چهار عنصر محوری اجابت نیایش چیست؟/ مانند جبرئيل قرآن را ايجاد مىكنيم/ میثاق الهی با ما چه بود؟/ مداحی مجید بنیفاطمه: همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی/ ترتیل جزء ششم با صدای حامد شاکرنژاد
راه برای كسی كه از فضل تو بخواهد كمك بگیرد رواست. ممنوع نیست. رفتن این راههای باز مجاز است ."وَ أبوابُ الدَّعاء إلِیكِ لِلْصّارِخِینَ مَفْتُوحَه،"درهای دعا هم باز است. پس از این طرف كه عنصر اوّل است هیچ مانعی نیست، راه باز است و تشنگان میتوانند سیراب بشوند و میتوانند از فضل الهی كمك بگیرند و درهای دعا به سوی نیایش كردن باز است.
کد خبر :
274091
سرویس فرهنگی «فردا»: ماه پربرکت رمضان ایامی نورانی و روحانی است. این اوقات، فرصتی است برای تهذیب نفس، برای نزدیکی به پروردگار، برای واگذاشتن شیطان درون و برون و فرصتی است برای ارزشمند شدن انسان. این فرصتها میتواند به یک فصل جدید در زندگیمان منجر شوند؛ به یک فصل معرفت و شناخت الهی. بیایید لحظه لحظه این ماه را قدر بدانیم و در سایه ولی امرمان امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) میهمان سفره پر نعمت و برکت آن شویم. این چند سطر را نیز میهمان «فردا» باشید ...
.: دعای روز ششم :.
اللَّهُمَّ لا تَخْذُلْنِي فِيهِ لِتَعَرُّضِ مَعْصِيَتِكَ وَ لا تَضْرِبْنِي بِسِيَاطِ نَقِمَتِكَ وَ زَحْزِحْنِي فِيهِ مِنْ مُوجِبَاتِ سَخَطِكَ بِمَنِّكَ وَ أَيَادِيكَ يَا مُنْتَهَى رَغْبَةِ الرَّاغِبِينَ.
خدايا مرا در اين ماه به خاطر نزديك شدن به نافرمانىات وامگذار، و با تازيانههاى انتقامت عذاب مكن، و از موجبات خشمت دورم بدار، به فضل و عطاهايت، اى نهايت دلبستگى دلشدگان.
.: شرح دعای ابوحمزه در محضر علامه جوادی آملی :.
چهار عنصر محوری اجابت نیایش چیست؟
برای اجابت نیایش و دعا شرائطی است كه آن عناصر محوری چهارگانه را وجود مبارك امام سجاد سلام الله علیه در ضمن دعا بازگو میكند. عنصر اوّل آن است كه راه برای رفتن باز باشد. بسته نباشد. نه تنها برای یك نفر یا یك میلیون نفر، راه برای اوّلین و آخرین باز باشد. یعنی راه باید بیكران تا بیكران باشد. تا كسی در این راه احساس مزاحمت نكند. دوّمین شرط آن است كه آن مرجع نهائی و مقصد كه سالكان كوی او به او رسیدهاند توان اجابت خواستههای همه و همه خواستههای همه را داشته باشد. سوم آن كه روندگان واجد شرائط باشند. موحّدانه راه توحید ناب را طی كنند. در بین راه به غیر خدا تكیّه
نكنند. برای این كه به غیر خدا اَحدی نیست و نمیشود با راه توحید به غیر خدا مراجعه كرد. شرط چهارم و عنصر چهارم آن است كه آن مرجع نهائی یعنی ذات أقدس إله دعوت كرده باشد. اگر دعوت نكرده باشد طی این راه ثمربخش نیست. وجود مبارك امام سجاد در ضمن دعای سحر این مراحل استجابت را بازگو میكند. عرض میكند: خدای را شكر میكنیم كه راههای به طرف او كاملاً باز است. "اَلْحَمْدُ للهِ الَّذِی أحَدُ سُبُلَ المَطالِبِ إلِیكِ مَشْرَعَه، تمام راهها باز است. شریعت باز و گشوده است و گشاده است. وَ مَناهِلَ الرَّجاءِ إلِیكِ مُترَعَه." هر كسی به طرف تو امیدوار است. تشنه یك مطلبی
