگو به این شرح است. ‌ درخصوص اصلاح‌طلبی و تعاریف آن، بسیار سخن گفته شده و دیدگاه‌های متفاوتی ارایه شده است. تعریف شما از این مرام و شیوه سلوک اجتماعی و سیاسی چیست؟ به نظر من هر فردی که می‌خواهد به اصول خود جامه عمل بپوشاند و دغدغه فاصله‌گیری‌های عینی از این اصول - و فاصله‌گیری‌های فردی و اجتماعی - دارد را باید یک اصلاح‌طلب دانست. نمی‌شود افراد «هرهری‌مذهب» و «هرهری مسلک» را اصلاح‌طلب دانست. این در ارتباط با یک نگاه مبنایی و محتوایی به اصلاح‌طلبی ارایه می‌شود. روش یک اصلاح‌طلب هم روش خاصی است. علاوه بر اینکه مبتنی بر یک‌سری اصول عمل می‌کند، روش وی هم از روش‌های هیجانی، احساسی و انقلابی به دور است. با توجه به آنچه از انقلاب و روش‌های انقلابی در ادبیات سیاسی جا افتاده، مسلم است که روش یک اصلاح‌طلب باید با آن تفاوت‌هایی داشته باشد. فرد اصلاح‌طلب، هم خود و هم عالم اجتماعی بیرون را، عطف به یک اصول مشخصی ارزیابی می‌کند و پس از آن، سعی در پر کردن «فاصله» عمل افراد با گفتمان انقلاب اسلامی دارد. ‌ اما گاهی گفته می‌شود که شرایط هم در این روش‌ها موثر است. این تفکر را مرتبط با زمان و مکان می‌دانید؟ بله تابع شرایط مکانی و زمانی است. اگر دستگاهی فاسد باشد و با روش‌های مختلف، آن را نتوان اصلاح کرد، چه راهی برای یک اصلاح‌طلب واقعی باقی می‌ماند برای آنکه تحول اجتماعی لازم را ایجاد کند؟ اگر فرد اصلاح‌طلب، همه روش‌های مرسوم را به کار گرفته اما اصلاحی در سیاست‌ها و رفتارها دیده نشده است در اینجا از روش‌های انقلابی برای تحقق آرمان‌های اصلاح‌طلبانه می‌توان استفاده کرد. به عنوان نمونه، انقلاب اسلامی و قبل از آن قیام حضرت ابی‌عبدالله(ع)، را می‌توان مدنظر داشت. دقت کنیم که فاصله‌گیری‌ها در زمان صدر اسلام آنقدر زیاد شده بود که راهی برای تداوم روش مسالمت‌آمیز نبود و به اصطلاح امروزی‌ها راهی جز روش‌های انقلابی نبود در حالی‌که خود امام حسین(ع)، نام آن را «اصلاح» می‌گذارد و مصداقی است از امر به معروف و نهی از منکر. انقلاب هم در ذات خود، بنیاد اصلاح‌طلبانه دارد. ‌ معمولا اصلاحات، روندی تدریجی و زمان‌بر است. طی‌کردن این زمان، چه سودی برای گروه‌های هدف یک اصلاح‌طلب دارد؟ تمام روش‌های بزرگان دین و آموزه‌های قرآنی و انبیا، بر مبنای همین حرکت تدریجی بوده است و در خود انقلاب اسلامی هم شاهد این بودیم که رهبر فقید انقلاب اسلامی، به طور ناگهانی از مردم نخواست به خیابان بیایند و ناگهان نگفت «شاه باید برود». در ابتدا نصیحت و ارشاد و «قول لین» بود. ما در قرآن داریم که خدا به موسی(ع) می‌گوید به نزد فرعون برو و با زبان فصیح، او را ارشاد کن. فلسفه این روش، نخست اتمام‌حجت با طاغوت است و سپس برای بیدار کردن «من واقعی» که درون همه اشخاص وجود دارد. عطف به انسان‌شناسی که ما در