نياز به ايران
حسين علايي
کد خبر :
28082
تمايل و درخواست آمريكا براي مذاكره با ايران بيانگر شكست استراتژيهايي است كه تاكنون اين كشور در برخورد با ايران داشته است. در حدود سه ماه قبل كه استراتژي جديد جورجبوش براي حل بحران عراق اعلام شد، بسياري اين استراتژي جديد را بجاي آنكه طرحي براي حل ناامنيهاي فزاينده در عراق تلقي كنند، آن را سياستي براي برخورد با ايران ارزيابي كردند. بازداشت پنج ديپلمات ايراني در اربيل، همزمان با اعلام استراتژي جديد آمريكا درباره عراق، اين برداشت را قوت بخشيد و بسياري احساس كردند كه آمريكا قصد دارد فضاي عراق را براي ايران ناامن نموده و دولت عراق را وادار نمايد تا فاصله خود را با ايران افزايش دهد؛ اما با شكست استراتژي جديد نظاميبوش در عراق و افزايش تلفات آمريكاييها در صحنه درگيريهاي عراق و نيز فشار دموكراتها براي تعيين زمانبندي جهت خروج نظاميان، حضور آمريكا در عراق به ضعف گراييده است و دولت آمريكا بايستي راه جديدي را در پيش گيرد و به واقعيتهاي موجود در صحنه عراق تن دهد و نفوذ طبيعي ايران را در عراق بپذيرد و از كمك ايران به مردم عراق در جهت ثباتبخشي به آن كشور جلوگيري ننمايد. از سوي ديگر اتخاد استراتژي تغيير رژيم
ايران از سوي آمريكا كه از ژوئن سال 2003 آغاز شد نيز نه تنها به هدف نرسيد، بلكه باعث روي كارآمدن دولت راديكالتري در ايران شده و انسجام حاكميت را بيشتر كرد و با وجود فشارهاي مستمر براي جلوگيري از فعاليتهاي هستهاي ايران و صدور قطعنامههاي پيدرپي و توسل به تهديدات نظاميگاهبهگاه، ايران توانست به مرحله اول غنيسازي اورانيوم دست يابد. بنابراين راههاي شكست خورده قبلي از يك سو و تمايل براي حل مسائل با آمريكا از طريق گفتوگو و تمايل دولت فعلي ايران براي شگفتيآفريني در حوزه سياست خارجي، موجب گرديد تا آمريكا به اين نتيجه برسد كه مسير مذاكره با قدرت واقعي منطقه خاورميانه ميتواند چارهساز باشد؛ اين برداشت آمريكا، استنباط صحيحي است و منافع ايران و آمريكا ايجاب ميكند كه تشنج در خاورميانه كاهش يافته، بيثباتي در عراق از بين برود و ملت عراق طعم حكومت بدون صدام در ذائقه خود حس كنند و اشغالگران راهي براي خروج از باتلاق خودساخته عراق بيابند. بنابراين آمريكا كه خود رابطه با ايران را قطع نموده بود بايستي پيشقدم ميشد و گاميبه جلو برميداشت. البته نفس مذاكره نميتواند همه راهحل باشد و آمريكا تا زماني كه از خوي
سلطهگرانهاش دست برندارد، زمينه مذاكره فراگير را فراهم نخواهد كرد. در اين ميان آنچه براي ايران مهم است اين است كه: 1. آمريكا جايگاه منطقهاي ايران را بپذيرد و بهعنوان يك بازيگر مهم در چالشهاي خاورميانه، نقش ايران را به رسميت بشناسد. 2. از سياست تضعيف و منزويسازي ايران دست بردارد و اجازه دهد تا ايران نقش مثبت خود را در امنيت خليجفارس ايفا نمايد. 3. از فشار به شوراي امنيت بر روي پرونده هستهاي دست برداشته و اجازه دهد كه ايران تواناييهاي صلحآميز هستهاي خود را براي توليد انرژي بهكار گيرد. 4. ميلياردها دلار اموال بلوكه شده ايران را آزاد نمايد و داراييهاي ملت ايران را به آنان بازگرداند. 5. دست از تحريم فناوري برداشته و اجازه دهد تا ايرانيان به انواع فناوريهاي پيشرفته بهصورت آسان دسترسي يابند. 6. و به حضور نظاميخود در خاورميانه پايان داده و دست از اشغالگري بردارد. شايد در چنين شرايطي مذاكره، نهفقط بر سر عراق، بلكه براي ايجاد رابطه بين ايران و آمريكا امكان عملي شدن پيدا كند.