انتخاب اصلح با طعم عوامپنداری!/ بازتولید «اشرافیت سیاسی» با کنار گذاشتن نظر امت مسلمان
نوع نگاه این جریان به عرصه انتخابات و شانی که برای رای و جایگاه مردم در تعیین حاکمان و مسئولین قایل هستند نشان از آن دارد که بر خلاف تمام ادعاهای مردمگرایانه، نه تنها برای آنان نیازها و دغدغه های واقعی مردم جایگاهی در انتخاب اصلح ندارد بلکه مردم اصولا هیچ نقش تعیین کننده ای در تعیین سرنوشتشان، به جز تایید اصلح تعیین شده از سوی این جریان، ندارند!
کد خبر :
260086
سرویس سیاسی «فردا»: نوع نگاه جبهه پایداری به انتخابات در پیوند با نوع نگاه آنها به مبانی و اهداف انقلاب اسلامی و نیز نوع نگاهشان به جایگاه مردم در این نظام قرار دارد. نوع نگاهی که در سیره و عملکرد آنها در عرصه رقابتهای سیاسی نیز در چارچوب استراتژی ضدمردمی «انتخاب گروهی و بسته اصلح» تبلور عینی مییابد. استراتژی انتخاب گزینشی و گروهی اصلح که از سوی جریان پایداری پیگیری می شود بر مبنای نوعی الگوی نخبه گرایانه است که کاملا با مبانی مردمسالاری دینی تناقض دارد.مشخص است که فرایند انتخاب اصلح یک پروسه عقیدتی و اجتماعی است و عطف به عقیدتی بودن آن نمی تواند تابع نظر
یک گروه خاص باشد و اجتماعی بودن آن هم بر مقبولیت بین مردم دلالت دارد. در این خصوص رهبر انقلاب بارها با عباراتی نظیر «مردم از همه مسئولان، جناحها و احزاب جلوتر هستند.» بر هوشياري و پيشگامي مردم در مقايسه با مسئولان و نخبگان جامعه تاکید کردهاند، اما این گروه همچنان عقل و درایت اعضای جریان خود را بر قوه تشخیص عموم نخبگان انقلابی و مردم برتر دانسته و خود را نه در جایگاه تعیین معیار و کاندیدا، بلکه درجایگاه تشخیص و انتخاب اصلح تصور می کنند. انزجار و بی اعتقادی شدید این جریان به نتایج نظرسنجی های مردمی را نیز میتوان در همین راستا و در تداوم نوع نگاه آنها به مردم
و جایگاه مردم در سلسله مراتب قدرت در نزد ایشان جستجو کرد. مطابق این استراتژی، جریان پایداری بر مبنای معیارهایی که یکی از آنها اعتقاد به مبانی این گفتمان (نوع نگاه آنها به انقلاب اسلامی، جایگاه مردم و...) است، فردی را به عنوان اصلح انتخاب و بدنبال کسب مقبولیت مردمی برای او خواهد بود: «ما وظیفهمان کشف اصلح است. با معیار، اصلح وقتی میگوییم یعنی معیار داریم، سنجیدیم و سوابق نگاه کردیم و با معیار، ما وظیفهمان کشف و معرفی اصلح است.» معرفی گزینشی و گروهی اصلح بر مبنای معیارهای خاص این گروه در حالی صورت می گیرد که رهبری صراحتا تاکید کرده اند که مهمترین معیار برای
انتخاب رییس جمهور آینده باید در نظر گرفتن صلاح و صرفه انقلاب باشد: « يك گزينش خوب و همراه با صلاح و صرفهى انقلاب و كشور باشد.» معیارهای این انتخاب نیز نه دیدگاههای یک حزب و جریان خاص، بلکه معیارهای عام و مورد اجماع همگان خواهد بود: «ما هم كه ميخواهيم انتخاب كنيم، نگاه كنيم، حقيقتاً با معيارهائى كه معتقديم و بين همهى ماها مشترك است، بسنجيم. شايد بشود گفت كه بين همهى ايرانىها - معتقدين به انقلاب - اين معيارها تقريباً مشترك است.» استراتژی انتخاب گزینشی و گروهی اصلح را می توان نشانه و مصداق بارز «اشرافیت سیاسی» در جریان پایداری دانست. نوع نگاه این جریان به
عرصه انتخابات و شانی که برای رای و جایگاه مردم در تعیین حاکمان و مسئولین قایل هستند نشان از آن دارد که بر خلاف تمام ادعاهای مردمگرایانه، نه تنها برای آنان نیازها و دغدغه های واقعی مردم جایگاهی در انتخاب اصلح ندارد بلکه مردم اصولا هیچ نقش تعیین کننده ای در تعیین سرنوشتشان، به جز تایید اصلح تعیین شده از سوی این جریان، ندارند! به نظر میرسد که علیرغم تمام تاکیدات گفتمانی بر پیگیری استراتژی انتخاب اصلح در نزد این جریان، این استراتژی در مرحله عمل کاملا تابع اقتضائات کنش سیاسی روزمره است. این واقعیت که انتخاب اصلح از میان قریب به هفتاد نفر (بنا به ادعای سران این
جریان) نهایتا به انتخاب تنها چهره ظاهرالصلاح این جریان منتهی می شود (اتفاقی که قبل از انجام این رویه به شدت سیاست زده نیز قابل پیش بینی بود)، نشان از اعتقاد راسخ سران این جریان به رویکرد ناب قدرتطلبانه در عرصه سیاست است. اگر اتفاقات انتخابات گذشته مجلس را نیز به یاد آوریم، ابعاد واقعیتگرایانه این گفتمان به ظاهر نابگرا بیش از گذشته آشکار میشود. نامهای که دبیرکل این جریان (آقاتهرانی) حدود ۶ ماه پیش از انتخابات به آقای مهدویکنی نوشته و آمادگی خود را با شروطی برای اتحاد با جبهه متحد اعلام کرد و بعدها به نامه سهم خواهی معروف شد، به خوبی تناقض-های فراوان
گفتمانی و سیاسی این جریان را برملا میکند. ادامه دارد...