نظر داریم و بر آن مسلط هستیم، باید این مراحل طی شود تا فرد طرف سخن یک اصلاح‌طلب، بیدار و آگاه شود و اگر خطایی کرده و توجه نکرده، به آن آگاه شود. همچنین فرد اصلاح‌طلب به دلالت‌های عملی رفتارهای خود برای اینکه مردم آگاه شوند، اهمیت می‌دهد. ‌ به «اصول» اشاره کردید و بارها از زبان رهبران اصلاحات بیان شده که آنها بیش از رقیب، به «اصول» پایبند هستند. اما رقیب، آنها را به عدول از اصول متهم می‌کند. چرا تعریف اصول تا این حد اختلاف‌برانگیز است؟ من بارها اشاره کرده‌ام که این دسته‌بندی‌ها «رسا» نیست. هر اصولگرایی باید ذاتا اصلاح‌طلب باشد و اصلاح‌طلبی هم باید ریشه در اصولی داشته باشد. بهترین اصولگرایی و بهترین اصلاح‌طلبی این است که «گفتمان انقلاب اسلامی» به خوبی فهمیده شود. اینکه بدانند که این منظومه فکری و اندیشه‌ای انقلاب، مبتنی بر چه اصول و ارزش‌هایی است؟ انقلاب، سه شعار همزمان آزادی، عدالت و اخلاق و معنویت را در بر داشته است. ‌ پس اعتقاد دارید این شعارها همچنان می‌تواند محور حرکت‌های جامعه، کنشگران سیاسی و حاکمیت باشد؟ بله، من این شعارهای محوری را ریشه‌دار می‌دانم چرا که با هویت ایرانی، پیوند دارد و عجین است. نمی‌توان در رفتارهای یک اصلاح‌طلب، شاهد خلط هدف و وسیله بود و اخلاق، فدای آزادی شود. در جریان مقابل نیز، هیچ‌کس نمی‌تواند اخلاق را فدای «عدالت» مورد ادعای خود یا جاه‌طلبی سیاسی کند. یک اصلاح‌طلب نیز باید روش اخلاقی داشته و پرهیز از رفتارهای ماکیاولیستی را مدنظر قرار دهد. البته ماکیاولیسم سکولار، نگران‌کننده است اما خطرناک‌تر از آن، ماکیاولیسم مذهبی است که قبلا در گفت‌وگو با شما، در خصوص آن سخن گفته‌ام. در عین حال یک نکته هم باید روشن باشد. قرار نیست یک اصولگرا یا اصلاح‌طلب در شرایط فعلی، به روش‌های انقلابی شناخته شده یعنی روش‌های هیجانی، تند و چیزی که به نام انقلاب جا افتاده است -بدون طی کردن آن فرآیند مورد اشاره- روی آورد. ما هنوز ظرفیت‌های بسیاری داریم و باید روش‌های شناخته‌شده مسالمت‌آمیز اتخاذ شود. ‌ اصلاحات، منادیانی داشته و برخی نظریه‌پردازان آن، نسبت به ایجاد بدل این جریان، دیدگاه‌هایی ارایه کرده‌اند. نظر شما راجع به اصل و فرع اصلاح‌طلبی چیست؟ این سوال، جریانی است اما من سعی می‌کنم به جنبه تئوریک آن بپردازم چون پیچیدگی‌ها و ابعاد خاصی دارد. اصلاحات، واقعیت چندگفتمانی است و اصلاح‌طلبی، گفتمانی واحد نیست. بسیاری از گفتمان‌های این واقعیت، به آن وجه گفتمانی انقلاب اسلامی نزدیک‌تر بودند و بعضی از گفتمان‌ها، دورتر. بسیاری از اصلاح‌طلبان، در ذیل گفتمان انقلاب اسلامی، مبحث اصلاح‌طلبی را مطرح می‌کردند. بعضی دیگر اما طرفدار روش‌های مسالمت‌آمیز بودند اما گفتمان آنها، قابل قبول نبود. حداقل پیام انقلاب اسلامی، ضدیت با سکولاریسم است