است آن آب خوراش، آن كوثرش، آن نهر و بحری كه تشنگان را سیراب میكند پر آب است. نهری، بحری بی آب نیست. "وَالإستغاثَهِ بِفَضْلِكَ لِمَنْ أمَّلَكَ مَباحَه." راه برای كسی كه از فضل تو بخواهد كمك بگیرد رواست. ممنوع نیست. رفتن این راههای باز مجاز است ."وَ أبوابُ الدَّعاء إلِیكِ لِلْصّارِخِینَ مَفْتُوحَه،"درهای دعا هم باز است. پس از این طرف كه عنصر اوّل است هیچ مانعی نیست، راه باز است و تشنگان میتوانند سیراب بشوند و میتوانند از فضل الهی كمك بگیرند و درهای دعا به سوی نیایش كردن باز است. اینها عنصر اوّلاند. دوّم : "وَأعْلَمْ أنَّكَ لِلْرّاجِینْ
بِمُوضِعِ اِجابَهِ وَ لِلْمَهْلُوفِینَ بِمَرصَدِ إغاثِهِ وَ أنَّ فِی اللَّهُفِ إلی جُودِكَ وَ الرِّضاء بِقَضائِكَ عِوَضَاً مِنْ مَنْعِ الباخِلِینَ وَ مَنْدُوحَهً عَمّا فِی أیدِی المُسْتَأثِرِین." پروردگارا ! من میدانم تو برای امیدواران موضع كافی و رسائی هستی. كسی كه مَلحوف است و رنج دیده و داغ دیده و آفت زده و آسیب دیده و مانند آن است، مُتَلهِّف است و غمگین، تو میتوانی مشكل او را حلّ كنی. اغاثه كنی. نیازهای او را برطرف بكنی. و اگر كسی تأثّرش را و افسوساش را و غم و اندوهاش را به جود و كَرم و رضا و قضای تو واگذار كند، عِوض منع باخِرین را دریافت
میكند. عدّهای دارند و عطا نمیكنند. بُخل میورزند. عِوض بُخل آنها، جُود و كَرم تو جبران میكند. [ادامه دارد ...] پینوشتها: 1- سوره غافر / آیه 60 2- نهج البلاغه/ كلمات قصار / 77
.: ضیافت معرفت با گفتاری از بهجت عارفان :.
با تلاوت قرآن، مانند جبرئيل قرآن را ايجاد مىكنيم
عجيب است كه ما از قرائت قرآن غفلت داريم. آيا گوش دادن به كلام خدا لازم تر از گوش كردن به سخن شخصيّت هاى مهم نيست؟! تلاوت آيات قرآن از قبيل كيف مسموع و خود قرآن كيف مُبْصَر است. هنگامى كه قرآن را از حفظ مى خوانيم، صوتش حاكى از قرآنِ واقعى و وجود مسموعِ آن است يعنى در هنگام خواندن قرآن، قرآن را ايجاد مى كنيم و به آن وجود مى دهيم و هستى مى بخشيم، و قرائت و تلاوت ما وجودات قرآن و حاكيات از يك قرآن واقعى است. با اين همه، ما اين قدر تلاوت قرآن را حقير و كوچك مى شماريم! مانند حضرت جبرئيل ـ عليه السّلام ـ قرآن را ايجاد مى كنيم، منتهى جبرئيل در اوّل و براى اولين بار ايجاد
صوت نمود، ما حالا در اين زمان ايجاد صوت و ايجاد قرآن مى كنيم. بلكه اگر حساب كنيم و بفهميم كه اصوات از ما نيست بلكه از آن خداست و ما فاعلِ ما بِهِ الوجوديم، نه ما مِنْهُ الْوُجُود، مى فهميم كه ايجادِ افعال هم مِنَ اللّه است: «وَ الحَقُّ أنْ فاضَ مِنَ الْحَقِّ صُوَرٌ.» و حقيقت اين است كه صُوَر [مخلوقات] از حضرت حق افاضه شده است. تمام اشيا مخلوقات او هستند. اگر وسايط را اسقاط كنيم، اضافه ى مخلوق است به خالق. اگر گفته مى شود: از ابر، باران مى بارد، ابر مُوجدِ باران نيست، و يا وقتى گفته مى شود: زن فرزند مى زايد، زن مُوجد فرزند نيست. بلكه علت مُعِدّه و زمينه ساز و واسطه ى
ايجاد معلول از علت و فاعل حقيقى است. «كَرَّرْتُها حَتّى سَمِعْتُها مِنْ قائِلِها.» ( مشابه: مستدرك الوسائل، ج 4، ص 106؛ بحارالانوار، ج 47، ص 58؛ ج 81، ص 247.)؛ (تكرار نمودم تا اين كه آن را از گوينده اش [حضرت حق] شنيدم.)، يعنى وقتى وسايط الغا شد، مخلوق مى ماند و خالق، و فعل است و فاعل.
