آقای احمدینژاد، شما هنوز رئیسجمهورید؛ یادتان هست؟!
پیام تسلیت، اشکها، آغوشها، اندوهها و مصائب آقای رئیسجمهور در درگذشت رئیسجمهور نزوئلا هرچقدر هم که باشد، اما باید حد و مرزی را رعایت نمود. حرمت ریاست جمهوری اسلامی به فهم چنین حد و مرزهایی است و اینگونه است که ذات آرمانها و ارزشهای انقلاب باید در چنین جایگاهی متبلور شود. اما آیا در ایام اخیر، ذرهای از این تبلور را مشاهده میکنیم؟ آیا رفتارهای رئیس دولت که به جریان انحرافی موجود در دولت خویش، تکیه میکند، بر اساس مبانی اسلام است؟
کد خبر :
251856
سرویس سیاسی «فردا»: زمانی که در مجموعه نظام جمهوری اسلامی، مردم شاهد اعمال و رفتارها و ناظر عملکردها هستند، هیچ حرف و سخن سیاهنمایی شده یا سفیدنمایی شدهای نمیتواند در ذات و بطن تصمیمهای آنان تأثیر بگذارد و ملت را به بنبستی بکشاند.
همانطور که دوران «بگم بگم»های تنشزا گذشته، دوران تعریف و تمجیدهای ماورایی و بدون پشتوانه نیز به پایان رسیده است؛ چرا که در هردو صورت مردم بهترین داور خواهند بود. نتایج «بگم بگم»ها را که در مجلس شورای اسلامی رخ داد، مشاهده کردیم و البته واکنشهای
عمومی در سطح جامعه روشن ساخت که این رفتار نه تنها برای مجری آن پیامد مثبت نداشته است، بلکه دیدگاههای منفی بیشتری نیز بر او حادث شد. اما از سوی دیگر، چندی است که رئیس دولت، بیاعتنا به وجاهت جایگاه ریاستجمهوری ایران، رفتارهایی را انجام میدهد که معلوم نیست آخر و عاقبت آن به کجا میانجامد. نامه ایشان به هوگو چاوز در شرایطی صورت گرفت که بسیاری از روحانیون و علما بدان واکنش نشان دادند و تعابیر به کار رفته در آن، بدون هیچ پشتوانه شرعی و دینی استفاده شد. حال آنکه، پیام تسلیت فردی در جایگاه ریاست جمهوری ایران، باید با این رده حداقل تناسبی را داشته باشد که در
اینجا مشاهده کردیم، این حداقل هم رعایت نشد. اما اگر گمان میکردیم که رفتارهای فرااسلامی آقای رئیسجمهور در اینجا به پایان میرسد، سخت در اشتباه بودیم؛ چراکه ایشان پس از عزم سفر به ونزوئلا، در مراسم مربوط به رئیس جمهور مرحوم ونزوئلا رفتارهایی را از خود نشان داد که نه تنها در حد و شأن رئیس جمهوری اسلامی ایران نبود، بلکه در شأن یک ایرانی مسلمان هم نیست. رفتارهایی که حتی با واکنش روحانی همراه وی که از قضا نماینده پارلمانی او نیز هست، همراه شد. بوسه زدن بر تابوت چاوز، سومین حرکت اعجاب برانگیز احمدی نژاد بود. آیا ایشان با خود فکر نمیکند که عرف دیپلماتیک برای
شخصیت رئیس جمهور اسلامی ایران چنین اقتضایی ندارد؟ پیام تسلیت، اشکها، آغوشها، اندوهها و مصائب آقای رئیسجمهور در درگذشت رئیسجمهور نزوئلا هرچقدر هم که باشد، اما باید حد و مرزی را رعایت نمود. حرمت ریاست جمهوری اسلامی به فهم چنین حد و مرزهایی است و اینگونه است که ذات آرمانها و ارزشهای انقلاب باید در چنین جایگاهی متبلور شود. اما آیا در ایام اخیر، ذرهای از این تبلور را مشاهده میکنیم؟ آیا رفتارهای رئیس دولت که به جریان انحرافی موجود در دولت خویش، تکیه میکند، بر اساس مبانی اسلام است؟ فقط در یک فقره مرگ چاوز، سه رفتار پرحاشیه این چنینی را از آقای
احمدی نژاد مشاهده کردیم و چیزی که می ماند تأسف به خاطر زیر سؤال رفتن شئونات جمهوری اسلامی ایران است که اینگونه نادیده گرفته میشود. از سوی دیگر، از کمتر رئیسجمهوری سراغ داشتیم که اینگونه و با شدت زیاد مورد تبلیغ قرار دهد و اوقات و ایام ریاست جمهوری را به تمجید از فرد مورد علاقهاش بگذراند. آقای رئیس، هنوز رئیس جمهور هستید و اولویت کاری شما رسیدگی به حال و احوال مردم است، نه تقدیم مدال فرهنگی به دوست دیرینهتان! همایش کیش و بندرعباس 5 میلیاردی را تشکیل ندهید هم طوری نمیشود، بهتر است به جای این رفتارها، پاسخگوی رهبر انقلاب در مسائل و عملکردهای
اقتصادیتان باشید. برای شروع تبلیغات زود است. شما هنوز رئیسجمهورید؛ یادتان که هست؟