پس اگر جریانی بخواهد، تفکر سکولار را در بدنه حاکمیت نفوذ دهد، قابل پذیرش نخواهد بود. اما آنهایی که با محتوای انقلاب اسلامی عرضه شدند، کاملا قابل قبول بودند و همیشه در پاسخ به هجمه به اصلاحات می‌گفتم که آنها یک جناح هستند و نباید در یک گفتمان منسجم و متشکل به آنها نگاه کرد. در عین حال به دوستان اصلاح‌طلب نیز می‌گفتم که دسته‌جمعی کار نکنید چون این روش با توسعه سیاسی همخوانی ندارد. ‌ بر اساس چه تعریفی؟ توسعه سیاسی یعنی توجه به فرآیند تفکیک و کمک به تحقق آن در جامعه. متاسفانه این معنا در فضای هیجانی آن دوران، مورد عنایت واقع نمی‌شد. ‌ اما در همین توسعه سیاسی، حتما تاکید شده که باید گروه‌هایی که نظرات متفاوتی دارند اما عمل مسالمت‌آمیز و زندگی در فضای موجود را پذیرفته‌اند، امکان فعالیت داشته باشند. آنهایی هم که ذیل گفتمان انقلاب اسلامی تعریف شده‌اند، بتوانند به‌طور مساوی از امکان فعالیت سیاسی استفاده کنند. این تعریف را می‌پذیرید؟ بله، حتما این تفاوت‌ها باید به رسمیت شناخته شود. همانطور که اشاره کردم برخی در ذیل گفتمان انقلاب اسلامی تعریف می‌شوند و برخی نمی‌شوند. هیچ اشکالی ندارد و البته ممدوح است که اصلاح‌طلبانی که در ذیل گفتمان انقلاب عمل می‌کنند، مدیریت حاکمیت را هم از آن خود کنند. اما آنهایی که گفتمانی سکولار یا لیبرال دارند به‌درستی اشاره کردید که دارای حقوق شهروندی هستند اما نمی‌توان انقلابی که برمبانی و چارچوبی مشخص استوار است را در اختیار کسانی قرار داد که به این محتوا و جوهر باور ندارند مگر اینکه کاری که در مورد انقلاب شد، توسط اینها هم صورت بگیرد و درخصوص دیدگاه‌های خود آگاهی‌بخشی کنند، با فرضیه من، این اتفاق تا به‌حال نیفتاده است. اما اصلاح‌طلبی که ملتزم است اما می‌خواهد بیشتر بر ظرفیت آزادی‌خواهی انقلاب عمل کند، نباید منعی برای آن داشته باشد. اینجاست که باید درخصوص ایجاد موانعی بر سر راه این نوع اصلاح‌طلبی که نگاه متفاوتی دارد و اولویتش را آزادی گذاشته اما پایبند به وجه انقلاب اسلامی است، معترض بود. ‌ این انتقاد هم مطرح شده که چون شاخص روشنی تعریف نشده، درخصوص تطبیق این باورها با مبانی انقلاب، اعمال سلیقه شود. اینکه اشاره کردید درست است اما ما هم به ذهنیت توسعه‌یافته نیاز داریم هم به رفتار توسعه یافته. نباید در ذهن، انسداد وجود داشته باشد اما در شعارها، نوعی تفکیک‌خواهی و توسعه سیاسی مشاهده شود. این همخوانی بسیار مهم است. اما در اینجا نکته‌ای مهم را می‌خواهم بیان کنم درخصوص شرایط امروز که در سوال شما هم به آن اشاره شد. آنهایی که پایبند به گفتمان انقلاب اسلامی هستند باید عطف به برخی رفتارها و سیاست‌ها، احساس خطر کنند. اینجاست که گفتمان‌های انقلاب اسلامی باید روی اشتراکات اصرار ورزند. اصلاح‌طلبانی که سابقه انقلابی دارند و