.: تفسیر روز از بیکران وحی در محضر آیتالله مکارم شیرازی :.
پیمان الهی
آیه ٧ از سوره مبارکه مائده: وَ اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللهِ عَلَیْکُمْ وَ میثاقَهُ الَّذی واثَقَکُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا وَ اتَّقُوا اللهَ إِنَّ اللهَ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ. تفسیر نمونه: به تناسب بحثى که در آیه گذشته درباره قسمتى از احکام اسلام و تکمیل نعمت هاى الهى گذشت، در این آیه، بار دیگر مسلمانان را به اهمیت نعمت هاى بى پایان خداوند که مهمترین آنها نعمت ایمان و اسلام و هدایت است، توجه داده مى فرماید: «نعمت هاى خدا را به یاد بیاورید» (وَ اذْکُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَیْکُمْ). گرچه نعمت در اینجا مفرد است ولى معنى جنس دارد، و جنس
در اینجا در معنى عموم استعمال شده و به این ترتیب همه نعمت ها را شامل مى شود. البته این احتمال نیز در آیه هست که منظور، خصوص نعمت اسلام باشد که در آیه قبل اجمالاً به آن اشاره شده است آنجا که مى گوید: «وَ لِیُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَیْکُمْ». و چه نعمتى از آن بالاتر که در سایه اسلام، همه گونه مواهب، افتخارات و امکانات نصیب مسلمانان شد و جمعیتى که قبلاً کاملاً پراکنده، جاهل و گمراه، خونخوار، فاسد و مفسد بودند به صورت جمعیتى متشکّل، متّحد و دانا با امکانات مادّى و معنوى فراوان در آمدند. پس از آن، پیمانى را که با خدا بسته اند، یادآور شده مى گوید: «پیمانى را که به طور
محکم خدا با شما بست فراموش نکنید، آن زمان که گفتید شنیدیم و اطاعت کردیم» (وَ میثاقَهُ الَّذی واثَقَکُمْ بِهِ إِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنا وَ أَطَعْنا). در این که منظور از این پیمان کدام پیمان است؟ دو احتمال وجود دارد: نخست، پیمانى که مسلمانان در آغاز اسلام در «حدیبیه»، یا «حجة الوداع»، یا «عقبه» و یا همه مسلمانان به مجرد قبول اسلام به طور ضمنى با خدا بسته اند. دیگر، پیمانى که به حکم فطرت و آفرینش، هر کسى با خداى خود بسته و همان است که گاهى از آن به نام «عالم ذر» تعبیر مى شود. توضیح این که: خداوند به هنگام آفرینش انسان، استعدادهاى قابل ملاحظه اى به او داد و مواهب بى
شمارى در اختیار او گذاشت، از جمله استعداد مطالعه اسرار آفرینش و شناخت پروردگار به وسیله آنها و همچنین عقل و هوش و ادراکى که به وسیله آن پیامبرانش را بشناسد و دستورهاى آنها را به کار بندد، خداوند با دادن این استعدادها «عملاً» از آنها پیمان گرفته که این استعدادها را عاطل و باطل نگذارند و از آن در مسیر صحیح بهره گیرند. افراد انسان نیز «به زبان حال و استعداد» فریاد بر آورده اند که: سَمِعْنا وَ أَطَعْنا: «شنیدیم و به کار بستیم». این پیمان وسیع ترین، محکم ترین و عمومى ترین پیمانى است که خداوند از بندگان خود گرفته است و همان است که على(علیه السلام) در خطبه اول «نهج
البلاغه» به آن اشاره کرده مى فرماید: لِیَسْتادُوهُمْ مِیْثاقَ فِطْرَتِهِ: «پیامبران براى این برانگیخته شدند که مردم را دعوت به وفا کردن به پیمان فطرت کنند». بدیهى است، این پیمان وسیع، همه مسائل دینى را نیز در بر مى گیرد.(2) و هیچ مانعى ندارد که آیه اشاره به تمام پیمان هاى تکوینى و تشریعى (پیمان هائى که خدا به حکم فطرت گرفته و یا پیامبر(صلى الله علیه وآله) در مراحل مختلف از مسلمانان گرفت) باشد. و از اینجا روشن مى شود حدیثى که مى گوید: منظور از میثاق، همان پیمانى بود که پیامبر(صلى الله علیه وآله) در حجة الوداع در موضوع ولایت على(علیه السلام) گرفت(2) با آنچه در بالا
ذکر کردیم سازگار است; زیرا بارها گفته ایم: تفسیرهائى که در ذیل آیات در این گونه موارد مى آید اشاره به یکى از مصداق هاى روشن است، نه به معنى انحصار. ضمناً باید توجه داشت: «میثاق» در اصل، از ماده «وثاقة» یا «وثوق»، به معنى بستن و محکم کردن چیزى با طناب و مانند آن است، و بعداً به هر کارى که موجب آرامش خاطر مى شود گفته شده و از آنجا که عهد و پیمان، شبیه گرهى است که میان دو نفر یا دو گروه مى خورد، و موجب آرامش فکر آنها است، به آن میثاق مى گویند. و در پایان آیه براى تأکید این معنى مى فرماید: «پرهیزگارى پیشه کنید خداوند از اسرار درون سینه ها آگاه است» (وَ اتَّقُوا اللّهَ
إِنَّ اللّهَ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ). تعبیر به «بِذاتِ الصُّدُورِ» که ترکیبى از «ذات» به معنى «عین و حقیقت» و «صدور» به معنى «سینه ها» است، اشاره به این است که: خداوند از دقیق ترین اسرارى که در اعماق روح آدمى نهفته است و هیچ کس جز خودش از آن آگاهى ندارد با خبر است. اما این که: چگونه عواطف، احساسات، نیات و تصمیمات به قلب و درون سینه ها نسبت داده شده؟ در جلد اول، ذیل آیه 7 سوره «بقره» بحث کرده ایم و در ذیل آیه 57 سوره «یونس» مشروحاً بحث خواهیم کرد. * * * 1 ـ شرح بیشتر درباره این موضوع و این که چرا آن را «عالم ذر» مى گویند، به خواست خدا در تفسیر آیه 172 سوره «اعراف» خواهد
آمد. 2 ـ تفسیر «برهان»، جلد 1، صفحه 454 ـ «مجمع البیان»، جلد 3، صفحه 290، ذیل آیه مورد بحث، مؤسسة الاعلمى للمطبوعات بیروت، طبع اول، 1415 هـ ق ـ «بحار الانوار»، جلد 66، صفحه 351 ـ «نور الثقلین»، جلد 1، صفحه 600، مؤسسه اسماعیلیان قم، طبع چهارم، 1412 هـ ق ـ تفسیر «صافى»، جلد 2، صفحه 20، مکتبة الصدر تهران، طبع دوم، 1416 هـ ق.
.: نوای ضیافت :.
همه هست آرزویم که ببینم از تو رویی
دانلود
.: ترتیل جزء ششم قرآن مجید با صدای حامد شاکرنژاد :.
لینک دانلود از سایت شهید آوینی