در شکل‌گیری انقلاب نقش‌آفرین بوده‌اند و جوهره آن را می‌فهمند، نباید ارزیابی خوبی نسبت به شرایط روز داشته باشند. در عین حال نباید وضع موجود را به پای انقلاب اسلامی بنویسند و این‌گونه نگاه شود که این مساله جوابگو نیست. متاسفانه به دلیل عدم شناخت و درک صحیح، عده‌ای امروز مدعی شده‌اند که انقلاب را نمی‌شناسند، مبانی کلامی و فقهی آن را نمی‌فهمند و به شعارهای اخلاقی انقلاب پایبند نیستند. دروغ، ماکیاولیسم، نگاه‌های اخباری‌گرا، اشعری مسلک و جمودگرا دارند و به حقوق مردم - که وجه شرعی و مقبولیت نظام که بر رضایت مردم استوار است- وقعی نمی‌نهند. این چه ربطی به گفتمان انقلاب اسلامی دارد؟ مبادا مساله بد فهمیده شود چون حتما اتفاق بد دیگری می‌افتد. انقلاب اسلامی را نباید با سیاست‌ها و رفتارهای اجرایی خلط کرد. نگاه ما به نظام، خدای نکرده نباید مثل نگاه به نظام پهلوی باشد. این مساله ظریفی است که نظام جمهوری اسلامی را به این صورت نبینیم بلکه به فاصله‌گیری‌ها و شکاف‌ رفتارهای مطلوب مورد انتظار ببینیم. باید سیاست‌های نامطلوب و این فاصله‌گیری‌ها را اصلاح کنیم. اگر با عینک گفتمان انقلاب اسلامی به این تحولات نگریسته نشود، ظرفیت‌های اصلاح‌گرایانه و حقوق مردم هم محقق نخواهد شد. ‌‌ ممکن است این ظرفیت‌ها شناسایی شود اما چگونگی تحقق این ظرفیت‌ها، موضوع را دشوار می‌کند. من چند پاسخ دارم. در طول اتفاقات سه دهه گذشته در جمهوری اسلامی، سیاست‌ها و رفتارهایی بر ما تحمیل شد که اقتضای زمان و مکان بود یعنی اگر این اقتضائات نبود، جور دیگری تصمیم گرفته می‌شد. ‌ پاسخ امام(ره) به نمایندگان مجلس سوم که همه باید به قانون برگردیم، نباید خاتمه این ضرورت‌ها تلقی می‌شد؟ پاسخ امام یک نمونه روشن از این اقتضائات بود. قرار ما نبود ماشین‌های ضدگلوله بیاید و جدایی‌سازی بین زندگی عمومی و مسوولان رخ دهد. حملات مسلحانه‌ای که صورت گرفت، نظام را در فازی وارد کرد که به صورتی اجتناب‌ناپذیر، ماشین‌ها آمد بعد هم زندگی آنچنانی ایجاد شد. این یک آسیب است که به تدریج یادمان می‌رود اینها اقتضاء بود و نباید به عادت تبدیل شود. «اولا» و «بذات»، جای خود را به «ثانیا» و «بالعرض» می‌دهد و همان ثانیا، به مرور می‌شود اولا و بذات! از این موارد زیاد بوده است. ضرورت‌ها به روابط درونی بازمی‌گردد. نکته دوم اینکه من شهادت می‌دهم بین هر دو گروه اصلاح‌طلب و اصولگرا، انقلابی واقعی از نوع اساسی وجود دارد. ما دو نوع استحاله داریم؛ یکی با لیبرالیسم می‌آید و با علم و کتل «سکولار» و دیگری، با علم و کتل انقلابی می‌آید و می‌خواهند آن را منحرف می‌کنند. ما در دوران اصلاحات، بر این ایستادیم که توسعه سیاسی ذیل گفتمان انقلاب، قابل پذیرش است و حساب بقیه باید جدا شود. امروز هم باید مراقب باشیم افرادی می‌آیند و انقلاب را استحاله می‌کنند که به اسم انقلاب، خود را معرفی می‌کنند. الان بحث این است که این افراد از جنس انقلاب نیستند و سابقه هم ندارند و فقط شعار می‌دهند در حالی‌که از محتوا و عمل خبری نیست. نکته سوم این است که انقلاب اسلامی ظرفیت‌هایی داشته که بخشی از آن در قالب قانون اساسی تعریف شده است. به میزانی که فاصله میان قانون اساسی و سیاست‌ها و رفتارهای جاری پدید‌ آید، باید نسبت به اصلاح سیاست‌ها و رفتارها اقدام کرد. پرونده اختلاس‎بیمه به دیوان‌عالی‎کشور رفت پرونده اختلاس از بیمه ایران و استانداری امروز برای رسیدگی به اعتراض تعدادی از متهمان به حکم مجازاتشان به دیوان عالی کشور فرستاده می شود. مهر: رسیدگی به پرونده اختلاس از شرکت بیمه ایران و استانداری تهران از یکم خرداد ماه امسال در شعبه 76 دادگاه کیفری استان تهران آغاز شد. پیش از این نیز سه جلسه دادگاه در سال 89 برگزار شده بود که قاضی مدیر خراسانی رئیس شعبه 79 دادگاه کیفری استان تهران با توجه به نقص تحقیقات پرونده را به دادسرا بازگرداند. با تکمیل تحقیقات، پرونده 100 جلدی اختلاس از شرکت بیمه و استانداری با صدور کیفرخواستی 77 صفحه ای برای 78 متهم آن به دادگاه بازگردانده شد. در حالی که پرونده فساد بزرگ بانکی آخرین روزهای رسیدگی در دادگاه را سپری می کرد نخستین جلسه دادگاه اختلاس یکم خرداد با حضور 78 متهم برگزار شد. با برگزاری 13 جلسه دادگاه طی 42 روز قاضی مدیر خراسانی و چهار قاضی مستشار پایان رسیدگی به این پرونده را اعلام کرده و از 12 تیر ماه برای صدور حکم وارد شور شده و حکم مجازات متهمان را صادر کردند. بر اساس حکم دادگاه " ج. الف " معروف به آقای خاص در رابطه با یکی از اتهاماتش به حبس ابد، اتهام دیگرش 5 سال و سومین اتهامش 2 سال زندان محکوم شده است. همچنین وی به بیش از 101 میلیارد ریال جزای نقدی و بیش از 28 میلیارد ریال رد مال محکوم شده است. در این حکم " ح.ن" مدیر وقت بیمه ایران در کرج به حبس ابد، انفصال دائم از خدمات دولتی، 64 میلیارد ریال جریمه نقدی و 33 میلیارد ریال رد مال محکوم شده است. " د.ف" - معاون مالی وقت شعبه بیمه ایران در کرج - نیز به حبس ابد، انفصال دائم از خدمات دولتی، 66 میلیارد ریال جزای نقدی و 35 میلیارد ریال رد مال محکوم شده است. بر اساس این حکم " د.س " معروف به جعبه سیاه پرونده نیز به 23 سال زندان ،50 میلیارد رد مال و جریمه نقدی محکوم شده است. پس از ابلاغ حکم متهمان پرونده اختلاس از بیمه ایران و استانداری ، تعدادی از متهمان به حکم مجازات خود اعتراض کردند که با پایان یافتن زمان رسیدگی به اعتراض متهمان ، پرونده آماده ارسال به دیوان عالی کشور شد.سرانجام امروز پرونده برای رسیدگی نهایی به دیوان عالی کشور فرستاده شد.

لینک کوتاه :

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: